Σε επιτακτικό κάλεσμα για απεργιακή κλιμάκωση ενάντια στην κυβέρνηση προχώρησε ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας θύματος της σιδηροδρομικής τραγωδίας στα Τέμπη, μιλώντας στη συναυλία αλληλεγγύης για την Πύλο που διοργάνωσε το ΚΕΕΡΦΑ στο Γκάζι.

Η εκδήλωση είχε στο επίκεντρο την αντιμεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης, ενώ έστειλε και μήνυμα διεθνούς αλληλεγγύης, αναφερόμενη στη Μινεάπολη και τη γενική απεργία που κηρύχθηκε εκεί μετά τη δολοφονία πολιτών από πράκτορες της ICE.

Ο Πάνος Ρούτσι, σε μια έντονα φορτισμένη ομιλία, ανέδειξε τη σύνδεση του ρατσισμού και των ιδιωτικοποιήσεων με την απώλεια ανθρώπινων ζωών, τονίζοντας ότι τόσο το ναυάγιο της Πύλου όσο και το δυστύχημα στα Τέμπη δεν αποτελούν «ατυχήματα», αλλά συνέπειες συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε το κλείσιμο της παρέμβασής του, όταν κάλεσε τα συνδικάτα να προχωρήσουν σε 48ωρη γενική απεργία στις 27 και 28 Φεβρουαρίου, ημερομηνίες που συμπληρώνονται τρία χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών.

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, οι νεκροί της Πύλου και των Τεμπών δεν είναι αριθμοί αλλά άνθρωποι, ενώ κατήγγειλε τη συγκάλυψη ευθυνών και τη μετατροπή της ανθρώπινης ζωής σε κόστος. Υπογράμμισε ότι το ίδιο κράτος που αφήνει πρόσφυγες να πνίγονται στη θάλασσα, αφήνει και τα τρένα χωρίς ασφάλεια, τους χώρους εργασίας χωρίς προστασία και τους εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα.

Ο Πάνος Ρούτσι τόνισε πως η ενότητα της εργατικής τάξης είναι κρίσιμη, σημειώνοντας ότι «ή θα είμαστε ενωμένοι ή θα συνεχίσουμε να μετράμε νεκρούς», ενώ κάλεσε σε μαζική και αποφασιστική παρουσία στις κινητοποιήσεις, χωρίς φόβο και χωρίς υποχώρηση.

Η ομιλία του Πάνου Ρούτσι

«Σήμερα δε βρισκόμαστε εδώ για μια εκδήλωση.

Βρισκόμαστε εδώ για να μη συνηθίσουμε τον θάνατο.

Για να μη δεχτούμε ότι 600 άνθρωποι πνίγηκαν στην Πύλο και αυτό να περάσει σαν μια είδηση τριών λεπτών.Όπως δε δεχτήκαμε και 57 νεκρούς στα Τέμπη να βαφτίζονται ανθρώπινο λάθος. 600 ζωές στην Πύλο, 57 ζωές στα Τέμπη. Όχι αριθμοί. Άνθρωποι. Και στις δύο περιπτώσεις, το ίδιο κράτος, οι ίδιες πολιτικές, η ίδια λογική, το κόστος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Στην Πύλο, η Ευρώπη–φρούριο. Στα Τέμπη, η ιδιωτικοποίηση, η εγκατάλειψη, το «πάμε κι όπου βγει».

Και μετά; Σιωπή. Συγκάλυψη. Ευθύνες που χάνονται. Ζητάμε δικαιοσύνη για τους νεκρούς της Πύλου. Όχι συγκάλυψη. Όχι ψέματα. Όχι άλλο «δεν ξέραμε». Ζητάμε δικαιοσύνη για τον Μοχάμεντ Καμράν. Για κάθε εργάτη, μετανάστη ή ντόπιο, που η ζωή του θεωρείται φθηνή.

Και ζητάμε δικαιοσύνη για τα Τέμπη. Γιατί τα Τέμπη δεν ήταν ατύχημα. Ήταν έγκλημα. Λέμε καθαρά: Στη φυλακή οι δολοφόνοι της Πύλου. Στη φυλακή οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Καμία συγκάλυψη για τα εγκλήματα στα Τέμπη.

Γιατί το ίδιο σύστημα που πνίγει πρόσφυγες στη θάλασσα, είναι αυτό που αφήνει τρένα χωρίς ασφάλεια, χώρους δουλειάς χωρίς προστασία, εργάτες χωρίς δικαιώματα.

Ο ρατσισμός και η διάλυση των δημόσιων αγαθών είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Μας θέλουν φοβισμένους, χωρισμένους, σιωπηλούς. Γι’ αυτό η παρουσία των συνδικάτων εδώ είναι κρίσιμη. Γιατί η εργατική τάξη ή θα είναι ενωμένη ή θα συνεχίσει να μετράει νεκρούς. Η αλληλεγγύη δεν είναι φιλανθρωπία. Είναι στάση ζωής και αγώνα. Σήμερα λέμε: Δεν ξεχνάμε την Πύλο. Δεν ξεχνάμε τα Τέμπη. Δεν ξεχνάμε κανέναν.

Μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη. Μέχρι να σταματήσουν να θυσιάζουν ζωές. Μέχρι να μπορούμε να ζούμε και να δουλεύουμε με αξιοπρέπεια. Για τους 600 της Πύλου. Για τους 57 των Τεμπών. Για όλους μας.

Έχει προγραμματιστεί για τις 27 και 28 Φλεβάρη, 48ωρη Γενική Απεργία και θα ήθελα πάρα πολύ αυτή την φορά όχι απλά να το γεμίσουμε το Σύνταγμα, να μη φοβηθούμε. Να μη φύγουμε από εκεί γιατί έτσι θέλουνε. Τους είδατε στο Σύνταγμα, όταν μας βλέπουν πολλούς και είμαστε ενωμένοι φοβούνται. Και δεν θα είναι για πολύ επάνω. Θα τους κατεβάσουμε όλοι μαζί. Σας ευχαριστώ πολύ.»