Του Δημήτρη Μηλάκα

Drones πετούν πάνω από κυπριακό έδαφος – δηλαδή πάνω από έδαφος κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι βρετανικές βάσεις στο Ακρωτήρι και τη Δεκέλεια δέχονται επιθετική ενέργεια. Η Κύπρος, κόμβος επιχειρήσεων και ενεργειακής γεωγραφίας, βρίσκεται ξαφνικά μέσα στο κάδρο της σύγκρουσης.

Η Αθήνα ανεβάζει επίπεδο συναγερμού. Και δεν το κάνει για λόγους «συμβολικούς». Το κάνει γιατί γνωρίζει ότι η ελληνική επικράτεια φιλοξενεί κρίσιμες αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις – με αιχμή τη Σούδα και την Αλεξανδρούπολη – που σε μια κλιμάκωση με στόχο αμερικανικά assets δεν μπορούν να θεωρηθούν ουδέτερες.

Η απόφαση για αποστολή φρεγάτας και μαχητικών αεροσκαφών προς την Κύπρο δεν είναι διπλωματική κίνηση καλής θέλησης. Είναι επιχειρησιακή ένταξη. Είναι το σημείο όπου η Ελλάδα παύει να είναι θεατής και εισέρχεται, έστω και προληπτικά, στον κύκλο της εμπλοκής.

Από εκεί και πέρα, το μέτωπο δεν είναι «μακριά». Είναι γεωγραφικά και στρατηγικά κοντά.

Στον Περσικό Κόλπο, πάνω από το Ρας Τανούρα -το μεγαλύτερο πετρελαϊκό συγκρότημα της Saudi Aramco, βασικό κόμβο της παγκόσμιας παραγωγής και εξαγωγής πετρελαίου- αναχαιτίζονται ιρανικά drones. Συντρίμμια πλήττουν δεξαμενές. Η λειτουργία διακόπτεται προληπτικά. Οι αγορές αντιδρούν πριν ακόμη μετρηθεί η ζημιά. Το μήνυμα δεν απευθύνεται μόνο στο Ριάντ. Απευθύνεται στην παγκόσμια οικονομία.

Η Τεχεράνη δεν περιορίζεται στο ισραηλινό μέτωπο. Χτυπήματα σε Τελ Αβίβ και Χάιφα. Ανακοινώσεις για επιθέσεις κατά αμερικανικών στόχων στο Κουβέιτ. Διεύρυνση του θεάτρου επιχειρήσεων. Η στρατηγική  του Ιράν είναι σαφής: να εμπλέξει περισσότερους, να αυξήσει το κόστος, να μετατρέψει τη σύγκρουση σε πολυεπίπεδο πρόβλημα.

Γι’ αυτό και η αποστολή φρεγάτας και αεροσκαφών προς την Κύπρο που αποφάσισε η ελληνική κυβέρνηση  δεν είναι συμβολισμός. Είναι κίνηση που εντάσσει την Ελλάδα, βήμα-βήμα, στον επιχειρησιακό κύκλο μιας σύγκρουσης. Σε ένα περιβάλλον όπου πλήττονται αμερικανικές εγκαταστάσεις και ενεργειακοί κόμβοι, και όπου η ελληνική επικράτεια φιλοξενεί κρίσιμες αμερικανικές βάσεις, η κυβέρνηση δεν λειτουργεί απλώς ως παρατηρητής που «θωρακίζεται». Σύρεται σε εμπλοκή.

Η ελληνική εμπλοκή οφείλεται στις στρατηγικές επιλογές των ελληνικών κυβερνήσεων των τελευταίων ετών. Η επιδίωξη αναβαθμισμένου ρόλου, οι διευκολύνσεις σε ΗΠΑ και Ισραήλ, η γεωπολιτική (άνευ όρων) πρόσδεση στο αμερικανοΝΑΤΟικό άρμα – δημιουργούν υποχρεώσεις. Και οι υποχρεώσεις, σε περιόδους κρίσης, μετατρέπονται σε συμμετοχή.

Το μέτωπο, λοιπόν, δεν είναι «εκεί» που πέφτουν οι πύραυλοι. Είναι εκεί όπου φτάνει ο απόηχος των εκρήξεων, δηλαδή είναι γύρω μας και έρχεται να δοκιμάσει τους (αδύναμους/υπονομευμένους) θεσμούς της χώρας, το ενεργειακό της υπόβαθρο, τις στρατιωτικές της δυνατότητες τις αντοχές της κοινωνίας.