Σε μια περίοδο όπου η Μέση Ανατολή φλέγεται και ο Λίβανος δέχεται την επίθεση των δυνάμεων του Ισραήλ, η μαρτυρία ενός Έλληνα φωτογράφου έρχεται να δώσει πρόσωπο στις στατιστικές των απωλειών.

Ο Παύλος Κοζαλίδης, μια από τις πιο επιδραστικές φυσιογνωμίες της σύγχρονης ουμανιστικής φωτογραφίας παγκοσμίως, βρέθηκε δίχως να το έχει προγραμματίσει, στη δίνη των επιχειρήσεων στον Λίβανο. Μέσα από τις καταγραφές του, αναδεικνύει το χάσμα ανάμεσα στην εύθραυστη φυσιολογικότητα της καθημερινής ζωής και τη βίαιη πραγματικότητα των βομβαρδισμών που πλήττουν τον πληθυσμό της χώρας.

Ο Κοζαλίδης, παρακολουθεί τις εξελίξεις από την πρώτη γραμμή, εκφράζοντας τακτικά την απογοήτευσή του για την ανθρωπιστική κρίση που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια του. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο πόλεμος αυτός, αν και επισήμως στρέφεται κατά στρατιωτικών στόχων, καταλήγει να πλήττει άμεσα τον ίδιο τον λαό του Λιβάνου, ανατρέποντας κάθε έννοια ασφάλειας.

Η μαρτυρία του εστιάζει στη δυαδικότητα της κατάστασης: από τη μία πλευρά ο Λίβανος που προσπαθεί να διατηρήσει μια ψευδαίσθηση κανονικότητας και από την άλλη η πλευρά του θανάτου και της καταστροφής που εκδηλώνεται αιφνίδια και απροειδοποίητα.

Δύο χιλιόμετρα από τις βόμβες

Σε πρόσφατη ανάρτησή του, ο φωτογράφος περιγράφει μια στιγμή απόλυτου τρόμου που έλαβε χώρα σε απόσταση μόλις δύο χιλιομέτρων από το σημείο όπου βρισκόταν. Χωρίς να χρειαστεί να δει το μαχητικό αεροσκάφος, ο ήχος των κινητήρων και οι εκρήξεις των βομβών ήταν αρκετά για να σκιαγραφήσουν το μέγεθος της απειλής.

Ο πυκνός καπνός στον ουρανό και η αίσθηση μιας «δειλής πράξης» κυριαρχούν στις περιγραφές του, καθώς ο ίδιος επισημαίνει με πικρία ότι η ανθρώπινη υπόσταση φαίνεται να απουσιάζει από τη λογική αυτής της σύρραξης.

Διαβάστε τι αναφέρει σε ανάρτησή του στον προσωπικό λογαριασμό του στο instagram:

«Αυτός είναι ο δικός μου Λίβανος, ο άλλος Λίβανος. Αυτός που σχεδόν μπορώ να κοροϊδέψω τον εαυτό μου να πιστέψει ότι όλα είναι φυσιολογικά! Αλλά υπάρχει κι ένας άλλος. Αυτός που μόλις συνέβη!

Ένα μοναχικό μαχητικό τζετ έριξε τις βόμβες του σκορπίζοντας θάνατο, καταστροφή και φόβο σε μια στιγμή, καθώς σου γράφω, σε απόσταση όχι μεγαλύτερη από 2 χλμ από εμένα.

Δεν το είδα, αλλά άκουσα τον χαμηλό ήχο των κινητήρων του τζετ και τον ήχο των βομβών που έπεφταν καθώς έφευγε, ακολουθούμενο από τον πυκνό καπνό στον ουρανό· μια τόσο δειλή πράξη για οποιοδήποτε ανθρώπινο ον να κάνει κάτι τέτοιο, αλλά δεν μιλάμε για ανθρώπινα όντα σε αυτόν τον Πόλεμο!

Δεν τολμώ να πάω προς εκείνη την πλευρά. Εκείνη η πλευρά με τρομάζει μέχρι θανάτου. Εκείνη η πλευρά δεν έχει ανθρωπιά. Εκείνη η πλευρά έχει μόνο κραυγές Τρόμου και Δάκρυα και Φωτιά που φαίνεται να μην Τελειώνει ποτέ!!

Τζαμιά που θρηνούν καλώντας τους πιστούς σε προσευχή. Καμπάνες που χτυπούν και Drone πλήρως οπλισμένα με πυραύλους Hellfire σε ετοιμότητα πετούν ψηλά πάνω από όλους, συμπεριλαμβανομένου και εμένα.

Σε χρόνια Ταξιδιών δεν βρέθηκα ποτέ σε ένα μέρος σαν αυτό, αυτόν τον Όμορφο Λίβανο με τους ταλαιπωρημένους, τόσο πολύ όμορφους, ευγενικούς ανθρώπους του, ένα τέτοιο μωσαϊκό θρησκειών, Πίστεων και πολιτισμών, ανθρώπων που ζουν ο ένας δίπλα στον άλλον για το Καλύτερο ή για το χειρότερο και με δυσκολία. Αλλά τι μπορούν να κάνουν; Άνθρωποι είναι μόνο!»