Του Jan-Werner Müller

Φαίνεται ότι τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου του Τραμπ επιλέγονται όχι παρά την υποστήριξή τους στη βία, αλλά εξαιτίας αυτής. Ο Πιτ Χέγκσεθ ήταν κυρίως γνωστός ως ένας κομψός τηλεπαρουσιαστής πρόθυμος να υπερασπιστεί εγκλήματα πολέμου. Ο Μαρκγουέιν Μάλιν (Markwayne Mullin) προφανώς είναι ακόμα περήφανος που προκάλεσε έναν μάρτυρα σε γροθιές σε ακρόαση της Γερουσίας· αρνείται επίσης να ζητήσει συγγνώμη επειδή «κατανόησε» μια επίθεση στον συνάδελφό του γερουσιαστή Ραντ Πολ. Ποτέ άλλοτε μια κυβέρνηση δεν εξύμνησε τόσο ανοιχτά τις ξεκάθαρες δολοφονίες, όπως κάνει η τρέχουσα προπαγανδιστική μηχανή του Λευκού Οίκου με τα άθλια «snuff» βίντεο από τον πόλεμο στο Ιράν και την καταστροφή μικρών σκαφών.

Σε αντίθεση με τον φασισμό του 20ού αιώνα, δεν υπάρχει καμία απόπειρα προώθησης ή συμβολικής επιβράβευσης της αυτοθυσίας – είναι απλώς δολοφονίες τύπου βιντεοπαιχνιδιού από απόσταση, που δικαιολογούνται όχι με στρατηγικούς στόχους, αλλά με φαινομενικά ανεξέλεγκτα συναισθήματα («οργή» και δίψα για εκδίκηση). Και όλα αυτά συνοδεύονται από ανοιχτές παραδοχές ότι οι βασικοί νόμοι του πολέμου θα παραβιαστούν. Οι πραγματικοί στρατιώτες με μακροχρόνιους κώδικες τιμής, σε αντίθεση με τον φανταστικό κόσμο που δημιουργεί ο Χέγκσεθ με τις γεμάτες κλισέ φλυαρίες του στην τηλεόραση, δεν θα χτυπούσαν τους εχθρούς όταν είναι κάτω.

Ο Τραμπ δεν έκρυψε ποτέ την επιθυμία του για κυριαρχία και τη σχετική προθυμία του να ωθεί τους οπαδούς του στη βία, από το κάλεσμα για ξυλοδαρμό ανθρώπων στις συγκεντρώσεις του μέχρι τις απονομές χάρης ακόμη και στους πιο βάναυσους στασιαστές της 6ης Ιανουαρίου.

Ο Χέγκσεθ και η παρέα του προωθούν μια τελικά μηδενιστική λατρεία του θανάτου

Κατά τη διάρκεια της πρώτης του κυβέρνησης, ένας «άξονας ενηλίκων» συγκρατούσε κυρίως τις χειρότερες παρορμήσεις του· μετά την «εκδρομή» στη Βενεζουέλα και τη συνειδητοποίηση ότι άνθρωποι σε μικρά σκάφη μπορούν να σκοτώνονται ατιμώρητα, ο Χέγκσεθ, και ίσως ακόμη και ο Ρούμπιο, φαίνονται μεθυσμένοι από την ιδέα ότι οι ειδικές στρατιωτικές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να είναι γρήγορες και χωρίς κόστος σε αμερικανικές ζωές – και να αποτελούν σπουδαίο τηλεοπτικό θέαμα. Η καθήλωση του Τραμπ στα οπτικά μέσα και τα σκηνικά αντικείμενα –«αν δείξω μια στοίβα χαρτιά στην τηλεόραση, σημαίνει ότι πραγματικά έχω αποεπενδύσει από τις εταιρείες μου, ή ότι πραγματικά έχω ένα σπουδαίο σχέδιο υγείας»– μοιράζεται πλέον σε ολόκληρη την κυβέρνησή του.

Ο ίδιος ο Τραμπ φαίνεται να αντιμετωπίζει μια παγκόσμια εκστρατεία «αποκεφαλισμού» ηγεσιών σαν να ήταν μια εκδοχή του The Apprentice που περιλαμβάνει τη χρήση πραγματικών πυρών – σαν να του επιτρέπεται να απομακρύνει άλλους ηγέτες, και σαν να θα έπρεπε να επιλέγει ο ίδιος τους διαδόχους όποιου απάγεται ή σκοτώνεται.

Ιστορικά, υπάρχει μια ιδεολογία που έκανε την εξύμνηση της βίας κεντρική στην προπαγάνδα της. Το «Ζήτω ο θάνατος» ήταν ένα φασιστικό σύνθημα· το κίνημα του Μουσολίνι ξεκίνησε με βετεράνους και τους γιόρτασε ως μια «ταφροκρατία» – μια αριστοκρατία ανδρών που σκληραγωγήθηκαν από τη μάχη στα χαρακώματα.

Γιγαντιαία οστεοφυλάκια για τους νεκρούς του πολέμου –ορισμένα από τα οποία περιέχουν τα οστά έως και 100.000 νεκρών στρατιωτών– είχαν ως στόχο να ενθαρρύνουν τη μελλοντική θυσία· οι Ναζί με τη σειρά τους παρουσίαζαν στη νεολαία τους συνθήματα όπως «Γεννηθήκαμε για να πεθάνουμε για τη Γερμανία».

Φαίνεται ότι ο Χέγκσεθ και η παρέα του προωθούν επίσης μια τελικά μηδενιστική λατρεία του θανάτου. Αλλά αυτή γιορτάζει τη δολοφονία με το πάτημα ενός κουμπιού χιλιάδες μίλια μακριά· εν τω μεταξύ, οι ίδιοι οι νεκροί της Αμερικής ατιμάζονται, καθώς ο Τραμπ χρησιμοποίησε τον επαναπατρισμό τους για να επιδείξει τα εμπορεύματά του Maga και να συγκεντρώσει χρήματα από τα θύματα του πολέμου.

Ταυτόχρονα, πιστός στην επιθυμία του αφέντη του για απόλυτη κυριαρχία και καταστροφή, ο Χέγκσεθ ανακοινώνει μελλοντικά εγκλήματα πολέμου σε ζωντανή τηλεόραση («καμία επιείκεια/no quarter») και ενθαρρύνει την άσκοπη σκληρότητα: «Τους χτυπάμε ενώ είναι κάτω». Η άθλια εστίαση στη «φονικότητα» είναι μέρος αυτής της στροφής προς τον πόλεμο που νοείται ως πρόκληση μέγιστης καταστροφής και πόνου (σε αντίθεση με την επίτευξη στρατηγικών στόχων – τους οποίους η κυβέρνηση ήταν φυσικά εντελώς ανίκανη να διατυπώσει).

Η ίδια η πραγματικότητα του πολέμου υποχωρεί επειδή οι συχνότητες γεμίζουν με μια ατελείωτη σειρά ψυχαγωγικών εικόνων και κενών λόγων. Ο Χέγκσεθ, λάτρης της γελοία υπερβολικής γλώσσας και των παρηχήσεων ειδικότερα («πολεμιστές, όχι woke-ιστές» / warriors, not wokesters), φαίνεται ανίκανος να αρθρώσει οτιδήποτε άλλο εκτός από κλισέ («ακλόνητη θέληση») ή αποσπάσματα ενός χριστιανικού εθνικισμού που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την Πρώτη Τροπολογία που απαγορεύει την καθιέρωση επίσημης θρησκείας: δεν μπορεί κανείς να θέτει ως λυδία λίθο του πατριωτισμού το να προσεύχονται οι πολίτες για τα στρατεύματα γονατιστοί και στο όνομα του Ιησού.

Το θέμα δεν είναι να εξισώσουμε τους δύο άνδρες, αλλά δεν μπορεί κανείς παρά να θυμηθεί πώς η Χάνα Άρεντ, στο εξαιρετικά αμφιλεγόμενο βιβλίο της για τη δίκη του Άιχμαν, περιέγραψε τον ναζιστή γραφειοκράτη: κάποιον εντελώς ανίκανο να σκεφτεί, κάποιον που αντ’ αυτού παρήγαγε απλώς μια ατελείωτη ροή κενών φράσεων.

Θα έχει όλο αυτό αποτέλεσμα στη νομιμοποίηση ενός παράνομου πολέμου; Ο Χέγκσεθ έχει επίσης δημιουργήσει έναν φανταστικό κόσμο μέσα στο ίδιο το Πεντάγωνο· αντί για συνεντεύξεις τύπου με κρίσιμες ερωτήσεις και γνήσιες απαντήσεις, υπάρχει μια ευγενική ανταλλαγή απόψεων μεταξύ του «υπουργού πολέμου» –ένα φανταστικό όνομα, καθώς το Κογκρέσο δεν έχει εγκρίνει την αλλαγή του ονόματος του υπουργείου– και προσωπικοτήτων από τους Epoch Times και το LindellTV (ο κόσμος σύμφωνα με τον «τύπο του MyPillow»).

Ακόμη και με αυτό το επιπλέον στρώμα απομόνωσης από την πραγματικότητα, ο Χέγκσεθ επέμεινε ότι ο τύπος δεν ήταν αρκετά θετικός όσον αφορά τις επιθέσεις των ΗΠΑ στο Ιράν. Όπως συμβαίνει με πολλούς άνδρες του Maga που επιδίδονται σε παιδιάστικες επιδείξεις για την ανδροκρατούμενη σφαίρα (manosphere), το εύθραυστο εγώ μέσα τους φαίνεται ανίκανο να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα αυτού που εξαπολύθηκε τόσο απερίσκεπτα.

theguardian.com