Σε τροχιά νέας δικαστικής και θεσμικής αντιπαράθεσης εισέρχεται η υπόθεση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, ο οποίος από τις 15 Ιουνίου 2026 βρίσκεται εκ νέου υπό κράτηση, ύστερα από μια σύντομη περίοδο ελευθερίας περίπου τριών εβδομάδων. Η επιστροφή του καταδικασθέντος για την υπόθεση της «17 Νοέμβρη» στο σωφρονιστικό κατάστημα, κατόπιν απόφασης του Αρείου Πάγου που ανέτρεψε το προηγούμενο βούλευμα αποφυλάκισης του Εφετείου, συνοδεύτηκε από μια εκτενή γραπτή παρέμβασή του μέσω της εφημερίδας Documentο.

Στην επιστολή αυτή, η οποία συντάχθηκε λίγες ώρες πριν από την έκδοση της αναιρετικής απόφασης και τιτλοφορείται «Κανιβαλισμός στα κανάλια», ο Γιωτόπουλος αναπτύσσει μια σειρά από νομικά επιχειρήματα γύρω από τις προϋποθέσεις της υφ’ όρον απόλυσής του, ενώ αμφισβητεί αναδρομικά το περιεχόμενο της ηθικής αυτουργίας που του αποδόθηκε στην αρχική δίκη.

Οι τυπικές προϋποθέσεις του Ποινικού Κώδικα και η διαμάχη για τα έτη έκτισης

Το κεντρικό σκέλος της επιχειρηματολογίας του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου εστιάζει στην ερμηνεία των διατάξεων που διέπουν την αποφυλάκιση των πολυϊσοβιτών, καταγγέλλοντας δημόσια παραπληροφόρηση από την πλευρά πολιτικών και δημοσιογραφικών σχολιαστών. Ο ίδιος διατείνεται ότι, βάσει του νομικού πλαισίου που εφαρμόζεται στην περίπτωσή του, η θεμελίωση του δικαιώματος για υφ’ όρον απόλυση συμπληρώνεται στα 19 έτη πραγματικής έκτισης και όχι στα 25, υποστηρίζοντας ότι η παραμονή του στη φυλακή έχει ήδη παραταθεί κατά πέντε έτη, καθώς εκτίει ήδη το 24ο έτος της ποινής του.

Στο κείμενο της επιστολής του, ο Γιωτόπουλος αναφέρει σχετικά με το νομικό υπόβαθρο:

«Λένε ότι έπρεπε να εκτίσω 25 έτη, ενώ γνωρίζουν καλά ότι δικαιούµαι την απόλυση στα 19 έτη, άρα την έχουν καθυστερήσει 5 χρόνια. Αυτό λέει το άρθρο 105 του παλιού Π.Κ. που ισχύει για µένα, όπως λέει ρητά το άρθρο 465 του νέου Π.Κ. Λένε ότι τα προηγούµενα 4 βουλεύµατα ζητούσαν τα 25 έτη, πράγµα ψευδές. Τα 4 προηγούµενα ήταν αρνητικά για άλλο λόγο (κατ’ επίφαση καλή διαγωγή), άλλα δέχονταν ότι εκπληρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις που είναι τα 19 έτη.»

Παράλληλα, ο συντάκτης της επιστολής επικαλείται δικαστικά προηγούμενα, σημειώνοντας ότι δεκάδες άλλοι κρατούμενοι με ποινές κάθειρξης προ της ισχύος του νέου Ποινικού Κώδικα αποφυλακίστηκαν έχοντας συμπληρώσει 19 ή 20 έτη. Κατά την άποψή του, η απαίτηση για έκτιση 25 ετών παραβιάζει τη θεμελιώδη αρχή του άρθρου 2 του Πλημμελειοδικείου περί μη αναδρομικής εφαρμογής δυσμενέστερης ποινικής διάταξης.

Ολόκληρη η επιστολή Γιωτόπουλου αποκλειστικά στο Documento

Μετά τη δηµοσίευση του πρόσφατου βουλεύµατος του Εφετείου που διέταξε την απόλυσή µου υπό όρο, θα περίµενε κανείς απ’ τους διαφόρους σχολιαστές να βγουν και να επαινέσουν ως νοµικά και ορθολογικά τέλειο. Λέγοντας ότι επιτέλους, έστω και µετά από 4 χρόνια, έστω την 5η φορά εκδόθηκε ένα σωστό βούλευµα από τίµιους και άξιους δικαστές. Θα ’πρεπε να τους πλέκουν το εγκώµιο. Αντίθετα όµως παρακολουθούµε µια χυδαία παρέλαση τάχα αγανακτισµένων πολιτών, πολιτικών και δηµοσιογράφων να ψευδολογούν ασύστολα, να παραπλανούν κρύβοντας την αλήθεια.

Λένε ότι έπρεπε να εκτίσω 25 έτη, ενώ γνωρίζουν καλά ότι δικαιούµαι την απόλυση στα 19 έτη, άρα την έχουν καθυστερήσει 5 χρόνια. Αυτό λέει το άρθρο 105 του παλιού Π.Κ. που ισχύει για µένα, όπως λέει ρητά το άρθρο 465 του νέου Π.Κ. Λένε ότι τα προηγούµενα 4 βουλεύµατα ζητούσαν τα 25 έτη, πράγµα ψευδές. Τα 4 προηγούµενα ήταν αρνητικά για άλλο λόγο (κατ’ επίφαση καλή διαγωγή), άλλα δέχονταν ότι εκπληρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις που είναι τα 19 έτη. Αρα και αυτά συµφωνούσαν στα 19 έτη. Αποκρύβουν ότι δεκάδες πολυϊσοβίτες µε δράση πριν την ισχύ του νέου Π.Κ. αποφυλακίστηκαν στα 19 ή 20 έτη. 

Αποκρύβουν ότι στο 4ο Συµβούλιο του ∆εκέµβρη 2024 –όπου ήµουν παρών– ο Πρόεδρος και Πρόεδρος του Εφετείου ψήφισε την απόλυσή µου, αλλά µειοψήφησε. Οτι ο Εισαγγελέας της έδρας, ο ίδιος κ. Ν. Φυστόπουλος µίλησε θετικά για µένα, ενώ µετά από ένα χρόνο αλλάζει τελείως και κάνει αρνητικά πρόταση, χωρίς να παρουσιάσει κάποιο νέο στοιχείο! Αποκρύβουν ότι έχω πάρει 12 άδειες και όχι 6. Κι ότι την πρώτη την πήρα µετά από 20 έτη έκτισης ενώ σύµφωνα µε το νόµο θα ’πρεπε να την πάρω στα 8 έτη.

Το χυδαίο της υπόθεσης είναι ότι ζητάνε ανοιχτά και συνειδητά απ’ τους δικαστές να παρανοµήσουν, να µην εφαρµόσουν τον νόµο. Να καταργήσουν το θεµελιώδες άρθρο 2 του Π.Κ. αφού αν εκτιτέα είναι τα 25 έτη καταργείται η βασική αρχή της µη εφαρµογής δυσµενέστερης διάταξης αναδροµικά. ∆ηλ. απαιτούν απ’ τους δικαστές να καταργήσουν τον υπάρχοντα Π.Κ. χωρίς να τολµάει σχεδόν κανείς να διαµαρτυρηθεί και τους υποστηρικτές των ∆ικαιωµάτων να ποιούν την νήσσαν.

Λένε ότι δεν µετάνιωσα. Πέρα απ’ το ότι δεν µπορώ να µετανοήσω για κάτι που δεν διέπραξα, αποκρύβουν ότι ο νόµος ζητάει µόνο καλή διαγωγή και ούτε µετάνοια ούτε σωφρονισµό. Και πολύ σωστά. Γιατί αν το ζητούσε, πώς θα εξηγούσε ότι το 80% των µετανοηµένων που αποφυλακίστηκαν υποτροπιάζουν και ξαναµπαίνουν στη φυλακή.

Επαναλαµβάνουν συνέχεια ότι έχω καταδικαστεί σε 17 φορές ισόβια, υπονοώντας ότι έχω δολοφονήσει 17 ανθρώπους, αποκρύβοντας ότι πρόκειται για ηθική αυτουργία µούφα, µαϊµού.

Αποκρύβουν το σηµαντικό γεγονός ότι σύµφωνα µε τις δηµοσκοπήσεις 75% των ερωτηθέντων δεν έχουν εµπιστοσύνη στη ∆ικαιοσύνη και άρα οι αποφάσεις της δεν µπορεί να θεωρηθούν ούτε θέσφατα ούτε δίκαιες. Πράγµα που σηµαίνει ότι ούτε οι καταδικασµένοι στη φυλακή είναι όλοι ένοχοι ούτε αυτοί που είναι έξω είναι όλοι αθώοι. 

Ζητούν ανοιχτά να παραµείνω για πάντα στη φυλακή (να σαπίσω στη φυλακή) αποκρύβοντας ότι στη Νορβηγία, ο γνωστός νεοναζί που δολοφόνησε σε λίγη ώρα 87 νεολαίους έχει καταδικαστεί σε κάθειρξη 20 ετών, κι όχι σε 87 φορές ισόβια.

Παρότι σύµφωνα µε τον νόµο το είδος των εγκληµάτων που έχει διαπράξει ένας κατάδικος δεν αξιολογείται για την απόλυση υπό όρο, θα ασχοληθώ, όσο συντοµότερα µπορώ, µε την ηθική αυτουργία. Γιατί µετά από 24 χρόνια παρατηρώ ότι η παραπληροφόρηση και τα fake γεγονότα καλπάζουν σβήνοντας βαθµιαία τα λίγα ψήγµατα αλήθειας που υπήρχαν. 

1. Περίπου 9 µήνες µετά τις συλλήψεις και διαρκούσης της δίκης έγινε µια πρώτη δηµοσκόπηση. Σ’ αυτήν 54% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι δεν πιστεύουν ότι ο Α. Γιωτόπουλος ήταν ο αρχηγός. Κι ενώ στο χρονικό αυτό διάστηµα όλα σχεδόν τα µίντια βυσσοδοµούσαν καθηµερινά εναντίον µου (έφτασαν στο σηµείο να γράφουν ότι ο πατέρας µου ήταν συνεργάτης της Χούντας του ’67, ενώ είχε αποβιώσει το Γενάρη του 1965) χωρίς να µπορώ να απαντήσω.

2. Μόλις εκδόθηκε η απόφαση η µεγαλύτερη και σηµαντικότερη τότε εφηµερίδα η «Ελευθεροτυπία» έγραψε στο κύριο άρθρο της ότι «η ηθική αυτουργία του Γιωτόπουλου δεν αποδείχθηκε».

3. Ο τότε Πρόεδρος της ∆ιεθνούς Οµοσπονδίας των Ενώσεων ∆ικαιωµάτων του Ανθρώπου κ. Patrick BAUDOUIN που παρακολούθησε τη ∆ίκη δήλωσε ότι «Στην περίπτωση του Γιωτόπουλου η Ελληνική ∆ικαιοσύνη λειτούργησε ως ∆ικαιοσύνη ∆ικτατορίας».

4. Στη διάρκεια της ∆ίκης ένας απ’ τους σηµαντικούς κατηγορούµενους που συνεργάστηκε µε τις αρχές περιέγραψε µε λεπτοµέρειες πως παίρνονταν οι αποφάσεις συλλογικά και δήλωσε ότι δεν υπήρχε ηγεσία, παρότι πιέζονταν από τους ∆ικαστές. Εφτασε µάλιστα στο σηµείο να περιγράψει πως αυτός ακύρωσε µια βίαιη ενέργεια επειδή διαφωνούσε. Το ίδιο κατέθεσε κι άλλος ένας κατηγορούµενος που ακύρωσε µόνος του άλλη βίαιη ενεργεία. Χωρίς να υπάρξει κάποια διάψευση από άλλους κατηγορούµενους. Πράγµα που σηµαίνει ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο ηθικής αυτουργίας κάποιας ανύπαρκτης ηγεσίας. 

5. Σύµφωνα µε τον Γερµανό νοµικό Claus Roxin, εµπνευστή της Tatherrschaft (πατρότητα της πράξης), δεν αρκούν κάποιες ενδείξεις ή το «δεν µπορεί παρά να είναι αυτός» για να καταδικαστεί κάποιος για ηθική αυτουργία, αλλά απαιτείται ν’ αποδειχτεί στο ∆ικαστήριο µε συγκεκριµένα στοιχεία ότι αυτός διέταξε την πράξη.

Το συµπέρασµα είναι αβίαστο. ∆εν υπήρξε ποτέ ηθική αυτουργία. ∆εν είναι παρά ένα παραµυθάκι ισχυρών εξωδικαστικών παραγόντων που το επέβαλαν στο Πρωτόδικο ∆ικαστήριο, για να καταδικαστώ σε βαριά ποινή, ώστε να µπορούν να µε παρουσιάζουν σαν σίριαλ κίλερ. Σε ένα ακόµη απ’ τα συχνά δικαστικά σκάνδαλα της χώρας. Αυτό το παραµυθάκι ανακυκλώνουν σήµερα εµπλουτισµένο µε νέα χονδροειδή ψέµατα µε τη βοήθεια της λήθης του χρόνου.

52 χρόνια µετά την κατάρρευση της ∆ικτατορίας του ’67, το δικαστικό σύστηµα της σηµερινής ∆ηµοκρατίας δεν διαφέρει σε τίποτα απ’ αυτό της Χούντας. Οπως και τότε, δεν διστάζουν να καταδικάζουν και να φυλακίζουν όποιον γουστάρουν παραβιάζοντας ανοιχτά νόµους και αρχές του ∆ικαίου. Με οποιοδήποτε πρόσχηµα ακόµη και το πιο γελοίο. Να τον κρατάνε φυλακισµένο για όσο χρόνο θέλουν. Ενώ παράλληλα οι πραγµατικοί και ουσιαστικοί ένοχοι για το µεγαλύτερο έγκληµα – σκάνδαλο των Τεµπών µε 57 νεκρούς- όχι µόνο δεν θα φυλακιστούν αλλά ούτε καν θα δικαστούν.

Αλέκος Γιωτόπουλος, Ιούνιος 2026

Βασιλική Καµηλάρη, Συνήγορος του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου

Ο Γιωτόπουλος, η «µετάνοια» και η σύγχρονη Ιερά Εξέταση

«Αν κάποιος οµολογεί, αποδεικνύεται ένοχος από τη δική του οµολογία. Αν δεν οµολογεί, είναι εξίσου ένοχος, από τα στοιχεία των µαρτύρων. Αν κάποιος οµολογεί το σύνολο των πράξεων για τις οποίες κατηγορείται, είναι αναµφισβήτητα ένοχος για το σύνολο. Οµως, αν οµολογήσει µόνο ένα µέρος, θα πρέπει και πάλι να θεωρείται ένοχος για το σύνολο, αφού αυτό που οµολόγησε αποδεικνύει ότι µπορεί να είναι ένοχος και για τα άλλα σηµεία της κατηγορίας. Ο σωµατικός βασανισµός έχει αποδειχτεί ο πιο ευεργετικός και αποτελεσµατικός τρόπος που οδηγεί στην πνευµατική µετάνοια. Ως εκ τούτου, η επιλογή της καταλληλότερης µεθόδου αφήνεται στον κριτή της Ιεράς Εξέτασης, που αποφασίζει ανάλογα µε την ηλικία, το φύλο και τη φυσική κατάσταση του ατόµου. Εάν, παρά τα µέσα που χρησιµοποιούνται, ο δυστυχής παλιάνθρωπος εξακολουθεί να αρνείται την ενοχή του, πρέπει να θεωρείται θύµα του ∆ιαβόλου».

Βίβλος των Νεκρών, Οδηγός για Ιεροεξεταστές

Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος καλείται ύστερα από 24 χρόνια εγκλεισµού από τη σύγχρονη Ιερά Εξέταση που αποτελείται από υπουργούς, βουλευτές, δηµοσιογράφους κ.ά. να οµολογήσει, ώστε να πιστοποιηθεί η έµπρακτη µετάνοιά του, παρότι κάτι τέτοιο δεν απαιτείται από τον νόµο ούτε προβλέπεται στις διατάξεις για την υπό όρο απόλυση συσχετισµός οµολογίας και καλής διαγωγής.

Η επιστροφή του στη φυλακή µετά την έκδοση «βασιλικού διατάγµατος» έρχεται να δηλώσει ρητά την υπαγωγή του σε καθεστώς εξαίρεσης, ενώ ταυτόχρονα υπονοείται ότι η µη µετάνοιά του µπορεί να νοµιµοποιήσει την παραδειγµατική υπαγωγή του σε καθεστώς «αόριστης κράτησης» και εποµένως τη φυσική του εξόντωση.

Ζητείται, λοιπόν, από τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο «µετάνοια» για πράξεις τις οποίες ουδέποτε αποδέχτηκε αλλά και δεν αποδείχτηκαν, ενώ η καταδίκη του για ηθική αυτουργία βασίστηκε σε κατασκευασµένες οµολογίες και καταθέσεις συνεργαζόµενων συγκατηγορουµένων του.

Οπως υποστήριξε ο συνήγορος Σταύρος Γεωργίου, που εκπροσώπησε από κοινού µε τον βουλευτή και υπουργό της Ν∆ Απόστολο Ανδρεουλάκο την οικογένεια Μάτη στη δίκη της 17Ν ως συνήγορος πολιτικής αγωγής, «η ανάγκη της ηθικής αυτουργίας για τις πράξεις που τελέστηκαν από τη 17Ν και αποδόθηκε στον κ. Γιωτόπουλο έχει σαν µοναδικό στόχο να πείσει για την εξάρθρωση της οργάνωσης, ότι αυτός είναι ο αρχηγός, ότι αυτός ήταν η πηγή των πάντων… Βαλθήκαµε να τον κάνουµε ηγέτη, γιατί αυτό εξυπηρετεί… Για να εξυπηρετήσουµε το σενάριο της Αντιτροµοκρατικής και για να εµφανίζεται ο κ. Χρυσοχοΐδης ως αυτός που εξάρθρωσε την τροµοκρατία στον τόπο».

Προφανώς για όλα αυτά δεν καίγεται καρφάκι στον υπουργό «δικαιοσύνης» Φλωρίδη που δηλώνει ικανοποιηµένος από την εξέλιξη, όπως καρφάκι δεν του κάηκε για την εντολή του Στέιτ Ντιπάρτµεντ στον ίδιο και στην ελληνική κυβέρνηση, ώστε να πράξουν τα δέοντα για την επιστροφή Γιωτόπουλου στη φυλακή…