Για ακόμη μία φορά, τα πολιτικά γραφεία –αλλά ακόμη πιο ανησυχητικά, το ίδιο το σπίτι– της Σέβης Βολουδάκη στα Χανιά έγιναν στόχος αναγραφής συνθημάτων. Αυτή τη φορά, όμως, η παρέμβαση δεν αφορούσε πολιτικές διαφωνίες. Είχε σαφείς αναφορές στο πρόσφατο τραγικό περιστατικό της Θεσσαλονίκης που οδήγησε στον θάνατο της μητέρας στελέχους της Νέας Δημοκρατίας, αφήνοντας ευθείες, σκοτεινές υπόνοιες για την ίδια τη βουλευτή.

Είναι πραγματικά απορίας άξιο τι θεωρούν ότι πετυχαίνουν τα άτομα που προχωρούν σε τέτοιες ενέργειες. Πιστεύουν, άραγε, ότι ασκούν κάποιου είδους «επαναστατική» πράξη; Προφανώς και όχι.

Η ενέργειά τους δεν βρήκε την παραμικρή κοινωνική ή πολιτική στήριξη. Αντίθετα, πέτυχαν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα: δημιούργησαν ένα μαζικό κύμα συμπαράστασης προς το πρόσωπο της Σέβης Βολουδάκη ως ανθρώπου, ακυρώνοντας αυτόματα οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση γύρω από τις ασκούμενες πολιτικές που υποτίθεται ότι ήθελαν να επικρίνουν.

Υπάρχει, βέβαια, και η δεύτερη ανάγνωση από όσους υποστηρίζουν ότι μια πράξη με τόσο ξεκάθαρα αρνητικό και αυτοκαταστροφικό αντίκτυπο δεν θα μπορούσε να προέρχεται από τον αναρχικό ή τον αριστερό χώρο. Ψάχνουν, λοιπόν, σημάδια που να αποδεικνύουν ότι πρόκειται για προβοκάτσια.

Σίγουρα δεν θα ήταν η πρώτη φορά που καταγράφονται προβοκάτσιες στην πολιτική ιστορία. Όμως, ας είμαστε ρεαλιστές: επειδή μια πράξη είναι μνημειωδώς ηλίθια, δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι και προβοκάτσια.

Είτε πρόκειται για «πολιτική» τυφλότητα είτε για ενορχηστρωμένη προβοκάτσια, η ουσία παραμένει μία: τέτοιου τύπου πρακτικές είναι εντελώς ξένες προς τα Χανιά και απόλυτα καταδικαστέες.

Οι πολιτικοί χώροι στον τόπο μας έχουν μακρά ιστορία σκληρών αναμετρήσεων. Όμως, αυτό που κατακτήσαμε μέσα στα χρόνια είναι η σύγκρουση αυτή να γίνεται –και οφείλει να γίνεται πάντα– με όρους καθαρά πολιτικούς, στο φως της ημέρας και στη βάση του λαϊκού κινήματος.

Οι άνανδρες, σκοτεινές και ανώνυμες απειλές θανάτου δεν έχουν καμία θέση στην Χανιώτικη κοινωνία και δε θα γίνουν αποδεκτές.