Για τον χαμό του δικού σας παιδιού, η επίσημη εκδοχή μίλησε για «ατύχημα». Σβήσαν το υλικό από τις κάμερες για να μην αποκαλυφθεί η Αλήθεια. Εμείς βγήκαμε στον δρόμο για το δίκιο σας γιατί ήταν και αγώνας για το δικό μας Δίκαιο. Όμως, φαίνεται ότι το όριο της Δικαιοσύνης, ο πόνος της μάνας έχει εθνικότητα. Και όταν η εθνικότητα είναι διαφορετικοί τότε, επιτρέπεται ακόμη και η πιο φρικτή αδικία. Αυτοί οι άνθρωποι στη Χίο, κ. Καρυστιανού, κανένα κλάμα μάνας που θα κλαίει το χαμένο παιδί της δε θα καταφέρει να μας βγάλει στο δρόμο, γιατί, σύμφωνα με όσα λέτε, είναι “εισβολείς”…

Περιμέναμε και δώσαμε χρόνο στη Μαρία Καρυστιανού, ελπίζοντας να δείξει ένα πρόσωπο καθολικής δικαιοσύνης. Ωστόσο, το πρόσωπο που διαρκώς φανερώνει τελευταία είναι υπερσυντηρητικό και, σε ορισμένα σημεία, αγγίζει την ακροδεξιά ρητορική.

Η τελευταία της ανάρτηση μας απογοήτευσε ξανά. Η κ. Καρυστιανού, αν και εκφράζει τον πόνο της για τους ανθρώπους που χάθηκαν, εστιάζει στο ότι η χώρα «δεν διαθέτει όσα πρέπει και δεν πράττει όσα μπορεί για την αποτροπή των παράνομων εισβολών και του ευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Άραγε, κ. Καρυστιανού, ο θάνατος 15 ανθρώπων —μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά— αποτελεί απλώς έναν «ευτελισμό της αξιοπρέπειας»;

Άραγε, κ. Καρυστιανού, είναι απλά ευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ο θάνατος 15 ανθρώπων, μεταξύ αυτών γυναίκες με παιδιά;

Στο έγκλημα των Τεμπών πολλά ερωτήματα έμειναν αναπάντητα. Ένας από τους λόγους ήταν ότι το οπτικό υλικό από τις κάμερες του ΟΣΕ στη Θεσσαλονίκη, που θα μπορούσε να ρίξει φως στο περιεχόμενο της εμπορικής αμαξοστοιχίας, δεν κατασχέθηκε αμέσως μετά το δυστύχημα. Μετά, αποκαλύφθηκε ότι μέρος του υλικού που είχε καταγραφεί διαγράφηκε.

Στο έγκλημα της Χίου, τίποτα δεν καταγράφηκε γιατί οι κάμερες εξαρχής δεν τέθηκαν σε λειτουργία. Έτσι διασφαλίστηκε ότι για το έγκλημα δεν θα υπάρχει ποτέ πραγματική ελπίδα να μάθουμε τι και πώς συνέβη.

κ. Καρυστιανού, άραγε και αυτοί που βρέθηκαν στον βυθό της θάλασσας μανάδες δεν είχαν; Λιγότερο έγκλημα ήταν αυτό που συνέβη στη Χίο επειδή θύματα ήταν μετανάστες, έστω παράτυποι; Ο πόνος της μάνας ήταν διαφορετικός ή η αδικία του θανάτου τους μικρότερη;

Όταν οι κάμερες κλείνουν για να καλύψουν εγκλήματα κατά μεταναστών, μας ενοχλούν λιγότερο ή και ορθώς κλείνουν από ό,τι όταν κλείνουν για να καλύψουν εγκλήματα κατά Ελλήνων; Διαχωρίζεται ο θάνατος; Πράττει ορθώς το κράτος όταν δολοφονεί μετανάστες, αλλά κακώς όταν δολοφονεί με τον ίδιο τρόπο Έλληνες; Μα για να τους θεωρείται “εισβολείς” μάλλον ορθώς πράττουν. Εκεί, ας κλείνουν οι κάμερες λοιπόν…

Η αλήθεια είναι ότι το ίδιο κράτος που διέγραψε το υλικό των Τεμπών και αφήνει ατιμώρητους τους υπαίτιους, είναι το ίδιο που οδήγησε τους λιμενικούς στη Χίο να κλείσουν τις κάμερες του σκάφους, ώστε να διασφαλιστεί ξανά η ατιμωρησία.

Ο ίδιος ο πρώην υπουργός, κ. Πλεύρης, έδινε ουσιαστικά το «πράσινο φως», ζητώντας «νεκρούς για τη φύλαξη των συνόρων».

Παιδιά και μάνες στον υγρό τάφο, με κλειστές κάμερες, επειδή είναι οι εισβολείς κ. Καρυστιανού; Για την προστασία των συνόρων; Αυτό είναι το αφήγημα που επιλέγετε να υπερασπιστείτε;