Σε μια δημόσια παρέμβαση με έντονο πολιτικό πρόσημο προχώρησε ο Δήμαρχος Αποκορώνου, τοποθετούμενος απέναντι σε πρόσφατα δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για «κύκλο φθοράς» και επερχόμενο τέλος της θητείας του. Μέσω τοποθέτησής του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο επικεφαλής της δημοτικής αρχής επιχειρεί να ανατρέψει το αφήγημα της απομόνωσης, μετατρέποντας την κριτική περί «μοναξιάς» σε θέση αρχής και αρνούμενος, όπως υποστηρίζει, να συμβιβαστεί με παρασκηνιακές συμφωνίες.
Η αμφισβήτηση της πολιτικής φθοράς
Η παρέμβαση του Δημάρχου πυροδοτήθηκε από αναφορές που παρουσιάζουν την εικόνα μιας κοινωνίας «κουρασμένης» και μιας δημοτικής αρχής χωρίς συμμάχους. Ο ίδιος, αναφερόμενος σε συγκεκριμένες φράσεις που του αποδίδονται —όπως «δεν τον θέλουν άλλο» ή «θα μείνει μόνος»— επιλέγει να απαντήσει όχι σε επίπεδο προσωπικής αντιπαράθεσης, αλλά θεσμικής στάσης.
Σύμφωνα με τον Δήμαρχο, οι κοινωνίες δεν εξαντλούνται από την αλήθεια, αλλά από τη μετριότητα και τις εξαρτήσεις. Στο πλαίσιο αυτό, ερμηνεύει την πίεση που δέχεται ως το «κόστος» της άρνησής του να υποκύψει σε παιχνίδια που διεξάγονται πίσω από κλειστές πόρτες. Η ρητορική του εστιάζει στην επιλογή του να στέκεται «όρθιος» απέναντι σε όσους επιδιώκουν τον πολιτικό του συμβιβασμό.
Συγκρούσεις και παρασκηνιακές συμφωνίες
Κεντρικό σημείο της επιχειρηματολογίας του αποτελεί η παραδοχή της σύγκρουσης. Ο Δήμαρχος Αποκορώνου δηλώνει ρητά ότι δεν αισθάνεται την υποχρέωση να συμμετέχει σε συμφωνίες που γίνονται «στο σκοτάδι» ή να περιβάλλεται από «πρόθυμες παρέες εξουσίας».
«Δεν τελειώνει όποιος πολεμιέται. Τελειώνει όποιος συμβιβάζεται. Και εγώ δεν συμβιβάστηκα ποτέ», αναφέρει χαρακτηριστικά, δίνοντας το στίγμα της στρατηγικής του για το επόμενο διάστημα.
Πιο αναλυτικά, στην ανάρτησή του αναφέρει:
Με θέλουν τελειωμένο, εσείς τι πιστεύετε;Πείτε την αποψή σας.Συμμαχός μου είναι η κοινωνία του Αποκόρωνα όχι τα συμφέροντα…
Με αφορμή πρόσφατο δημοσίευμα που επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικόνα φθοράς, απομόνωσης και του «τέλους» μου, οφείλω να μιλήσω καθαρά.
Όχι για να απαντήσω σε όσους ψιθυρίζουν.
Αλλά για να ακουστεί η αλήθεια.
Γράφουν:
«Δεν τον θέλουν άλλο»
«Οι πολίτες κουράστηκαν»
«Δεν έχει συμμάχους»
«Θα μείνει μόνος»
Ας τελειώνουμε με τις εύκολες φράσεις.
Οι κοινωνίες δεν κουράζονται από την αλήθεια.
Κουράζονται από τη μετριότητα, τις εξαρτήσεις και τα παιχνίδια πίσω από κλειστές πόρτες.
Ναι, συγκρούομαι
Ναι, δεν συμβιβάζομαι
Ναι, δεν σκύβω το κεφάλι εκεί που άλλοι το θεωρούν αυτονόητο.
Και αυτό έχει κόστος.
Αν κάποιοι το βαφτίζουν «μοναξιά», τότε ας το πούμε καθαρά:
είναι η επιλογή να στέκεσαι όρθιος όταν σου ζητούν να γονατίσεις.
Δεν έχω ανάγκη από πρόθυμες παρέες εξουσίας.
Δεν νοιώθω την υποχρέωση να συμβιβάζομαι με συμφωνίες που γίνονται στο σκοτάδι.
Η δύναμή μου δεν ήταν ποτέ τα γραφεία.
Ήταν και είναι οι άνθρωποι.
Οι πολίτες που βλέπουν.
Που κρίνουν.
Που δεν επηρεάζονται από κατασκευασμένα αφηγήματα.
Και σε αυτούς απευθύνομαι.
Γιατί στον Αποκόρωνα δεν δώσαμε μάχη για καρέκλες.
Δώσαμε μάχη για αξιοπρέπεια, για φωνή, για να μη γίνει ο τόπος «δεδομένος» σε κανέναν.
Σε όσους βιάζονται να μετρήσουν το τέλος, έχω μια απλή απάντηση,
δεν τελειώνει όποιος πολεμιέται.
Τελειώνει όποιος συμβιβάζεται.
Και εγώ δεν συμβιβάστηκα ποτέ.
Ναι, έχω συμμάχους.
Έχω τον Θεό που μου δίνει δύναμη.
Και έχω τον λαό του Αποκόρωνα — τη μόνη συμμαχία που αξίζει.
Η ιστορία αυτού του τόπου δεν γράφεται με άρθρα.
Γράφεται με στάση.
Και η στάση μας είναι ξεκάθαρη:
Με τον τόπο.
Με την αλήθεια.
Με τους ανθρώπους.
Στο τέλος δεν θα κριθεί ποιος έμεινε μόνος.
Θα κριθεί ποιος στάθηκε όρθιος όταν όλοι οι άλλοι λύγισαν



