Αύριο περνά ξανά την πόρτα του δικαστηρίου ένας άνθρωπος που εδώ και τρεις δεκαετίες επιστρέφει μονότονα στο αστυνομικό και πολιτικό ρεπορτάζ σαν κακό deja vu. Ο Χρήστος Μαυρίκης, το όνομα που ταυτίστηκε όσο λίγα με το παρασκήνιο των τηλεφωνικών υποκλοπών της δεκαετίας του ’90 και βαφτίστηκε από τον Τύπο «εθνικός κοριός», καλείται αυτή τη φορά να λογοδοτήσει όχι για κασέτες και «κοριούς», αλλά για όπλα, φυσίγγια και απειλές.

Η εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών άσκησε σε βάρος του δίωξη για παράνομη οπλοκατοχή όπλου κρότου-λάμψης, άσκοπους πυροβολισμούς, παράνομη κατοχή πυρομαχικών, απείθεια, απειλή και παράνομη κατοχή ναυτικής φωτοβολίδας. Κατηγορίες που θα μπορούσαν να αφορούν έναν τυπικό «σκληρό» της νύχτας. Στην περίπτωσή του, όμως, βαραίνουν διαφορετικά. Γιατί ο Μαυρίκης δεν ήταν ποτέ ένας απλός ιδιώτης. Ήταν ο άνθρωπος που κάποτε άκουγε τα τηλέφωνα της μισής πολιτικής Αθήνας.

Η διαδρομή του ξεκινά από τα τεχνικά συνεργεία του ΟΤΕ. Εκεί, ως υπάλληλος και γνώστης των τηλεφωνικών δικτύων, έμαθε τα μυστικά των γραμμών, των ΚΑΦΑΟ και των παρεμβάσεων στο χαλκό. Σε μια εποχή χωρίς κινητά, χωρίς κρυπτογράφηση, χωρίς ψηφιακή ασφάλεια, όποιος ήξερε την υποδομή μπορούσε να ακούει τους πάντες. Και ο Μαυρίκης ήξερε.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ’90, στο κλίμα της πολιτικής πόλωσης και του λεγόμενου «βρώμικου ’89», βρέθηκε στον πυρήνα ενός μηχανισμού παρακολουθήσεων που – όπως ο ίδιος αργότερα παραδέχθηκε – λειτουργούσε συστηματικά. Με «κροκοδειλάκια» (συνδετήρια καλωδίων) για να κάνει «ντούμπλεξ» τα τηλέφωνα,  παράλληλες συνδέσεις και μαγνητόφωνα σε νοικιασμένα διαμερίσματα, τραβούσε τις γραμμές από τα ΚΑΦΑΟ και κατέγραφε συνομιλίες όλο το 24ωρο. Οι κασέτες αποδελτιώνονταν και το «ζουμί» πήγαινε στο γραφείο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. «Η παγίδευση γινόταν μέσα από ΚΑΦΑΟ αλλά και μέσα από διαμερίσματα που νοικιάζαμε τότε. “Τραβάγαμε” τη γραμμή παράλληλα στα διαμερίσματα και βάζαμε εκεί τα μαγνητόφωνα. Είχαμε νοικιάσει 4 έως 5 διαμερίσματα και είχαμε τα τηλέφωνα μόνιμα εκεί» είχε δηλώσει σε παλαιότερη συνέντευξή του.

Ο ίδιος είχε υποστηρίξει ότι ενεργούσε κατ’ εντολή του στρατηγού Νίκου Γρυλλάκη, στενού συνεργάτη του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Το δίκτυο, σύμφωνα με τις καταγγελίες του, δεν στόχευε μόνο πολιτικούς αντιπάλους, αλλά και εσωκομματικούς «πονοκεφάλους», δημοσιογράφους και επιχειρηματίες. Η λογική ήταν απλή,  ό,τι ακούγεται στον αέρα, μπορεί να αξιοποιηθεί.

Το 1993 βγήκε δημόσια και αποκάλυψε το σύστημα υποκλοπών, κατονομάζοντας πρόσωπα και μεθόδους. Ανάμεσα σε όσους, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, παρακολουθούνταν ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά και πρόσωπα της Νέας Δημοκρατίας που δεν θεωρούνταν κοντά στον Μητσοτάκη.  Η χώρα παρακολουθούσε αποσβολωμένη ένα σενάριο που έμοιαζε βγαλμένο από πολιτικό θρίλερ.

Οι τεχνικοί έλεγχοι στα ΚΑΦΑΟ επιβεβαίωσαν παρεμβάσεις. Η Βουλή σύστησε προανακριτική. Το θέμα πήρε διαστάσεις θεσμικής κρίσης. Ο πρώην πρωθυπουργός βρέθηκε αντιμέτωπος με την προοπτική παραπομπής σε Ειδικό Δικαστήριο. Η πολιτική σύγκρουση χτύπησε κόκκινο. Και για ένα διάστημα, ολόκληρο το σύστημα έμοιαζε να τρέμει από τις κασέτες ενός τεχνικού.

Κάπου εκεί, ο Μαυρίκης από εκτελεστής έγινε καταγγέλλων. Από «άνθρωπος του μηχανισμού» μετατράπηκε σε μάρτυρα-κλειδί. Άλλοι τον είδαν ως αποκαλυπτικό πληροφοριοδότη, άλλοι ως καιροσκόπο που προσπάθησε να διασωθεί. Η τότε υπουργός Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία είχε επίσης αναφερθεί ως θύμα παρακολούθησης, τον χαρακτήρισε δημόσια εκβιαστή, αφήνοντας αιχμές ότι έψαχνε «αγοραστή» για το υλικό του.

Οι περιπέτειές του με τη Δικαιοσύνη δεν σταμάτησαν στις υποκλοπές. Το 1997 καταδικάστηκε για απόπειρα δωροδοκίας της πρώην προέδρου του Άρειου Πάγου, Ιωάννας Κλάπα, όταν εκείνη υπηρετούσε ως ανακρίτρια. Η ποινή του ήταν φυλάκιση 12 μηνών. Ένα χρόνο αργότερα ήρθε νέα καταδίκη, αυτή τη φορά για απόπειρα εκβίασης, παραβίαση απορρήτου επικοινωνιών και παράνομη βία σε βάρος επιχειρηματιών και εκδότη.

Όσοι τον γνώρισαν μιλούν για έναν άνθρωπο που κινούνταν πάντα στα όρια. Τεχνικά ικανός, με αυτοπεποίθηση και τη βεβαιότητα ότι «ξέρει πράγματα για όλους». Αυτό το μείγμα τον έκανε χρήσιμο για κάποιους και επικίνδυνο για άλλους. Ποτέ όμως πραγματικά αόρατο. Αντίθετα, η φιγούρα του έγινε σχεδόν συμβολική για μια εποχή όπου το παρακράτος και η πολιτική ίντριγκα μπλέκονταν με την τεχνολογία.

Τα χρόνια πέρασαν, τα πρόσωπα άλλαξαν, τα κινητά και το ίντερνετ αντικατέστησαν τα καλώδια. Κι όμως, ο Μαυρίκης συνέχισε να εμφανίζεται. Το 2022 συνελήφθη ξανά, μετά από επεισόδιο σε πρατήριο καυσίμων στο Πικέρμι. Σύμφωνα με τη δικογραφία, διαπληκτίστηκε με πολίτη για τη σειρά, τον απείλησε και φέρεται να έβγαλε όπλο. Στον έλεγχο βρέθηκαν μεταξύ άλλων ένας φακός με ενσωματωμένο τέιζερ, σουγιάς, κάλυκας, ενώ στο σπίτι του εντοπίστηκαν ένα παλιό υποπολυβόλο και μικροποσότητα κάνναβης.

Και τώρα, η νέα υπόθεση. Όπλο κρότου-λάμψης, αμπούλες, φωτοβολίδα, άσκοποι πυροβολισμοί, απείθεια. Για την κοινή γνώμη, ο Μαυρίκης έχει μείνει ως το σύμβολο μιας εποχής όπου η πολιτική αντιπαράθεση παιζόταν με καλώδια, κασετόφωνα και φακέλους. Για τη Δικαιοσύνη, είναι ένας κατηγορούμενος που πρέπει να απαντήσει σε συγκεκριμένες πράξεις.  Αύριο, στο δικαστήριο, δεν θα κριθεί η ιστορία των υποκλοπών. Εκείνη έχει ήδη γραφτεί. Θα κριθεί αν ένας 70άρης πλέον άνδρας παρανόμησε ξανά.