Άμεση λύση στο οξύ στεγαστικό πρόβλημα της νεοδιόριστης εκπαιδευτικού, η οποία εξαναγκάστηκε να διαμένει σε σκηνή μαζί με την τετράχρονη κόρη της λόγω αδυναμίας εξεύρεσης κατοικίας, έδωσε ο Δήμος Αποκορώνου στα Χανιά.

Μετά τη δημοσιοποίηση της δραματικής κατάστασης στην οποία είχε περιέλθει η μητέρα, ο δήμαρχος Αποκορώνου, Χαράλαμπος Κουκιανάκης, επικοινώνησε προσωπικά μαζί της και της παραχώρησε χώρο φιλοξενίας στο ιστορικό κτίριο του Παρθεναγωγείου Βάμου, πρόταση την οποία η εκπαιδευτικός αποδέχθηκε άμεσα.

Η παρέμβαση αυτή, πέρα από την ανακούφιση μιας ακραίας περίπτωσης επισφάλειας, επαναφέρει με τον πλέον επιτακτικό τρόπο τη συζήτηση για το δυσβάστακτο κόστος διαβίωσης και τη ραγδαία μείωση των διαθέσιμων κατοικιών στις τουριστικές περιοχές, μεταφέροντας το ζήτημα της στέγασης των δημοσίων λειτουργών στην ημερήσια διάταξη του Δημοτικού Συμβουλίου.

Η άμεση κινητοποίηση του Δήμου και η παραχώρηση του Παρθεναγωγείου Βάμου

Ενημερωθείς για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ξεκίνησε η σχολική χρονιά για την εκπαιδευτικό και το ανήλικο παιδί της, ο κ. Κουκιανάκης αναζήτησε τα στοιχεία επικοινωνίας της και προχώρησε στη διάθεση του δημοτικού ακινήτου στον Βάμο, προκειμένου να εξασφαλιστεί άμεσα ασφαλής και αξιοπρεπής στέγαση.

Σε δημόσια τοποθέτησή του, ο δήμαρχος Αποκορώνου υπογράμμισε ότι η ανταπόκριση της δημοτικής αρχής δεν αποτελεί μια απλή χειρονομία αβροφροσύνης, αλλά θεμελιώδη υποχρέωση της τοπικής κοινωνίας απέναντι στους ανθρώπους που καλούνται να μορφώσουν τη νέα γενιά:

«Χθες πληροφορήθηκα μια είδηση που με συγκλόνισε: μια εκπαιδευτικός, που διορίστηκε σε σχολείο του Δήμου μας, ήρθε στον Αποκόρωνα για να υπηρετήσει τα παιδιά μας και βρέθηκε να μένει σε σκηνή μαζί με το μόλις τεσσάρων ετών κοριτσάκι της, επειδή δεν μπορούσε να βρει προσιτή κατοικία. Βρήκα αμέσως το τηλέφωνό της, επικοινώνησα μαζί της και της προσφέραμε λύση στέγασης στο Παρθεναγωγείο Βάμου, έναν δημοτικό χώρο που μπορεί σήμερα να ανοίξει την πόρτα του σε έναν άνθρωπο που ήρθε στον τόπο μας για να προσφέρει. Η εκπαιδευτικός αποδέχθηκε την πρόταση και αναμένεται να μεταβεί εκεί άμεσα. Για εμάς αυτό δεν είναι μια πράξη φιλοξενίας, είναι θέμα ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας και ευθύνης».

Θέτοντας το ηθικό και πρακτικό πλαίσιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ο κ. Κουκιανάκης διερωτήθηκε για τις απαιτήσεις που προβάλλει η πολιτεία στους λειτουργούς της: «Πώς μπορούμε να ζητήσουμε από έναν δάσκαλο να δώσει τον καλύτερό του εαυτό στην τάξη, όταν το βράδυ δεν μπορεί να κοιμηθεί με τις στοιχειώδεις συνθήκες;

Πώς περιμένουμε από έναν άνθρωπο να διδάξει τα παιδιά μας με ηρεμία, όταν το δικό του παιδί κοιμάται σε μια σκηνή; Και πώς μπορούμε να μιλάμε για ποιότητα στην εκπαίδευση, όταν οι άνθρωποι που κρατούν στα χέρια τους το μέλλον των παιδιών μας δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη;».

Η σκοτεινή πλευρά της τουριστικής ανάπτυξης και η απειλή για την κοινωνική συνοχή

Αναλύοντας τα αίτια της στεγαστικής κρίσης στον Αποκόρωνα, ο δήμαρχος αναγνώρισε τη διελκυστίνδα ανάμεσα στην τουριστική δραστηριότητα και την καθημερινή λειτουργία της τοπικής κοινωνίας. Η μετατροπή των ακινήτων σε καταλύματα εποχικής εκμετάλλευσης έχει συρρικνώσει δραματικά το απόθεμα μακροχρόνιας μίσθωσης, εκτοξεύοντας παράλληλα τα μισθώματα σε επίπεδα απαγορευτικά για τα εισοδήματα των μισθωτών:

«Ο Αποκόρωνας είναι ένας πανέμορφος και τουριστικός τόπος, όμως αυτή η ανάπτυξη έχει και μια δύσκολη πλευρά: τα σπίτια λιγοστεύουν, τα ενοίκια ανεβαίνουν και οι μισθοί των εκπαιδευτικών δεν ακολουθούν το κόστος ζωής. Το πρόβλημα το γνωρίζουμε όλοι και δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς· αφορά εργαζόμενους, νέες οικογένειες, νέους ανθρώπους που θέλουν να μείνουν και να δημιουργήσουν στον τόπο μας».

Όπως επισήμανε χαρακτηριστικά, η αδυναμία εύρεσης στέγης εξελίσσεται πλέον σε κίνδυνο για την κοινωνική συνοχή, επηρεάζοντας άμεσα τη σχολική τάξη: «Όταν ένας εκπαιδευτικός δεν μπορεί να βρει σπίτι, το πρόβλημα δεν σταματά στην πόρτα του σπιτιού του. Μπαίνει μέσα στην τάξη, ακουμπά τα παιδιά μας. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να περιμένουμε από κάποιον άλλον να λύσει το πρόβλημα».

Σχέδιο δύο αξόνων στο Δημοτικό Συμβούλιο και έκκληση προς τους πολίτες

Παρά το καταγεγραμμένο χρηματοδοτικό έλλειμμα που αντιμετωπίζουν οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης, η δημοτική αρχή προσανατολίζεται στη διαμόρφωση ενός θεσμικού πλαισίου αντιμετώπισης του προβλήματος, φέρνοντας το θέμα προς επίσημη συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο Αποκορώνου.

Υπενθυμίζοντας την προηγούμενη παρέμβαση του Δήμου για την αντιμετώπιση του δημογραφικού —με τη θέσπιση επιδόματος νεογέννητων ύψους 1.500 ευρώ για το πρώτο παιδί, 2.000 ευρώ για το δεύτερο και 2.500 ευρώ για το τρίτο και κάθε επόμενο—, ο δήμαρχος τόνισε ότι η αυτοδιοίκηση οφείλει να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες:

«Οι Δήμοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρό χρηματοδοτικό κενό. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει άλλοθι για αδράνεια. Με ό,τι έχουμε, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε. Γι’ αυτό και το θέμα της στέγασης το φέρνουμε στο Δημοτικό Συμβούλιο. Αυτή τη στιγμή επεξεργαζόμαστε δύο συγκεκριμένες λύσεις, που δεν περιορίζονται μόνο στην αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας: θέλουμε να αξιοποιήσουμε κάθε διαθέσιμη δυνατότητα —δημοτικούς και άλλους χώρους— αλλά και να αναζητήσουμε συνεργασίες με ιδιώτες, φορείς και ανθρώπους του τόπου μας που μπορούν και θέλουν να συμβάλουν. Στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε ένα πραγματικό δίχτυ προστασίας για τους εκπαιδευτικούς και τους εργαζόμενους που έρχονται στον Αποκόρωνα για να προσφέρουν».

Κλείνοντας, ο Χαράλαμπος Κουκιανάκης απηύθυνε ανοιχτό κάλεσμα προς την τοπική κοινωνία, ζητώντας την έμπρακτη συμβολή των ιδιοκτητών ακινήτων:

«Αν υπάρχει ένα σπίτι κλειστό, ένα διαμέρισμα που μπορεί να νοικιαστεί, ένας χώρος που μπορεί να φιλοξενήσει προσωρινά έναν εκπαιδευτικό ή μια οικογένεια, ας ανοίξει μια πόρτα. Ζητάμε να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον, γιατί τελικά αυτό είναι ο Αποκόρωνας: ένας τόπος που δεν αφήνει τον άνθρωπο μόνο του. Μια δασκάλα ήρθε εδώ για να διδάξει τα παιδιά μας, εμείς οφείλουμε να της πούμε: “Καλώς ήρθες στον Αποκόρωνα. Εδώ δεν θα είσαι μόνη σου”. Αυτόν τον Αποκόρωνα θέλουμε, τον Αποκόρωνα της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης και της πράξης».

Διαβάστε αναλυτικά ΕΔΩ:

ΜΙΑ ΔΑΣΚΑΛΑ, ΕΝΑ ΤΕΤΡΑΧΡΟΝΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ.

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ.

Χθες πληροφορήθηκα μια είδηση που με συγκλόνισε, μια εκπαιδευτικός, που διορίστηκε σε σχολείο του Δήμου μας, ήρθε στον Αποκόρωνα για να υπηρετήσει τα παιδιά μας και βρέθηκε να μένει σε σκηνή μαζί με το μόλις τεσσάρων ετών κοριτσάκι της, επειδή δεν μπορούσε να βρει προσιτή κατοικία.

Βρήκα αμέσως το τηλέφωνό της, επικοινώνησα μαζί της και της προσφέραμε λύση στέγασης στο Παρθεναγωγείο Βάμου, έναν δημοτικό χώρο που μπορεί σήμερα να ανοίξει την πόρτα του σε έναν άνθρωπο που ήρθε στον τόπο μας για να προσφέρει.

Η εκπαιδευτικός αποδέχθηκε την πρόταση και αναμένεται να μεταβεί εκεί άμεσα.

Για εμάς αυτό δεν είναι μια πράξη φιλοξενίας,είναι θέμα ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας και ευθύνης.

Γιατί πώς μπορούμε να ζητήσουμε από έναν δάσκαλο να δώσει τον καλύτερό του εαυτό στην τάξη, όταν το βράδυ δεν μπορεί να κοιμηθεί;με τις στοιχειώδες συνθήκες.

Πώς περιμένουμε από έναν άνθρωπο να διδάξει τα παιδιά μας με ηρεμία, όταν το δικό του παιδί κοιμάται σε μια σκηνή και πώς μπορούμε να μιλάμε για ποιότητα στην εκπαίδευση, όταν οι άνθρωποι που κρατούν στα χέρια τους το μέλλον των παιδιών μας δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη;

Ο Αποκόρωνας είναι ένας πανέμορφος και τουριστικός τόπος,ομως αυτή η ανάπτυξη έχει και μια δύσκολη πλευρά,τα σπίτια λιγοστεύουν, τα ενοίκια ανεβαίνουν και οι μισθοί των εκπαιδευτικών δεν ακολουθούν το κόστος ζωής.

Το πρόβλημα το γνωρίζουμε όλοι και δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς,αφορά εργαζόμενους, νέες οικογένειες, νέους ανθρώπους που θέλουν να μείνουν και να δημιουργήσουν στον τόπο μας.

Η στεγαστική κρίση, ιδιαίτερα στις τουριστικές περιοχές, γίνεται πλέον ζήτημα κοινωνικής συνοχής και όταν ένας εκπαιδευτικός δεν μπορεί να βρει σπίτι, το πρόβλημα δεν σταματά στην πόρτα του σπιτιού του μπαίνει μέσα στην τάξη ακουμπά τα παιδιά μας,γι’ αυτό και δεν μπορούμε να περιμένουμε από κάποιον άλλον να λύσει το πρόβλημα.

Όπως στον Αποκόρωνα δεν μείναμε θεατές απέναντι στην υπογεννητικότητα και βγήκαμε μπροστά με το επίδομα νεογέννητων — 1.500 ευρώ για το πρώτο παιδί, 2.000 για το δεύτερο και 2.500 για το τρίτο και κάθε επόμενο — έτσι και τώρα θέλουμε να ανοίξουμε έναν καινούργιο δρόμο γιατί η Αυτοδιοίκηση πρέπει να βρίσκεται εκεί όπου υπάρχει ανάγκη.

Ξέρουμε, βέβαια, τις δυνατότητες και τους περιορισμούς μας,οι Δήμοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρό χρηματοδοτικό κενό. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει άλλοθι για αδράνεια, με ό,τι έχουμε, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε.γι’ αυτό και το θέμα της στέγασης το φέρνουμε στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Αυτή τη στιγμή επεξεργαζόμαστε δύο συγκεκριμένες λύσεις, που δεν περιορίζονται μόνο στην αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας,θέλουμε να αξιοποιήσουμε κάθε διαθέσιμη δυνατότητα: δημοτικούς και άλλους χώρους, αλλά και να αναζητήσουμε συνεργασίες με ιδιώτες, φορείς και ανθρώπους του τόπου μας που μπορούν και θέλουν να συμβάλουν.

Στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε ένα πραγματικό δίχτυ προστασίας για τους εκπαιδευτικούς και τους εργαζόμενους που έρχονται στον Αποκόρωνα για να προσφέρουν.

Γιατί ο Αποκόρωνας δεν μπορεί να είναι ένας τόπος όπου έχουμε σχολεία αλλά δεν μπορούμε να στεγάσουμε τους ανθρώπους που διδάσκουν μέσα σε αυτά.

Και θέλω να κάνω και μια έκκληση στους ανθρώπους του τόπου μας.

Αν υπάρχει ένα σπίτι κλειστό, ένα διαμέρισμα που μπορεί να νοικιαστεί, ένας χώρος που μπορεί να φιλοξενήσει προσωρινά έναν εκπαιδευτικό ή μια οικογένεια, ας ανοίξει μια πόρτα.

Ζητάμε να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον,γιατί τελικά αυτό είναι ο Αποκόρωνας,ένας τόπος που δεν αφήνει τον άνθρωπο μόνο του.

Μια δασκάλα ήρθε εδώ για να διδάξει τα παιδιά μας εμείς οφείλουμε να της πούμε:

«Καλώς ήρθες στον Αποκόρωνα.

Εδώ δεν θα είσαι μόνη σου.»

Αυτόν τον Αποκόρωνα θέλουμε,τον Αποκόρωνα της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης και της πράξης

Διαβάστε επίσης:

-Χανιά: Νεοδιόριστη εκπαιδευτικός μένει με την κόρη σε σκηνή γιατί δε βρίσκει σπίτι

-Η Λαϊκή Συσπείρωση Αποκορώνου για την εκπαιδευτικό που μένει σε σκηνή επειδή δε μπορεί να βρει σπίτι – Καταγγέλλει αδιαφορία της Δημοτικής Αρχής για τη στέγαση