Του Ευτύχη Πρωτοπαπαδάκη
…τι συμβαίνει; Tι αληθινά μας συμβαίνει;
Mόνο εγώ αισθάνομαι σαν να ζούμε τις τελευταίες μέρες ;
άνθρωποι χωρίζουν, κόκαλα σπάνε, φίλοι πεθαίνουν ξαφνικά κι άλλοι αργά και βασανιστικά λιώνουν από ύπουλους καρκίνους, λοιμώξεις του αναπνευστικού,
γείτονες ξαγρυπνάνε, αγόρια εξαφανίζονται, έμβρυα αρνιούνται να γεννηθούν, άνθρωποι πέφτουν από ματαίωση σε ματαίωση, ένας συνεχής αποχαιρετισμός οι μέρες μας κι εμείς απροετοίμαστοι,
ένα τέλος που σχηματίζεται γύρω μας, εμείς ακίνητοι, πληκτρολογούμε, ακούμε μουσικές, διαβάζουμε βιβλία, κάνουμε βόλτες μόνοι μας ξημερώματα στην παραλία, δεν σηκώνουμε τα τηλέφωνα, αποφεύγουμε τη κλειστοφοβία των μπαρ, μας λιγώνουν οι αγκαλιές κι οι καλές κουβέντες, που μέχρι χθες πεθαίναμε να τις ακούσουμε,
σαν ένα μικρόβιο του ανικανοποίητου να μας έχει προσβάλει όλους, που μας απαγορεύει τη χαρά.
Το ξέρουμε…
Το να βλέπετε αυτά τα μηνύματα μπορεί να είναι κουραστικό. Και να είστε σίγουροί ότι ούτε κι εμείς βρίσκουμε κάποια ευχαρίστηση από το να τα γράφουμε... Όμως αυτό το μήνυμα δεν αφορά εμάς. Αφορά κάτι πολύ πιο σημαντικό: την επιβίωση της ανεξάρτητης, μαχητικής δημοσιογραφίας στην Kρήτη.
Η στήριξη σας είναι σημαντική γιατί μας επιτρέπει να:
- - Κάνουμε ρεπορτάζ χωρίς φόβο και εξαρτήσεις. Κανείς δεν μας υπαγορεύει τι να πούμε ή τι να αποσιωπήσουμε.
- - Κρατάμε τη δημοσιογραφία μας προσβάσιμη σε όλους, ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν την ικανότητα να πληρώσουν. Χωρίς paywall, χωρίς προνόμια μόνο για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα.
Η απλή αλήθεια είναι ότι τα έσοδα διαρκώς συρρικνώνονται. Αν πιστεύετε ότι μια πραγματικά ελεύθερη ενημέρωση είναι ζωτικής σημασίας για τη δημοκρατία και τον έλεγχο της εξουσίας, τότε δώστε μας τη δύναμη να συνεχίσουμε.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
