Η συζήτηση για τη συνέχιση της ελληνικής συνδρομής στο μέτωπο της Ουκρανίας επαναφέρει στο προσκήνιο θεμελιώδη ερωτήματα για τη φύση των διεθνών συμμαχιών και το πραγματικό κόστος της εθνικής κυριαρχίας. Σε μια συγκυρία όπου οι γεωπολιτικές ισορροπίες μεταβάλλονται ραγδαία, η ιστορική εμπειρία της περασμένης δεκαετίας και τα νέα δεδομένα που προκύπτουν από τις διεθνείς αποκαλύψεις επιβάλλουν μια νηφάλια εξέταση των ανταλλαγμάτων που λαμβάνει η Αθήνα για τη στάση της.

Η πρόσφατη δημοσιοποίηση εγγράφων από το αρχείο του Τζέφρεϊ Επστάιν προσφέρει μια νέα, σκληρή οπτική στη διαχείριση της ελληνικής οικονομικής κρίσης από τον γαλλογερμανικό άξονα. Τα στοιχεία αυτά υποδηλώνουν ότι η διάσωση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος προτεραιοποιήθηκε έναντι της επιβίωσης του ελληνικού λαού, οδηγώντας σε μια βίαιη ανακατανομή πλούτου.

Η Ελλάδα εξαναγκάστηκε στην εκποίηση πολύτιμων περιουσιακών στοιχείων σε τιμές κατώτερες της αξίας τους, ενώ παράλληλα εγκαταστάθηκαν διοικητικές δομές —όπως αυτές που διέπουν τη λειτουργία της φορολογικής αρχής— οι οποίες, κατά πολλούς αναλυτές, προσιδιάζουν σε αποικιοκρατικά καθεστώτα παρά σε ανεξάρτητα κράτη.

Το κοινωνικό τίμημα αυτής της πολιτικής παραμένει ανεξίτηλο: δεκάδες χιλιάδες αυτοκτονίες, η καταστροφή της μεσαίας τάξης και η μαζική φυγή εκατοντάδων χιλιάδων νέων επιστημόνων προς το εξωτερικό.

Όλα αυτά συνέβησαν ενώ ήταν γνωστό ότι η ευθύνη για τη δημοσιονομική εκτροπή δεν βάρυνε τον μέσο πολίτη, ο οποίος όμως κλήθηκε να καταβάλει το βαρύτερο αντίτιμο. Αυτή η εμπειρία διαμόρφωσε την αντίληψη των Ελλήνων για μια Ευρώπη που συχνά εμφανίζεται επιλεκτική στην αλληλεγγύη της, την ίδια στιγμή που στηρίζει αμφιλεγόμενες πρακτικές σε διεθνές επίπεδο, όπως αυτές που καταγράφονται στη σφαγή του Ισραήλ στη Γάζα.

Γεωπολιτικός τυχοδιωκτισμός και η στροφή προς την Κίνα

Στην περίοδο της δημοκρατικής διολίσθησης και της απώλειας εθνικής κυριαρχίας, η Ελλάδα επέλεξε τη στενή πρόσδεση στο άρμα των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Ωστόσο, η ανάδυση της Κίνας ως νέας παγκόσμιας δύναμης αναδεικνύει τα όρια αυτής της στρατηγικής.

Παρατηρείται το παράδοξο οι ίδιες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που επέβαλαν τη λιτότητα στον Νότο και καταδίκασαν τους λαούς τους στην ενεργειακή ακρίβεια —εγκαταλείποντας το φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο για το σημαντικά ακριβότερο αμερικανικό— να αναζητούν τώρα εναγωνίως γέφυρες επικοινωνίας με το Πεκίνο, ειδικά υπό το βάρος της μεταβαλλόμενης στάσης της Ουάσιγκτον.

Αυτός ο στρατηγικός τυχοδιωκτισμός και η απουσία οράματος έχουν οδηγήσει τους ευρωπαϊκούς λαούς σε αδιέξοδα. Η ενεργειακή εξάρτηση και η διαφθορά στους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων φαίνεται να έχουν υπονομεύσει τη σταθερότητα της ηπείρου, με την Ελλάδα να βρίσκεται συχνά στην πρώτη γραμμή των συνεπειών αυτών των καταστρεπτικών και κοντόφθαλμων επιλογών.

Το δίλημμα της Ουκρανίας και το εθνικό συμφέρον

Σήμερα, η Ελλάδα καλείται ξανά να συνδράμει με οικονομικούς και στρατιωτικούς πόρους στη συνέχιση της σύγκρουσης στην Ουκρανία. Πρόκειται για έναν πόλεμο που, στην παρούσα ανάλυση, εξυπηρετεί πρωτίστως τα συμφέροντα της πολεμικής βιομηχανίας και των μεγάλων ενεργειακών ομίλων των ΗΠΑ.

Το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί η Αθήνα οφείλει να επιδείξει αλληλεγγύη σε μια σύγκρουση ξένων συμφερόντων, όταν η ίδια η Ευρώπη αντιμετώπισε την Ελλάδα ως «παρία» κατά τη διάρκεια της δικής της κρίσης, αρνούμενη την ουσιαστική στήριξη σε ένα μέλος της Ευρωζώνης;

Η άρνηση περαιτέρω παραχωρήσεων χωρίς χειροπιαστά ανταλλάγματα δεν αποτελεί απομονωτισμό, αλλά μια ρεαλιστική προσέγγιση της εξωτερικής πολιτικής. Η προστασία των εθνικών πόρων και η διαφύλαξη των συμφερόντων του ελληνικού λαού πρέπει να αποτελούν τη μόνη πυξίδα σε ένα διεθνές περιβάλλον που συχνά θυσιάζει την ηθική στον βωμό της ισχύος.

Η ανάγκη για μια νέα εθνική στρατηγική

Η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμένει παθητικός αποδέκτης αποφάσεων που λαμβάνονται σε κέντρα εξουσίας με διαφορετικές προτεραιότητες. Η ιστορία της τελευταίας δεκαετίας διδάσκει ότι η υποχωρητικότητα χωρίς εγγυήσεις οδηγεί σε περαιτέρω απώλεια κυριαρχίας.

Είναι η ώρα για μια επαναξιολόγηση της θέσης μας, με γνώμονα τη δικαιοσύνη για όσα υπέστη η χώρα μας την περίοδο της οικονομικής κρίσης από τους υποτιθέμενα πιο στενούς συμμάχους μας και την απαίτηση για μια ισότιμη σχέση μέσα σε μια Ευρώπη που οφείλει να ξαναβρεί τις αξίες της αλληλεγγύης και του σεβασμού προς όλα τα μέλη της.

Αλλιώς, δε χρειάζεται να υπάρχει. Αλλιώς, ας καταστραφεί…