Σε ένα κλίμα έντονης πολιτικής πόλωσης και γεωπολιτικής αβεβαιότητας, το κέντρο της Αθήνας μετατράπηκε την Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2026, σε πεδίο διαμαρτυρίας κατά των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή. Με φόντο τις επιθέσεις που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κατά της Τεχεράνης στις 28 Φεβρουαρίου, διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Συντάγματος, αναδεικνύοντας τις εσωτερικές αντιδράσεις για τον ρόλο της Ελλάδας και των στρατηγικών της υποδομών, με επίκεντρο τη βάση της Σούδας, στην εξελισσόμενη σύρραξη.

Η διαδήλωση σημαδεύτηκε από την παρουσία του πρώην υπουργού και ιδρυτή της «Λαϊκής Ενότητας», Παναγιώτη Λαφαζάνη, ο οποίος πρωτοστάτησε στην πορεία προς το Κοινοβούλιο. Η κίνηση του κ. Λαφαζάνη να κρατά ένα μεγάλου μεγέθους πορτρέτο του εκλιπόντος πλέον ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, προσέδωσε έναν ιδιαίτερο συμβολικό χαρακτήρα στην κινητοποίηση, προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις.

Παρέμβαση υπέρ του Π. Λαφαζάνη έκανε ο καθηγητής Φιλοσοφίας και Ιστορίας της Επιστήμης του Πολυτεχνείου Κρήτης, Δημήτρης Πατέλη. Μέσω δημόσιας τοποθέτησής του, ο κ. Πατέλης εξέφρασε την πλήρη στήριξή του στη δράση του κ. Λαφαζάνη, εστιάζοντας στην κρισιμότητα των στρατιωτικών υποδομών που φιλοξενούνται σε ελληνικό έδαφος.

Ο κ. Πατέλης, υπεραμυνόμενος της «θαρραλέας εμφάνισης» του κ. Λαφαζάνη, επέκρινε δριμύτατα τη χλεύη που δέχθηκε η κίνησή του, χαρακτηρίζοντας την ως προϊόν μιας «βολεμένης μικροαστικής τάξης». Μάλιστα συνέδεσε τον Αγιατολάχ Χαμενεΐ με ιστορικές μορφές της ελληνικής αντίστασης, όπως ο Άρης Βελουχιώτης, αλλά και διεθνείς επαναστατικές φυσιογνωμίες όπως ο Τσε Γκεβάρα, χαρακτηρίζοντας τον αγώνα του Ιράν ως μια δίκαιη παλλαϊκή άμυνα απέναντι σε έναν εξωτερικό εχθρό.

Αναλυτικά η ανάρτησή του:

Ναι ρεμάλια, με την εικόνα του Χαμενεΐ και του Άρη! Δεν πρόκειται να αναφερθώ εδώ στις πολιτικές διαφωνίες μου με τον Παναγιώτης Λαφαζάνης τις τελευταίες δεκαετίες. Ωστόσο, πείτε μου ρε ρεμάλια, έχετε δει πολλούς πολιτικούς και πρώην υπουργούς να έχουν τα κότσια να το κάνουν αυτό σήμερα!; Του βγάζω λοιπόν το καπέλο για την διεθνιστική του συνέπεια, για το ότι πρωτοστάτησε στον αγώνα μας κατά της απαγόρευσης από τον Δήμο Αθηναίων της εκδήλωσης αλληλεγγύης στο λαό του Ιράν, για την επιτυχή διοργάνωση και διεξαγωγή της σε άλλο χώρο στη συνέχεια και για την αγωνιστική παρουσία του όπου αλλού χρειάστηκε.

Επομένως, θεωρώ άθλια τη χλεύη του συρφετού της βολεμένης ευρωατλαντικής μικροαστίλας για την σημερινή θαρραλέα εμφάνισή του στη διαδήλωση με εικόνα του μάρτυρα ηγέτη των Σιιτών και των Ιρανών Αγιατολάχ Σαγιέντ Αλί Χουσεΐνι Χαμενεΐ.

Αν μπορούσα και σήμερα να είμαι στη διαδήλωση, θα κρατούσα και εγώ περήφανα την εικόνα του και θα ανέμιζα μαζί με την κόκκινη σημαία των κομμουνιστών-διεθνιστών και την ιρανική, για να διατρανώσουμε την αλληλεγγύη μας με τον αλύγιστο αδελφό λαό που ματώνει ανυποχώρητα στον αγώνα κατά του ιμπεριαλιστικού άξονα, που -μαζί με τους λαούς της Υεμένης, της Κούβας, του Ντονμπάς-Ρωσίας, της Βενεζουέλας, της Παλαιστίνης, της Λ.Δ. της Κορέας, του Λιβάνου κ.ά.- σώζει την αξιοπρέπεια της ανθρωπότητας. Γιατί ο αντιιμπεριαλισμός δεν συγκροτείται σε νικηφόρο επαναστατικό κίνημα με πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, γραφειοκρατικά βιβλιάρια κομματικής ένταξής, ούτε και με στερεοτυπικές συνταγές που αραδιάζουν αδαείς ξερόλες.

Θα κρατούσα λοιπόν την εικόνα του Χαμενεΐ, μαζί με την εικόνα των εξαϋλωμένων από την γενοκτονική μανία 168 μαθητριών του σχολείου της Μινάμπ στο νότιο Ιράν, του Τομά Ισιντόρ Νοέλ Σανκαρά, του Τσε, του Πατρίς Λουμούμπα και πολλών άλλων ηρώων, θυμάτων του ποικιλόμορφου, για αυτό και γόνιμου αντιιμπεριαλισμού όλων των λαών του πλανήτη. Θα τις κρατούσα μαζί με τις εικόνες του δικού μας μάρτυρα ήρωα αρχηγού Άρη, και των παλικαριών του: παπα-Ανυπόμονου, παπα-Χολέβα- «Παπαφλέσσα» κ.ά…

Οι κομμουνιστές ποτέ δεν χλευάζουν τους λαούς, ιδιαίτερα όταν αυτοί ορθώνουν το ανάστημά τους στους δυνάστες, με όποια ιδεολογική σκευή και αν ξεκινούν τον αγώνα ζωής ή θανάτου. Οι κομμουνιστές αφουγκράζονται το λαό και δίνουν προοπτική στην ελπίδα, στον αγώνα, στον ξεσηκωμό, όχι με αφράτα λόγια και αφηρημένες αφ’ υψηλού διδαχές περί του «πως θα έπρεπε» να είχαν κάνει τις επαναστάσεις τους ή πως θα πατήσουν το κουμπάκι των φανταστικών «καθαρών επαναστάσεων», «όταν ωριμάσουν οι συνθήκες», αλλά με το δικό τους θετικό παράδειγμα, πρωτοστατώντας την σεμνότητα και την αυταπάρνησή τους όπου καίει η φλόγα του δίκαιου αγώνα, του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, της παλλαϊκής άμυνας, της εξέγερσης, της πραγματικής επανάστασης.

Ήδη ο λαός του Ιράν, μαζί με την ηγεσία του, έχει γράψει κάποιες απ’ τις πιο λαμπρές σελίδες της ιστορίας του πιο ταξικού Παγκοσμίου, του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου! Ποτέ δεν έγινε πράξη τόσο γρήγορα, αποτελεσματικά και συστηματικά η εξολόθρευση δεκάδων ιμπεριαλιστικών βάσεων, υποδομών και εγκαταστάσεων ιμπεριαλιστικού στρατού κατοχής σε τόσες χώρες μιας από τις πιο σημαντικές στρατηγικά περιοχές του πλανήτη! Κάποτε θα το καταλάβουν και τα ρεμάλια που καμώνονται τους επαναστάτες, αλλά θα είναι αργά για αυτούς…

Νίκη στα όπλα του Ιράν, του Άξονα της Αντίστασης και όλων των λαών που αντιστέκονται και αντεπιτίθενται στον ιμπεριαλισμό-сiwνισμό!

Τιμή και δόξα στους μάρτυρες ήρωές μας!

Λευτεριά στους Μαδούρο και Μπούκερ Ομόλε!

Ζήτω η Παγκόσμια Αντιιμπεριαλιστική Πλατφόρμα!