Ο Παγκρήτιος Σύλλογος Μελετητών Γεωπόνων αναλύει τους δομικούς λόγους της αγροτικής εξέγερσης, θέτοντας στο επίκεντρο τις στρεβλώσεις των επιδοτήσεων και την έλλειψη υποδομών.

Σε μια περίοδο έντονου αναβρασμού για τον πρωτογενή τομέα, με τα τρακτέρ να παραμένουν στους δρόμους και τον αγροτικό κόσμο να διεκδικεί την επιβίωσή του, ο Παγκρήτιος Σύλλογος Μελετητών Γεωπόνων και Μελετητών Τεχνολόγων Γεωπόνων παρεμβαίνει στη δημόσια συζήτηση, επιχειρώντας να φωτίσει τις βαθύτερες αιτίες της κρίσης. Μέσα από μια μακροσκελή και τεκμηριωμένη ανακοίνωση, οι επιστήμονες του κλάδου ξεκαθαρίζουν πως οι σημερινοί αγώνες δεν έχουν ευκαιριακό χαρακτήρα, ούτε περιορίζονται σε μια απλή διεκδίκηση επιδοτήσεων, αλλά αποτελούν απόρροια χρόνιων παθογενειών που μαστίζουν την ελληνική ύπαιθρο.

Η αλήθεια για τις ενισχύσεις και το αγροτικό εισόδημα

Στον πυρήνα της επιχειρηματολογίας του Συλλόγου βρίσκεται η αποδόμηση της απλουστευτικής αντίληψης περί «απόσπασης επιδοτήσεων». Όπως επισημαίνεται, οι αγροτικές ενισχύσεις δεν αποτελούν χαριστική παροχή, αλλά αναγκαίο εργαλείο για τη συμπλήρωση ενός εισοδήματος που διαχρονικά υπολείπεται έναντι άλλων επαγγελματικών ομάδων. Βασικός στόχος παραμένει η συγκράτηση του πληθυσμού στην ύπαιθρο και η διατήρηση των παραδόσεων.

Επιπλέον, οι μελετητές γεωπόνοι αναδεικνύουν μια κρίσιμη τεχνική παράμετρο: μεγάλο μέρος των ενισχύσεων λειτουργεί ουσιαστικά ως αμοιβή – και όχι ως επιδότηση – καθώς δίνεται ως αποζημίωση για συγκεκριμένες υπηρεσίες προστασίας του περιβάλλοντος που προσφέρουν οι παραγωγοί. Παρ’ όλα αυτά, οι χρόνιες στρεβλώσεις στον τρόπο κατανομής αυτών των πόρων συνεχίζουν να υπονομεύουν την αποτελεσματικότητά τους.

Το κενό στρατηγικής και η υποβάθμιση της έρευνας

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην απουσία μιας συνεκτικής Εθνικής Αγροτικής Πολιτικής. Σύμφωνα με τον Παγκρήτιο Σύλλογο, η πολιτική κατεύθυνση των τελευταίων τριάντα ετών, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων, εξαντλήθηκε μονομερώς στην απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων, αγνοώντας το πραγματικό αποτύπωμα στην παραγωγή.

Το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής είναι η σταδιακή εγκατάλειψη των πυλώνων που κάποτε στήριζαν την αγροτική ανάπτυξη. Η αγροτική έρευνα, η εκπαίδευση και τα κρίσιμα έργα υποδομής έχουν αφεθεί στην τύχη τους, δημιουργώντας ένα θεσμικό και αναπτυξιακό κενό που σήμερα γίνεται αισθητό περισσότερο από ποτέ.

Γραφειοκρατία και ελλιπείς έλεγχοι

Σημαντικό μέρος της παρέμβασης εστιάζει στις δυσλειτουργίες της δημόσιας διοίκησης, οι οποίες αποδίδονται σε μεγάλο βαθμό στη δραματική υποστελέχωση των υπηρεσιών. Το έλλειμμα αυτό μεταφράζεται σε αδυναμία ουσιαστικών ελέγχων στην αγορά για τις παράνομες ελληνοποιήσεις προϊόντων, ελλιπείς ελέγχους φυτοϋγείας και ζωονόσων, καθώς και καθυστερήσεις στις αδειοδοτήσεις και την πληρωμή των επιδοτήσεων.

Παράλληλα, οι αγρότες καλούνται να σηκώσουν ένα δυσβάσταχτο διοικητικό βάρος. Οι υποχρεώσεις που απορρέουν από την Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ), σε συνδυασμό με τις αυξημένες λογιστικές απαιτήσεις και τις περίπλοκες διαδικασίες αδειοδότησης, δημιουργούν ένα ασφυκτικό πλαίσιο λειτουργίας για τις αγροτικές εκμεταλλεύσεις.

Έλλειμμα υποδομών και εκτόξευση κόστους

Η εικόνα της κρίσης συμπληρώνεται από την έλλειψη βασικών υποδομών που θα μπορούσαν να θωρακίσουν την παραγωγή. Η απουσία αρδευτικών έργων, η μη ολοκλήρωση του Κτηματολογίου και η έλλειψη Σχεδίων Διαχείρισης Βοσκοτόπων αναφέρονται ως βασικές τροχοπέδη. Την ίδια στιγμή, το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευθεί, με τον πρωτογενή τομέα να είναι πλέον εξαρτημένος σε μεγάλο βαθμό από εισαγόμενες εισροές, γεγονός που αυξάνει την επισφάλεια.

Καταλήγοντας, ο Παγκρήτιος Σύλλογος Μελετητών Γεωπόνων δηλώνει απερίφραστα τη στήριξή του στους αγώνες των αγροτών της Ελλάδας, δεσμευόμενος ότι θα συνεχίσει να βρίσκεται στο πλευρό τους ακόμη και όταν «σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας» από τις τρέχουσες κινητοποιήσεις, αναγνωρίζοντας ότι τα προβλήματα απαιτούν λύσεις βάθους και όχι επικοινωνιακή διαχείριση.