Μπορεί το αεροπλανοφόρο να έφυγε και τελικώς οι ναύτες του να μην περπάτησαν τους δρόμους των Χανίων, μπορεί να μη μάθουμε και ποτέ τι ήταν αυτό που προκάλεσε τη φωτιά ή τα προβλήματα στο σύστημα της αποχέτευσης, αλλά έστω κι έτσι δεν έλειψαν στα Χανιά τα άρθρα που θέλησαν να μας υπενθυμίσουν τα οικονομικά οφέλη από την παρουσία τους.
Πόσο μεγάλα είναι τα οικονομικά οφέλη από τις επισκέψεις των αεροπλανοφόρων; Άντε να είναι 1 εκατομμύριο ευρώ ανά επίσκεψη 5.000 ναυτών. Τα λεφτά αυτά μπορεί να μοιάζουν σημαντικά αλλά είναι κυριολεκτικά ψίχουλα σε σχέση με την οικονομία του νομού. Τα οφέλη από τις επισκέψεις δεν αντιστοιχούν ούτε στο 0,1% της οικονομίας του νησιού. Ο οικονομικός αντίτυπος της συνολικής παρουσίας των ξένων βάσεων δεν φτάνει ούτε στο 1% του ΑΕΠ της Κρήτης.
Αυτά τα χρήματα είναι ουσιαστικά το αντιστάθμισμα για τη μετατροπή των Χανίων εδώ και χρόνια σε στρατηγικό σημείο πολεμικών συρράξεων. Τώρα είμαστε και πιθανοί στόχοι.
Τι χρειάζεται να συμβεί επιτέλους για να καταλάβουν κάποιοι ότι το πιθανό κόστος αν τα πράγματα πάνε μια φορά στραβά θα είναι πολλές φορές πολλαπλάσιο – σχεδόν καταστροφικό – από τα μικρά οφέλη που έχουν κάποιοι από την παρουσία των βάσεων και τις επισκέψεις των αεροπλανοφόρων;
H “Bάση της Σούδας” δεν αποτελεί μία εξαίρεση αλλά είναι τμήμα ενός παγκόσμιου δικτύου βάσεων που αποτελείται από πάνω από 800 αμερικάνικες βάσεις σε 80 διαφορετικές χώρες.
Συνολικά όλες οι υπόλοιπες χώρες του κόσμου έχουν μόλις 30 βάσεις σε ξένες χώρες. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ ελέγχουν το 95% των στρατιωτικών βάσεων σε ξένες χώρες παγκοσμίως.
Το δίκτυο βάσεων που έχουν αναπτύξει οι ΗΠΑ σε ξένες χώρες είναι το μεγαλύτερο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μέσω του δικτύου αυτού είναι ξεκάθαρο ότι οι ΗΠΑ επιθυμούν να έχουν το μονοπώλιο στη βία.
Ο Chalmers Johnson, συγγραφέας του βιβλίου “The Sorrows of Empire: Militarilsm, Secrecy and the End of the Republic” σημειώνει για το ιδιαίτερο καθεστώς που έχουν καθιερώσει οι ΗΠΑ:
«Αν και η λογική λέει ότι αυτό το δίκτυο βάσεων μας κάνει πιο ασφαλείς, έχω φθάσει στο αντίθετο συμπέρασμα: Με μία πλειάδα τρόπων οι βάσεις, μας κάνουν λιγότερο ασφαλείς, βλάπτοντας τους πάντες, από το στρατιωτικό προσωπικό των ΗΠΑ και τις οικογένειές τους έως τους κάτοικους των περιοχών όπου εδρεύουν, αλλά και αυτούς τους φορολογούμενους στις ΗΠΑ που πληρώνουν τα υπέρογκα κόστη για τη συντήρησή τους… Είμαστε πλέον μία χώρα στρατιωτικών βάσεων που επεκτείνεται σε όλο τον κόσμο»
Στην ουσία, αν αποδεικνύει κάτι η ύπαρξη ενός τέτοιας κλίμακας δικτύου βάσεων στον κόσμο, είναι ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε μία διαρκή στρατιωτική ετοιμότητα με μία οικονομία εξαρτημένη για την επιβίωσή της από τη δυνατότητα να ελέγχει στρατηγικά σημεία για τα συμφέροντά της και να εμπλέκεται σε πολεμικές συρράξεις, εφόσον είναι αναγκαίο. Και αυτό, μικρή σχέση έχει με τη δημοκρατία ή την ασφάλεια.
Είναι μία πραγματικότητα που δε μας διασφαλίζει από κινδύνους αλλά μετατρέπει τον τόπο μας σε πολεμικό κέντρο.
Είμαστε τμήμα μίας παγκόσμιας εμπόλεμης ζώνης.
Το βλέπουμε τώρα και με το Ιράν.
Και στις εμπόλεμες ζώνες οι δημοκρατικές λειτουργίες μπαίνουν πολλές φορές σε δεύτερη μοίρα.
Στις εμπόλεμες ζώνες, μπορείς να μετατραπείς σε στόχο. Δεν το επιθυμούμε, είναι μία πραγματικότητα όσο και αν δεν αρέσει να το ακούνε κάποιοι.
Σίγουρα, δε ζούμε μόνοι μας στον κόσμο. Αλλά ποιος είναι αυτός ο άρρωστος ρεαλισμός σύμφωνα με τον οποίο οι Χανιώτες θα πρέπει να αποδέχονται ως φυσιολογική, κι ως περίπου μια ευλογία μία κατάσταση αρνητική για τον τόπο; Κυριολεκτικά, για μία χούφτα δολάρια, κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι είμαστε και τυχεροί που έχουμε τις βάσεις…
Δεν είμαστε…
(φωτογραφία δημιουργημένη μέσω τεχνητής νοημοσύνης)




