Η πλήρης κατάρρευση του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης στη Λωρίδα της Γάζας και οι βαθιές ψυχολογικές επιπτώσεις στους αμάχους μετά από σχεδόν τρία χρόνια πολέμου βρέθηκαν στο επίκεντρο επίσημης ενημέρωσης στα Ηνωμένα Έθνη. Η Δρ Τερέζα Σόλντνερ (Dr. Teresa Soldner), χειρουργός τραύματος από τη Μινεσότα των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία επέστρεψε πρόσφατα από τον παλαιστινιακό θύλακα, κατέθεσε ενώπιον του διεθνούς οργανισμού μια αποκαλυπτική μαρτυρία.

Στην ομιλία της, η Αμερικανίδα γιατρός περιέγραψε όχι μόνο τις ανυπέρβλητες δυσκολίες στη διαχείριση των καθημερινών βαρέων περιστατικών, αλλά και αυτό που η ίδια χαρακτήρισε ως μια «ασυνείδητη εξοικείωση με τη βία που έχει συμβεί στους Παλαιστινίους», αποτυπώνοντας το μέγεθος της ανθρωπιστικής κρίσης πέρα από τα στενά όρια των σωματικών τραυμάτων.

Η καθημερινότητα στα νοσοκομεία και η τραγική κατάληξη μιας γιορτής

Κατά τη διάρκεια της παρουσίας της στη Γάζα, η Δρ Σόλντνερ αντιμετώπιζε καθημερινά ασθενείς με σοβαρά τραύματα, τα οποία προέρχονταν είτε από θραύσματα εκρήξεων είτε από πυροβολισμούς. Η ίδια επέλεξε να μοιραστεί με τα μέλη του ΟΗΕ ένα συγκεκριμένο περιστατικό που αναδεικνύει την αιφνίδια διακοπή της κοινωνικής ζωής από τις πολεμικές συγκρούσεις.

Περιγράφοντας το συμβάν, η χειρουργός ανέφερε:

«Μια μέρα, ήρθαν τρεις νεαροί άνδρες που γιόρταζαν έναν γάμο που ήταν να γίνει την επόμενη κιόλας μέρα. Ο γαμπρός και οι δύο μελλοντικοί κουνιάδοι του πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι, χτυπώντας πόρτες για να καλέσουν όλους όσους γνώριζαν και να μοιραστούν τη χαρά τους. Τραγικό είναι το γεγονός ότι και οι τρεις αυτοί άνδρες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο με τραύματα από σφαίρες. Χειρούργησα τα δύο αδέλφια, οι οποίοι είχαν πυροβοληθεί και οι δύο στην κοιλιακή χώρα. Ο γαμπρός, ωστόσο, πέθανε πριν προλάβει να φτάσει η μέρα του γάμου του.»

Η ψυχολογική παραίτηση απέναντι στο τραύμα και η σύγκριση με τις ΗΠΑ

Η Αμερικανίδα γιατρός εστίασε ιδιαίτερα στις συνθήκες εργασίας εντός των υπονομευμένων νοσηλευτικών δομών, περιγράφοντας τις στιγμές της αναμονής πριν από την είσοδο στο χειρουργείο. Καθώς η προηγούμενη χειρουργική ομάδα έπρεπε να ολοκληρώσει το δικό της επείγον περιστατικό και το βοηθητικό προσωπικό επιχειρούσε να καθαρίσει γρήγορα την αίθουσα, η Δρ Σόλντνερ παρατηρούσε τις αντιδράσεις ενός νεαρού Παλαιστίνιου ασθενή, προχωρώντας σε αναπόφευκτες συγκρίσεις με την ιατρική της εμπειρία στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όπως εξήγησε στην κατάθεσή της, στην καθημερινή της πρακτική στην Αμερική, οι ασθενείς που φέρουν σοβαρά τραύματα εκδηλώνουν ένα απόλυτα προβλέψιμο και φυσιολογικό εύρος ανθρωπίνων συναισθημάτων, όπως ο φόβος, ο αιφνιδιασμός, η ανησυχία και ο τρόμος. Αντίθετα, η συμπεριφορά των τραυματιών στη Γάζα αποτυπώνει μια ριζικά διαφορετική εσωτερική κατάσταση.

«Ο νεαρός άνδρας, όμως, δεν ένιωθε τίποτα από αυτά. Ήταν απόλυτα σιωπηλός και παραιτημένος, σαν να ήξερε ανέκαθεν ότι αυτή η μέρα θα ερχόταν. Το να κοιτάζεις κάποιον που μόλις έχει πυροβοληθεί και να βλέπεις μηδενικό σοκ ή πανικό είναι βαθύτατα αφύσικο. Η βαθιά εξοικείωση με τη βία που έχει επιβληθεί στον παλαιστινιακό πληθυσμό είναι απλώς αδιανόητη.»

Διαβάστε τι είπε:

Κάθε μέρα έβλεπα ασθενείς που είχαν τραυματιστεί από θραύσματα εκρήξεων ή από πυροβολισμούς.

Μια μέρα, ήρθαν τρεις νεαροί άνδρες που γιόρταζαν έναν γάμο που ήταν να γίνει την επόμενη κιόλας μέρα. Ο γαμπρός και οι δύο μελλοντικοί κουνιάδοι του πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι, χτυπώντας πόρτες για να καλέσουν όλους όσους γνώριζαν και να μοιραστούν τη χαρά τους.

Τραγικό είναι το γεγονός ότι και οι τρεις αυτοί άνδρες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο με τραύματα από σφαίρες. Χειρούργησα τα δύο αδέλφια, οι οποίοι είχαν πυροβοληθεί και οι δύο στην κοιλιακή χώρα. Ο γαμπρός, ωστόσο, πέθανε πριν προλάβει να φτάσει η μέρα του γάμου του.

Μια συγκλονιστική παραίτηση μπροστά στο τραύμα

Το πιο δύσκολο κομμάτι όλης αυτής της εμπειρίας ήταν η αναμονή με έναν ασθενή προτού μπορέσουμε να μπούμε στο χειρουργείο. Η χειρουργική ομάδα που προηγούνταν από εμάς έπρεπε να ολοκληρώσει το περιστατικό της και το προσωπικό εργαζόταν γρήγορα για να καθαρίσει την αίθουσα. Καθώς στεκόμουν εκεί κοιτάζοντας αυτόν τον νεαρό άνδρα, δεν μπορούσα να μην σκεφτώ την κανονική ιατρική μου πρακτική.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, βλέπω ασθενείς με τραύματα όλη την ώρα. Όταν οι άνθρωποι τραυματίζονται σοβαρά, εκδηλώνουν ένα προβλέψιμο, φυσιολογικό εύρος ανθρώπινων συναισθημάτων:

• Φοβούνται.

• Ξαφνιάζονται.

• Ανησυχούν.

• Νιώθουν τρόμο.

Ο νεαρός άνδρας, όμως, δεν ένιωθε τίποτα από αυτά. Ήταν απόλυτα σιωπηλός και παραιτημένος, σαν να ήξερε ανέκαθεν ότι αυτή η μέρα θα ερχόταν. Το να κοιτάζεις κάποιον που μόλις έχει πυροβοληθεί και να βλέπεις μηδενικό σοκ ή πανικό είναι βαθύτατα αφύσικο. Η βαθιά εξοικείωση με τη βία που έχει επιβληθεί στον παλαιστινιακό πληθυσμό είναι απλώς αδιανόητη.