Η ανάγκη να ψηλαφήσει κανείς έναν κόσμο που δεν υφίσταται πλέον στην υλική του μορφή, αλλά συνεχίζει να «ηχεί» μέσα από τα ίχνη του, αποτελεί τη γενεσιουργό δύναμη της έκθεσης για το μουσικό αρχείο της οικογένειας Κουτσουρέλη. Με τον υποβλητικό τίτλο «Ήθελα να ’μουν άρωμα…», η έκθεση αυτή δεν αποτελεί μια απλή παράθεση εγγράφων και ηχογραφήσεων, αλλά μια ζωντανή ανθρωπολογική σπουδή πάνω στη συλλογική μνήμη. Μέσα από τη συνομιλία μας με την κ. Ρένα Λουτζάκη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του ΕΚΠΑ και κεντρική ερευνήτρια του υλικού, αποκαλύπτεται το βάθος μιας μουσικής «δυναστείας» που επανακαθόρισε το κρητικό λαούτο και τη λαϊκή δημιουργία του 20ού αιώνα.
Το αρχείο της οικογένειας Κουτσουρέλη δεν είναι ένα στατικό σύνολο τεκμηρίων, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που πάλλεται. Κατά τη διάρκεια της ενδελεχούς επεξεργασίας του υλικού —φωτογραφίες, παλιοί δίσκοι, φθαρμένες κασέτες και χειρόγραφες σημειώσεις— η ερευνητική ομάδα ήρθε αντιμέτωπη με στοιχεία που ανθίσταντο στη λήθη. Η μουσική, σε αυτή την περίπτωση, δεν λογίζεται μόνο ως οργανωμένος ήχος, αλλά ως ένας θεμελιώδης τρόπος ύπαρξης και κοινωνικής συνύπαρξης.
Ο τίτλος «Ήθελα να ’μουν άρωμα…» εμπεριέχει την επιθυμία για μια παρουσία χωρίς όρια, για μια μνήμη που διαχέεται στον χώρο και τον χρόνο. Όπως το άρωμα διαπερνά τις αισθήσεις, έτσι και η μουσική των Κουτσουρέληδων επιβιώνει μέσα από τα σώματα, τα αποτυπώματα και τις αφηγήσεις των ανθρώπων της Κισάμου, διατηρώντας την αύρα ενός κόσμου όπου η καλλιτεχνική δημιουργία ήταν οργανικό κομμάτι της καθημερινότητας.
Η Ανθρωπολογική μαρτυρία της Ρένας Λουτζάκη: Μια συζήτηση για τον Άνθρωπο
Για την κατανόηση της σημασίας αυτής της έκθεσης, συνομιλήσαμε με τη Ρένα Λουτζάκη, Ανθρωπολόγο του χορού και Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ). Η κ. Λουτζάκη, η οποία ηγήθηκε της έρευνας και της επιμέλειας του υλικού, προσφέρει μια μοναδική οπτική στη διαδικασία διάσωσης αυτής της άυλης κληρονομιάς.
«Εδώ και πάρα πολλά χρόνια συνεργαζόμαστε στενά με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Λουσακιών», αναφέρει η κ. Λουτζάκη, υπογραμμίζοντας τη σημασία της τοπικής συμμετοχής. «Παρόλο που πρόκειται για έναν μικρό σύλλογο ενός χωριού, οι άνθρωποί του μας αγκάλιασαν με θέρμη και μας βοήθησαν ουσιαστικά στη συλλογή του μουσικού υλικού της Κισάμου». Η ίδια τονίζει ότι η έμπνευση για το εγχείρημα προήλθε από την ανάγκη να τιμηθούν οι δημιουργοί που «έδωσαν την ψυχή τους στη μουσική, συντροφεύοντας ολόκληρες γενιές στις χαρές και τις λύπες τους».
Η καθηγήτρια επισημαίνει μια κρίσιμη πρόκληση της ψηφιακής εποχής: «Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι τα πρωτογενή ντοκουμέντα είναι σπάνια. Μόλις μια πληροφορία βγει στο διαδίκτυο, αναπαράγεται ανεξέλεγκτα, συχνά αλλοιώνοντας τη σημασία της. Οφείλουμε, λοιπόν, μεγάλη ευγνωμοσύνη στους συλλέκτες που διασώζουν αυτό το πολύτιμο υλικό».
Το «Λίκνο» της Κισάμου και η επανάσταση του Λαούτου
Η οικογένεια Κουτσουρέλη έλκει την καταγωγή της από το Άρμενο Κισάμου, έναν τόπο με ιδιαίτερη πολιτιστική βαρύτητα. Η μουσική τους πορεία διαμορφώθηκε μέσα από μια αδιάλειπτη διαγενεακή συνέχεια, όπου η γνώση μεταβιβαζόταν βιωματικά. Ωστόσο, το σημείο όπου οι Κουτσουρέληδες —και κυρίως ο Γιώργος και ο Στέλιος— άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους, είναι η ριζική αναθεώρηση του ρόλου του λαούτου στην κρητική μουσική.
Μέχρι την εμφάνισή τους, το λαούτο είχε δευτερεύοντα ρόλο, λειτουργώντας ως ρυθμική βάση (συνοδεία) για τη λύρα ή το βιολί. Οι Κουτσουρέληδες το ανέδειξαν σε πριμαδόρικο όργανο μελωδικής ανάπτυξης.
Με δυναμικό ήχο και πλούσια δεξιοτεχνία, το λαούτο έγινε το κυρίαρχο στοιχείο της «ζυγιάς», καθοδηγώντας τους ντόπιους συρτούς σκοπούς. Αυτό το «κισαμίτικο ύφος» συνδύαζε την αυστηρή παράδοση με νεωτερισμούς που έμελλε να καθιερώσουν το λαούτο ως σολιστικό όργανο, αλλάζοντας οριστικά τη δομή του κρητικού ρεπερτορίου.
Η «Δυναστεία» και το Ιστορικό Καφενείο «Παλλάς»
Η κ. Λουτζάκη, αναλύοντας τη γενεαλογία της οικογένειας, διευκρινίζει ότι «οι Κουτσουρέληδες δεν εξαντλούνται σε ένα πρόσωπο· είναι μια ολόκληρη δυναστεία που περιλαμβάνει τον πατέρα, τον Γιώργο και τα αδέλφια του». Αν και στην περίπτωσή τους η παράδοση εστιάζει κυρίως σε δύο γενιές, η επίδρασή τους υπήρξε καταλυτική.
Κεντρικός πυρήνας της δράσης τους ήταν το ιδιόκτητο καφεζαχαροπλαστείο «Παλλάς» στο Καστέλι Κισάμου. «Δεν επρόκειτο απλώς για έναν χώρο κοινωνικής συνάθροισης», εξηγεί η κ. Λουτζάκη, «αλλά για έναν άτυπο θεσμό μουσικών ανταλλαγών και πολιτισμικής ζύμωσης». Στο «Παλλάς» γεννιούνταν αυτοσχέδια γλέντια, όπου σημαντικοί καλλιτέχνες και ακροατές συμμετείχαν σε μια συλλογική εμπειρία δημιουργίας.
Η αναπαράσταση αυτού του καφενείου αποτελεί, άλλωστε, την καρδιά της έκθεσης στο ΚΑΜ, επιτρέποντας στον επισκέπτη να βιώσει την ατμόσφαιρα μιας εποχής όπου η μουσική ήταν το επίκεντρο της κοινωνικής ζωής.
Σύμφωνα με την καθηγήτρια, η έρευνα οδηγήθηκε στο «άνοιγμα των συρταριών» της οικογένειας χάρη στην εμπιστοσύνη που έδειξαν οι απόγονοι: ο Μανώλης (από την πλευρά του Γιώργου) και ο Ανδρέας με τον Μάριο (από την πλευρά του Στέλιου στην Αθήνα).
«Ο πρωταρχικός μας στόχος ήταν να αναδείξουμε την ανθρώπινη πλευρά τους», καταλήγει η κ. Λουτζάκη. «Θέλαμε να γνωρίσουμε τους ανθρώπους πίσω από τις μελωδίες, τα κοινωνικά τους δίκτυα και τις σχέσεις που διαμόρφωσαν την τέχνη τους».
Η Χρυσή Εποχή των Ερτζιανών και η Πανελλήνια Εμβέλεια
Η πορεία της οικογένειας Κουτσουρέλη δεν παρέμεινε εγκλωβισμένη στα στενά γεωγραφικά όρια της Μεγαλονήσου. Αντιθέτως, αποτέλεσε έναν από τους ισχυρότερους διαύλους μέσω των οποίων η κρητική μουσική διαχύθηκε στον ελλαδικό χώρο, αποκτώντας εθνική αναγνώριση.
Κομβικό σημείο σε αυτή τη διαδρομή υπήρξε η δεκαετία 1949-1958, μια περίοδος που η κ. Λουτζάκη περιγράφει ως ορόσημο για την καλλιτεχνική καλλιέργεια του κοινού. Μέσα από τις συχνότητες του ραδιοφώνου της Αθήνας, οι Κουτσουρέληδες μετέδιδαν δύο φορές την εβδομάδα τις εκπομπές «Κρητικό Μεσημέρι» και «Κρητική Βραδιά».
Το ραδιόφωνο εκείνη την εποχή δεν αποτελούσε απλώς ένα μέσο ψυχαγωγίας, αλλά έναν σπάνιο θεσμό που λειτουργούσε ως σημείο κοινωνικής συνάντησης.
Η καθηγήτρια μεταφέρει τις μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν εκείνη την περίοδο: επειδή οι ραδιοφωνικοί δέκτες ήταν δυσεύρετοι στις αρχές της δεκαετίας του ’50, ο κόσμος μαζευόταν ομαδικά στα καφενεία της Αθήνας και της Κρήτης. Εκεί, γύρω από έναν μόνο δέκτη, στήνονταν αυθόρμητα γλέντια με χορό και τραγούδι, καθώς οι ακροατές αφουγκράζονταν τους σκοπούς της Κισάμου.
Αυτή η ραδιοφωνική παρουσία δεν ήταν μόνο πανελλήνιας εμβέλειας αλλά και στρατηγικής σημασίας, καθώς λειτούργησε ως γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στην κρητική παροικία της πρωτεύουσας και τους κατοίκους του νησιού, διαμορφώνοντας ένα ενιαίο πολιτισμικό αισθητήριο.
Η Δεκαετία της Σιωπής
Ωστόσο, η ανοδική αυτή πορεία διακόπηκε βίαια από ένα γεγονός που αναδεικνύει τη βαθιά σύνδεση της μουσικής δημιουργίας με τον οικογενειακό ιστό και τις κοινωνικές επιταγές της Κρήτης.
Το 1958, ο θάνατος του πατέρα της οικογένειας οδήγησε τα αδέλφια σε μια μακρά περίοδο αποχής. Για περίπου δέκα χρόνια, οι Κουτσουρέληδες σταμάτησαν να παίζουν μουσική, τηρώντας μια σιωπή που αντανακλούσε τον σεβασμό και το βάρος της απώλειας.
Αυτή η «δεκαετία της σιωπής» αποτελεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ανθρωπολογικό στοιχείο, καθώς δείχνει ότι για τους Κουτσουρέληδες η μουσική δεν ήταν μια αποκομμένη επαγγελματική δραστηριότητα, αλλά μια εκδήλωση της ίδιας της ζωής. Όταν η ζωή επλήγη από το πένθος, η μουσική όφειλε να σιωπήσει.
Η επάνοδος στο προσκήνιο έγινε σταδιακά, με τον Γιώργο Κουτσουρέλη να αναλαμβάνει αργότερα τη δική του εκπομπή στην ΕΡΑ Χανίων, συνεχίζοντας το έργο της διάδοσης του κισαμίτικου ρεπερτορίου με τη σοφία και την ωριμότητα που προσέφερε η μακρά παύση.
Η δισκογραφική παρουσία
Η δισκογραφική εμφάνιση των Κουτσουρέληδων, η οποία εκκινεί ήδη από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, προσφέρει σήμερα τα απαραίτητα τεκμήρια για τη μελέτη της λαουτιέρικης παράδοσης. Αν και οι ηχογραφήσεις τους δεν χαρακτηρίζονται από τον όγκο μιας μαζικής παραγωγής, η αξία τους ως ιστορικά ντοκουμέντα είναι ανεκτίμητη.
Οι παλαιότερες συμμετοχές τους σε δίσκους 78 στροφών, είτε ως σολίστες είτε ως συνοδοί άλλων μεγάλων μουσικών, αποτυπώνουν τη μετάβαση από την προπολεμική δημιουργία στη μεταπολεμική αναβίωση.
Στη συνομιλία μας, η κ. Λουτζάκη εξέφρασε την ανησυχία της για την τύχη αυτών των πρωτογενών ντοκουμέντων στην ψηφιακή εποχή. «Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι τα πρωτογενή ντοκουμέντα είναι σπάνια», επισημαίνει.
Η ίδια κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τον τρόπο με τον οποίο το διαδίκτυο αναπαράγει την πληροφορία:
«Μόλις μια πληροφορία βγει στο διαδίκτυο, αναπαράγεται ανεξέλεγκτα, με αποτέλεσμα συχνά να αλλοιώνεται ή να υποβαθμίζεται η σημασία της». Παρά τους κινδύνους αυτούς, αναγνωρίζει τον ρόλο των ιδιωτών συλλεκτών, οι οποίοι συχνά λειτουργούν ως οι μόνοι θεματοφύλακες ενός υλικού που διαφορετικά θα είχε χαθεί οριστικά.
Η Βιωματική αναπαράσταση του «Παλλάς» στα πλαίσια της έκθεσης
Η έκθεση «Ήθελα να ’μουν άρωμα…» δεν περιορίζεται σε μια στατική παρουσίαση αντικειμένων, αλλά επιδιώκει να μεταφέρει τον επισκέπτη στον χωροχρόνο της οικογένειας.
Κεντρικό σημείο της εικαστικής επιμέλειας αποτελεί η αναπαράσταση του ιστορικού καφεζαχαροπλαστείου «Παλλάς». Μέσα σε αυτόν τον συμβολικό χώρο, ο επισκέπτης έρχεται σε επαφή με τα προσωπικά λαούτα των μουσικών —τα εργαλεία της τέχνης τους— και καλείται να βιώσει την ατμόσφαιρα των μουσικών ανταλλαγών που λάμβαναν χώρα εκεί.
Η ανταπόκριση του κοινού υπήρξε συγκινητική, με εκατοντάδες επισκέπτες να έχουν ήδη περιηγηθεί στις θεματικές ενότητες της έκθεσης η οποία θα συνεχιστεί έως της 3 Μαΐου.
Η εμπειρία εμπλουτίζεται από σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό, συμπεριλαμβανομένων σταθμών ακρόασης με ραδιοφωνικές εκπομπές και τηλεοπτικές συνεντεύξεις. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει σε ένα σπάνιο φιλμ που γύρισαν οι ίδιοι οι αδελφοί, Γιώργος και Στέλιος, στο οποίο ερμηνεύουν σχεδόν το σύνολο του ρεπερτορίου τους, προσφέροντας μια μοναδική οπτική μαρτυρία της δεξιοτεχνίας τους.
Ακόμη και η εκπαιδευτική διάσταση δεν παραλείπεται, καθώς ένα μουσικό παιχνίδι βασισμένο στον «Αρμενοχωριανό» σκοπό εισάγει τις νεότερες γενιές στις λεπτές αποχρώσεις του κισαμίτικου ύφους.
Προς μια Μόνιμη Κιβωτό στις Λουσακιές: Το Μέλλον της Μνήμης
Παρά την ηθική και υλική υποστήριξη από την Περιφέρεια Κρήτης, τους Δήμους Κισσάμου και Χανίων και το Υπουργείο Πολιτισμού, η κ. Λουτζάκη επισημαίνει ότι το έργο αυτό παραμένει μια προσπάθεια που στηρίζεται σε περιορισμένους πόρους. Η θλίψη της για την εγκατάλειψη του ιστορικού κτιρίου του καφενείου «Παλλάς» στο Καστέλι είναι έκδηλη, καθώς μια διαφορετική αξιοποίησή του θα μπορούσε να είχε διασώσει ένα ζωντανό τοπόσημο της κρητικής μουσικής ιστορίας.
Ωστόσο, το όραμα για τη διατήρηση του αρχείου παραμένει σταθερό. Υπάρχουν συζητήσεις για τη μεταφορά της έκθεσης στην Ανατολική Κρήτη, όμως ο πρωταρχικός στόχος είναι η μόνιμη εγκατάστασή της στο παλαιό σχολείο στις Λουσακιές.
«Θέλουμε να στηθεί εκεί ώστε να είναι προσβάσιμη στους Κισαμίτες και να αποτελέσει ένα ζωντανό κύτταρο πολιτισμού για την τοπική κοινωνία», καταλήγει η καθηγήτρια.
Η μουσική των Κουτσουρέληδων, σαν το άρωμα που δεν περιορίζεται στο σώμα αλλά απλώνεται στον κόσμο, συνεχίζει να διαπερνά τον χρόνο. Το αρχείο τους δεν είναι απλώς ένα μνημείο του παρελθόντος, αλλά μια ενεργή παρακαταθήκη που υπενθυμίζει ότι η τέχνη, όταν πηγάζει από τον πυρήνα της ανθρώπινης σχέσης, μπορεί να επιβιώσει μέσα από τη μνήμη, τα σώματα και την αγάπη μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Η έκθεση στις Λουσακιές αποτελεί την τελευταία γραμμή άμυνας απέναντι στη λήθη, διασφαλίζοντας ότι ο ήχος του λαούτου των Κουτσουρέληδων θα συνεχίσει να εμπνέει και να συγκινεί, όσο θα υπάρχουν άνθρωποι πρόθυμοι να τον αφουγκραστούν.
Οι επιμελητές της έκθεσης είναι οι:
Ρένα Λουτζάκη, Ανθρωπολόγος του χορού Αν. Καθηγήτρια Τμήματος Μουσικών Σπουδών ΕΚΠΑ (έρευνα, επιμέλεια υλικού)
Νίκος Πουλάκης, Ανθρωπολόγος της μουσικής ΕΔΙΠ Τμήματος Μουσικών Σπουδών ΕΚΠΑ (έρευνα, επιμέλεια υλικού, κείμενα)
Θεόδωρος Παρασκάκης Εικαστικός / Σχεδιαστής οπτικής επικοινωνίας (εικαστική επιμέλεια)
Η έκθεση του μουσικού αρχείου της οικογένειας Κουτσουρέλη ξεδιπλώνεται αφηγηματικά στις ακόλουθες αλληλοδιαπλεκόμενες θεματικές ενότητες:
Μουσικές συναντήσεις με το λαούτο
-
Σάβ. 25/04/2026 – 19:00: Στέλιος Λαϊνάκης (λαούτο)
-
Κυρ 26/04/2026 – 19:00: Λευτέρης Στριλιγκάς (καθηγητής λαούτου στο Βενιζέλειο Ωδείο Χανίων) και οι μαθητές του Αιμίλιος Αντρέι, Ιωάννης Στυλιανακάκης, Κωνσταντίνος Μπίκος και Αντώνης Ξηρουχάκης.
-
Δευ 27/04/2026 – 19:00: Οι μαθητές του Μουσικού Σχολείου Χανίων (τάξη Μαριλένας Αγγελοπούλου) Μιχαήλ Άγγελος Ζυμβραγουδάκης (λαούτο), Ιωάννης Στυλιανακάκης (λαούτο) και Παναγιώτης Κοκκινάκης (λύρα).
-
Τρί 28/04/2026 – 19:00: Αντώνης Βερυκάκης (λαούτο) και Μιχάλης Λουφαρδάκης (βιολί).
-
Τετ 29/04/2026 – 19:00: Νίκος Σταματάκης (λαούτο).
-
Πέμ 30/04/2026 – 19:00: Στέφανος Πατεράκης (λαούτο).
-
Παρ 01/05/2026 – 19:00: Δημήτρης Βλαμάκης (λαούτο) και Ηλίας Βλαμάκης (λύρα).
-
Σάβ 02/05/2026 – 19:00: Κυριάκος Σταυριανουδάκης (λαούτο).
-
Κυρ 03/05/2026 – 19:00: Στέλιος Λαϊνάκης (λαούτο) και Λεωνίδας Λαϊνάκης (λαούτο).
Ευχαριστίες
Στην οικογένεια Κουτσουρέληδων* και ειδικότερα στους: Ανδρέα Κουτσουρέλη του Γιώργου, Γιώργο Κουτσουρέλη του Γιώργου, Αγγελική Κουτσουρέλη του Γιώργου, Μανώλη Κουτσουρέλη του Γιώργου, Ανδρέα Κουτσουρέλη του Στυλιανού, Μάριο Κουτσουρέλη του Στυλιανού, Μάρη Κουτσουρέλη του Μανώλη.
*Ιδιαίτερες ευχαριστίες οφείλονται στη μνήμη του Εμμανουήλ Κουτσουρέλη του Στυλιανού για τη συμβολή του στην αρχική ιδέα υλοποίησης της έκθεσης.
Ευχαριστίες για την υποστήριξη και την παραχώρηση υλικού στους: Ανδρέα Αεράκη, Ιωάννη Αντωνογιαννάκη, Στέλιο Λαϊνάκη, Ιωάννη Παπαδάκη, Κυριάκο Σταυριανουδάκη, Λάμπη Ταγματάρχη, Βαγγέλη Χατζηκοκολάκη, Αρχείο ΕΡΤ – ΕΡΤ Χανίων, Βενιζέλειο Ωδείο Χανίων, Δημοτική Βιβλιοθήκη Χανίων και Μουσικό Σχολείο Χανίων.
Θερμές ευχαριστίες για την αφιλοκερδή συμμετοχή στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα στους μουσικούς: Μαριλένα Αγγελοπούλου, Αντώνη Βερυκάκη, Δημήτρη και Ηλία Βλαμάκη, Στέλιο και Λεωνίδα Λαϊνάκη, Μιχάλη Λουφαρδάκη, Στέφανο Πατεράκη, Νίκο Σταματάκη, Κυριάκο Σταυριανουδάκη και Λευτέρη Στριλιγκά.
Καθώς και στους μαθητές τους: Αιμίλιο Αντρέι, Μιχαήλ Άγγελο Ζυμβραγουδάκη, Παναγιώτη Κοκκινάκη, Κωνσταντίνο Μπίκο, Αντώνη Ξηρουχάκη και Ιωάννη Στυλιανακάκη.
ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:
-
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΛΟΥΣΑΚΙΩΝ
-
ΔΗΜΟΣ ΧΑΝΙΩΝ
-
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ
-
ΚΕΠΠΕΔΗΧ – ΚΑΜ
ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗ:
-
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ – ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Το ξέρουμε…
Το να βλέπετε αυτά τα μηνύματα μπορεί να είναι κουραστικό. Και να είστε σίγουροί ότι ούτε κι εμείς βρίσκουμε κάποια ευχαρίστηση από το να τα γράφουμε... Όμως αυτό το μήνυμα δεν αφορά εμάς. Αφορά κάτι πολύ πιο σημαντικό: την επιβίωση της ανεξάρτητης, μαχητικής δημοσιογραφίας στην Kρήτη.
Η στήριξη σας είναι σημαντική γιατί μας επιτρέπει να:
- - Κάνουμε ρεπορτάζ χωρίς φόβο και εξαρτήσεις. Κανείς δεν μας υπαγορεύει τι να πούμε ή τι να αποσιωπήσουμε.
- - Κρατάμε τη δημοσιογραφία μας προσβάσιμη σε όλους, ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν την ικανότητα να πληρώσουν. Χωρίς paywall, χωρίς προνόμια μόνο για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα.
Η απλή αλήθεια είναι ότι τα έσοδα διαρκώς συρρικνώνονται. Αν πιστεύετε ότι μια πραγματικά ελεύθερη ενημέρωση είναι ζωτικής σημασίας για τη δημοκρατία και τον έλεγχο της εξουσίας, τότε δώστε μας τη δύναμη να συνεχίσουμε.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
