Της Πηνελόπης Ι. Ντουντουλάκη

ΑΕΙ ΜΝΗΜΩΝ ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΒΙΟΝ ΤΕ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑΝ ΑΝΗΛΩΣΑΣ  ΕΝ ΤΩ ΝΑΩ ΤΑΥΤΗΣ

ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΑΝΔΡΟΣ ΕΤΙ ΑΝΕΔΕΙΞΑΣ.

ΝΥΝ ΑΝΑΠΑΥΟΥ ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ, ΠΑΠΑΔΗ ΝΙΚΟΛΑΕ.

Η πορεία κάθε ανθρώπου, από τη στιγμή του ερχομού του στον κόσμο, κατευθύνεται προς τη δύση. Εκεί που μακρύκλωνα δέντρα ρίχνουν θεόρατους ίσκιους στη θάλασσα, εκεί που πνέει ο άνεμος ελεύθερα και ορμητικά, εκεί που οι περιφρονητές της Ύλης συναντούν πάνσοφους ερημίτες και όλοι γνωρίζουν πια πως το Τέλος δεν είναι παρά το τίμημα που καταβάλλεται  την ώρα που ένας Κύκλος κλείνει.

Ένας αφοσιωμένος της Ευθύνης έκλεισε αθόρυβα τον κατάφορτο από δημιουργικές σκέψεις και αγωνίες κύκλο της ζωής του, έχοντας φέρει εις πέρας τεράστιο έργο τόσο στο Εθνικό  Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών “ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ”, του οποίου διετέλεσε αδιάλειπτα, από το ξεκίνημά του, Διευθυντής, όσο και στο Ίδρυμα “ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ”, το οποίο επίσης υπηρέτησε από την ίδια θέση. Ήταν, και τα δύο αυτά ιδρύματα, καρποί έμπνευσης του  “Παππούλη της Κρήτης”, Μητροπολίτη Κισσάμου και Σελίνου Ειρηναίου Γαλανάκη, του οποίου το όραμα ο Νικόλαος Παπαδάκης υπηρέτησε με ζήλο και τη Μνήμη τίμησε με συνέπεια.

Παράλληλα με την ιδιότητά του ως νομικού, ασχολήθηκε με την ιστορική έρευνα και συγγραφή, για να κληροδοτήσει στους φιλίστορες ερευνητές του μέλλοντος σημαντική παρακαταθήκη. Ο πλούσιος ίσκιος του Ελευθέριου Βενιζέλου δρόσιζε, σαν αιωνόβιος πλάτανος, τις ώρες της ακατάπαυστης εργασίας και του μόχθου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εθελοθυσίας, το ομώνυμο Ίδρυμα απέκτησε το κύρος που σήμερα έχει σε πανελλαδική αλλά και πολύ ευρύτερη κλίμακα.

Γέννημα του Βάμου, παιδί του Αποκόρωνα,σέμνυμα των ιστορικών τόπων και σταθμών του αγώνα του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο διακεκριμένος επιστήμονας δημιούργησε, με την αγαπημένη σύντροφο της ζωής του Μαρίνα Φανουράκη, ιατρό η οποία λάμπρυνε με την ευγενική παρουσία και την προσφορά της της το Νοσοκομείο Χανίων, μια ευτυχισμένη οικογένεια και μαζί καμάρωσαν το μεγάλωμα των παιδιών τους. Ένα αδυσώπητο πεπρωμένο έμελλε να ανακόψει τη γεμάτη αρμονία και όνειρα ζωή.

Στον μεγάλο αυτό χαλασμό κατόρθωσε να αντιπαλέψει τον μέγιστο πόνο. Βάδισε όρθιος και με ψηλά το κεφάλι, προσηλωμένος στον δρόμο της ευθύνης, μέχρι την τελευταία στιγμή.