Με μια ηχηρή παρέμβαση, ο δημοσιογράφος Μάριος Διονέλλης ανακοίνωσε την απόλυσή του από την «Εφημερίδα των Συντακτών» (Εφ.Συν.) ύστερα από 13 συναπτά έτη συνεργασίας. Η απομάκρυνση του γνωστού ανταποκριτή από την Κρήτη λαμβάνει χώρα σε μια κρίσιμη καμπή για το μέσο, μετά τη μετάβαση στο νέο ιδιοκτησιακό καθεστώς υπό τον επιχειρηματία Δημήτρη Μελισσανίδη, και συνοδεύεται από βαρυσήμαντες καταγγελίες για πολιτική στοχοποίηση, λογοκρισία και αλλοίωση της δημοσιογραφικής φυσιογνωμίας της εφημερίδας.

Η απόλυση ανακοινώθηκε στον δημοσιογράφο τη Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου, από τον διευθυντή της εφημερίδας, Σωτήρη Μανιάτη. Παρά τις διαβεβαιώσεις της διεύθυνσης για μελλοντική ανάπτυξη και προσλήψεις υπό το νέο επιχειρηματικό σχέδιο, ο κ. Διονέλλης χαρακτηρίζει την απομάκρυνσή του ως «προφανώς άδικη και αναιτιολόγητη».

Σύμφωνα με την ανάρτησή του, η απόφαση αυτή αποτελεί σαφή στοχοποίηση από τη νέα ιδιοκτησία και από κύκλους «προθύμων» εντός της εφημερίδας. Ο δημοσιογράφος συνδέει άμεσα την απόλυσή του με τη δημόσια κριτική που άσκησε το τελευταίο διάστημα για τις αλλαγές στην εσωτερική λειτουργία και την πολιτική κατεύθυνση του εντύπου, κάνοντας λόγο για ένα μήνυμα που αφορά όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και τους συναδέλφους του που παραμένουν στον οργανισμό.

Διαφωνίες για την πολιτική γραμμή και το ρεπορτάζ

Ο Μάριος Διονέλλης εκθέτει μια σειρά από γεγονότα που, κατά τον ίδιο, οδήγησαν στη σταδιακή περιθωριοποίησή του. Κεντρικό σημείο τριβής αποτέλεσε η πολιτική στροφή της εφημερίδας, με τον δημοσιογράφο να εκφράζει ανοιχτά τη διαφωνία του για την «απροκάλυπτη στήριξη» προς το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα. Όπως υποστηρίζει, η ανοχή στη διαφορετική άποψη που χαρακτήριζε την «Εφημερίδα των Συντακτών» κατά την πρώτη δεκαετία της λειτουργίας της, φαίνεται να έχει εκλείψει.

Παράλληλα, ο κ. Διονέλλης αναφέρεται σε περιστατικά που άπτονται της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και των επιχειρηματικών συμφερόντων:

• Η υπόθεση Κουκάκη: Κατήγγειλε τη στάση της εφημερίδας στην περίπτωση του συναδέλφου του Θανάση Κουκάκη, υποστηρίζοντας ότι το μέσο λειτούργησε ως «ηχείο» για τις απειλές του επιχειρηματία κ. Εξάρχου, χωρίς να θέσει κρίσιμα ερωτήματα για τη στοχοποίηση του δημοσιογράφου.

• Εσωτερικές συγκρούσεις: Αναφέρεται σε δημόσια αντιπαράθεση με τον αρχισυντάκτη του πολιτικού ρεπορτάζ, Γιώργο Πετρόπουλο, ο οποίος, κατά τον κ. Διονέλλη, του είχε υποδείξει στο παρελθόν να περιοριστεί σε θέματα όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ, ενώ είχε παρέμβει και σε ρεπορτάζ για τα αρχαία ευρήματα της οικογένειας Μητσοτάκη.

«Κομμένα» ρεπορτάζ και η οικονομική διάσταση

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η καταγγελία για λογοκρισία σε κείμενο άποψης που αφορούσε τα κέρδη κατασκευαστικών εταιρειών στην Κρήτη. Ο δημοσιογράφος υποστηρίζει ότι τον περασμένο Νοέμβριο του ζητήθηκε να αφαιρέσει τα ονόματα των εταιρειών ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, ΑΚΤΩΡ και INTRAKAT από άρθρο που αφορούσε κρατικές αποζημιώσεις ύψους 509 εκατομμυρίων ευρώ για καθυστερήσεις στον ΒΟΑΚ και το αεροδρόμιο Καστελλίου. Ο ίδιος επέλεξε να αποσύρει το κείμενο, αρνούμενος να προχωρήσει στην απάλειψη των επωνυμιών.

Επιπλέον, ο κ. Διονέλλης αναφέρεται στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου η εφημερίδα έδωσε βήμα στην κ. Χαλικιά (η οποία αργότερα υποστηρίχθηκε από τη ΝΔ στην Εξεταστική Επιτροπή) για να επιτεθεί στη βασική μάρτυρα της υπόθεσης, κ. Τυχεροπούλου. Κατά τον δημοσιογράφο, τέτοιες επιλογές έδωσαν αφορμή για σχόλια ότι η «Εφ.Συν.» αλλοίωσε τη φυσιογνωμία της πριν καν ολοκληρωθεί η πώλησή της.

Η εξαγορά και το ζήτημα της αξιοπρέπειας

Αναφερόμενος στη γενική συνέλευση που έκρινε το μέλλον της εφημερίδας, ο Μάριος Διονέλλης παραδέχεται ότι υπερψήφισε το σχέδιο εξαγοράς, θεωρώντας το ως τη μοναδική λύση για τη διασφάλιση των δεδουλευμένων έξι μηνών των εργαζομένων. Ωστόσο, σημειώνει πως είχε δηλώσει δημόσια ότι η εφημερίδα «όπως την ξέραμε, είχε ήδη τελειώσει», προτείνοντας μάλιστα τη χρήση των μερισμάτων για τη δημιουργία ενός νέου, ανεξάρτητου μέσου.

Κλείνοντας την παρέμβασή του, ο δημοσιογράφος τονίζει ότι παρά την εργασιακή ανασφάλεια που προκαλεί η απόλυση, η διατήρηση της αξιοπρέπειας παραμένει η μέγιστη προτεραιότητά του. «Αυτή η απόλυση είναι για μένα παράσημο», δηλώνει απευθυνόμενος στη νέα ιδιοκτησία και τη διεύθυνση, καταλήγοντας πως φεύγει με το «κούτελο καθαρό» ύστερα από δεκαετίες προσφοράς στο ρεπορτάζ της Κρήτης.

Ακολουθεί ολόκληρη η παρέμβασή του:

Μετά από 13 χρόνια στην Εφημερίδα των Συντακτών, σήμερα, 3 Φεβρουαρίου, μου ανακοινώθηκε η ΑΠΟΛΥΣΗ ΜΟΥ. Μια απόλυση προφανώς άδικη και αναιτιολόγητη. Μια απόλυση που αποτελεί σαφή στοχοποίηση της νέας ιδιοκτησίας Μελισσανίδη αλλά και των «προθύμων» εντός της εφημερίδας προς το πρόσωπό μου. Μια απόλυση – μήνυμα για μένα αλλά, φοβάμαι, και για τους συναδέλφους μου που μένουν πίσω.

Φεύγω με το κεφάλι ψηλά. Για τα ρεπορτάζ μου σε αυτά τα 13 χρόνια, που έστειλαν τη φωνή των ανθρώπων της Κρήτης στις σελίδες μιας εφημερίδας η οποία ήθελε και ήξερε να τους δίνει λόγο και χώρο. Τα καλά λόγια του διευθυντή μας, Σωτήρη Μανιάτη για τη… σπουδαία δουλειά μου ακούστηκαν σήμερα τόσο λυπηρά. Μου έδωσε πάντως τη διαβεβαίωση πως η εργοδοσία έχει σχέδιο και μάλιστα στο μέλλον θα κάνει και προσλήψεις και θα αναπτυχθεί και θα μεγαλουργήσει… Ειλικρινά, εύχομαι ό,τι καλύτερο.

Θα ήταν πιο χρήσιμη όμως, λίγη αξιοπρέπεια. Ασφαλώς και η δουλειά μου στο ρεπορτάζ ήταν καλή (το ξέρω πια, δεν χρειάζεται πιστοποίηση). Εκείνο που δεν ήταν καλό ήταν η άποψή μου, που τόλμησα, όπως πάντα, να τη λέω δημόσια, για όσα συνέβαιναν το τελευταίο διάστημα στην εφημερίδα μας.

Καταρχάς πολιτικά… Διαφώνησα ανοιχτά με την απροκάλυπτη (σε σημείο αναξιοπρέπειας) στήριξη της εφημερίδας προς τον Αλέξη Τσίπρα. Είπα και έγραψα για αυτά, σε μια εφημερίδα που τα 13 προηγούμενα χρόνια έδειχνε ανοχή στη διαφορετική άποψη. Προφανώς όχι πια.

Ακόμα όμως και αν στα πολιτικά είχε ακόμα λίγο χώρο στη λογική «άσ’ τον να τα λέει», στα επιχειρηματικά δεν παίζουμε…

– Διαφώνησα με το ρεζιλίκι της συνέντευξης Εξάρχου, λίγο μετά τη στοχοποίηση του συναδέλφου μας Θανάση Κουκάκη, ο οποίος, όπως πάντα, τόλμησε να κάνει καλά τη δουλειά του. Διαμαρτυρήθηκα για το γεγονός ότι η εφημερίδα μας έγινε «ηχείο» για τις απειλές του κ. Εξάρχου έναντι του Θανάση Κουκάκη με τίτλο μάλιστα «Το ψέμα και η συκοφάντηση δεν είναι αποδεκτά», σε μια συνέντευξη που η αριστερή εφημερίδα μας ξέχασε να κάνει έστω μια ερώτηση για τον συνάδελφό μας.

– Διαμαρτυρήθηκα και «πλακώθηκα» δημοσίως με τον αρχισυντάκτη του Πολιτικού Γιώργο Πετρόπουλο, ο οποίος με συμβούλεψε να κοιτάω τη δουλειά μου και να γράφω για τον… ΟΠΕΚΕΠΕ (με πολλές δόσεις ειρωνείας και υποτίμησης). Το είχε ξανακάνει εξάλλου ό ίδιος και παλαιότερα όταν έκοψε ρεπορτάζ μου για την πηγή των νομιμοποιημένων αρχαίων ευρημάτων της οικογένειας Μητσοτάκη. Βρέθηκαν, είναι η αλήθεια, κάποιοι να με προειδοποποιήσουν, να προσέχω με ποιους μαλώνω γιατί, όπως ακούγεται, ο Πρόεδρος έχει «αυτιά και μάτια» παντού μέσα στην εφημερίδα… Και σήμερα αποδεικνύεται πως είχαν δίκιο.

– Τα ίδια και λίγο καιρό αργότερα όταν πάλι από την εφημερίδα μας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ επιλέξαμε να δώσουμε βήμα στην κ. Χαλικιά για να επιτεθεί στην βασική μάρτυρα της υπόθεσης, την κ. Τυχεροπούλου. Δώσαμε τότε ξανά αφορμή σε κάποιους να λένε πως η ΕΦΣΥΝ «ξεπουλήθηκε πριν προλάβει να πουληθεί». (Και μόλις πριν λίγες μέρες είδαμε τη ΝΔ να ηρωοποιεί την κ. Χαλικιά στην Εξεταστική).

– Τον περασμένο Νοέμβριο έστειλα κείμενο άποψης για τα υπέρογκα κέρδη των κατασκευαστικών εταιριών στην Κρήτη. Κρατικό χρήμα από αποζημιώσεις λόγω καθυστερήσεων του κράτους. Σύνολο 509 εκατομμύρια μόνο επειδή τα συνεργεία στον ΒΟΑΚ και στο Αεροδρόμιο Καστελλίου κάθονται αδρανή. Ακοπα κέρδη στις τσέπες των εταιρειών ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ – ΑΚΤΩΡ – ΙΝΤRΑΚΑΤ. (Και την ίδια ώρα που ψάχνουμε 4 εκατομμύρια για να μαζέψουμε τα μπάζα που ακόμα χάσκουν δίπλα στους ανθρώπους του Αρκαλοχωρίου, πέντε χρόνια μετά τον σεισμό). «Καλά τα λες», μου είπαν, «αλλά τα ονόματα των εταιρειών να τα κόψουμε». Ασφαλώς το κείμενο το απέσυρα και δεν δημοσιεύθηκε ποτέ, κρατώντας την ελάχιστη αξιοπρέπειά μου και αρνούμενος να κάνω την απάλειψη των ονομάτων.

– Στην κρίσιμη γενική συνέλευση για το μέλλον της εφημερίδας ψηφίσαμε ομόφωνα «ναι» στο σχέδιο εξαγοράς, ως τη μόνη λύση για να μην χάσουμε τα δεδουλευμένα έξι μηνών. Κι εγώ και άλλοι, δηλώσαμε τότε πως η εφημερίδα, όπως την ξέραμε, είχε ήδη τελειώσει. Πρότεινα μάλιστα, τα «μερίσματα» που θα μας καταβληθούν για την εξαγορά, να τα χρησιμοποιήσουμε για να φτιάξουμε ένα άλλο, αληθινά δικό μας Μέσο. Φυσικά όλα αυτά δημόσια και ανοιχτά, όπως κάνω πάντα. Και ενώ ήταν παρόντα τα «μάτια και τα αυτιά» του Προέδρου.

Είναι κι άλλα αρκετά, που μάλλον δεν έχει και πολύ νόημα πια να αναφερθούν. Οποιος θέλει να καταλάβει είμαι σίγουρος πως μέχρι εδώ κατάλαβε.

Δεν είμαι ήρωας, ούτε και θα γίνω.

Είμαι δημοσιογράφος.

Αυτό ονειρεύτηκα να κάνω από 7 χρονών. Όταν ξεκινούσα, ήθελα να γίνω πολεμικός ανταποκριτής. Ούτε κι αυτό θα το καταφέρω. Αν κάτι έχει μείνει να κερδίζεις από αυτή τη δουλειά είναι η αξιοπρέπειά σου. Να μην υπάρχουν λόγια σου ή γραπτά, που να ντρέπεσαι αύριο να τα δείξεις στα παιδιά σου. Και να κρατάς όσο μπορείς τα λογικά μέσα στο κεφάλι σου. Μέχρι εκεί.

Με αυτά τα δεδομένα, κύριε Μελισσανίδη, κύριοι της διεύθυνσης (φανερής και κρυφής), αυτή η απόλυση είναι για μένα παράσημο. Ασφαλώς και φοβάμαι, φυσικά νιώθω ανασφάλεια επαγγελματική, εργασιακή, ασφαλιστική κτλ. για μένα και για τους γύρω μου. Και φταίτε εσείς. Πλησιάζω όμως τα 50 και μέχρι εδώ το κούτελό μου το κράτησα καθαρό. Ελπίζω κι εσείς το δικό σας.

Ευχαριστίες:

* Το πρώτο τηλέφωνο για την εφημερίδα χτύπησε λίγο μετά την κυκλοφορία του πρώτου φύλλου, το 2012. Από την Άντα (ξέρει εκείνη) για τη δίκη στην υπόθεση του Στέλιου Αλεξανδρόπουλου. Από τότε δέθηκα με πολλούς ανθρώπους ακόμα και με κάποιους που είδα σπάνια λόγω της απόστασης: Ελένη, Γιάννη, Κώστα, Δημήτρη, Αρη, Τάσο, Γιώργο, Χριστίνα, Μιχάλη, Στέργιο, Ναταλί, Λένα, Ντίνα σας ευχαριστώ.

Θα νικήσουμε.

Μάριος Διονέλλης