Σε μία ηχηρή δημόσια τοποθέτηση με ευρείες γεωπολιτικές προεκτάσεις προχώρησε ο ιδρυτής των WikiLeaks, Τζούλιαν Ασάντζ (Julian Assange), παίρνοντας σαφή θέση στην πολιτική αντιπαράθεση ανάμεσα στον πρόεδρο της Βραζιλίας, Λουίζ Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα (Luiz Inácio Lula da Silva), και τον ακροδεξιό προκάτοχό του Ζαΐχ Μπολσονάρο (Jair Bolsonaro), καθώς και τον γιο του, γερουσιαστή Φλάβιο Μπολσονάρο (Flávio Bolsonaro).
Ανακαλώντας τις 1.901 ημέρες που πέρασε σε καθεστώς αυστηρής απομόνωσης για τη δημοσιοποίηση απορρήτων εγγράφων σχετικά με τις επιχειρήσεις παρακολούθησης και τις δολοφονίες της αμερικανικής κυβέρνησης —μεταξύ των οποίων και εις βάρος της Βραζιλίας και των εγχώριων βιομηχανιών της—, ο Ασάντζ σκιαγραφεί τη διαρκή αλληλεγγύη που του επέδειξε ο Λούλα, τόσο ως επικεφαλής της αντιπολίτευσης όσο και από το προεδρικό μέγαρο, φέρνοντας στο φως την προσωπική διαμεσολάβηση του Πάπα Φραγκίσκου.
Αντιπαραβάλλοντας τη στάση αυτή με την πλήρη αδράνεια των Μπολσονάρο, ο Ασάντζ εξαπολύει δριμεία επίθεση κατά των πολιτικών δυνάμεων που αδυνατούν να υψώσουν ανάστημα απέναντι στην Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ, υποστηρίζοντας ότι η υποταγή σε ξένα κέντρα εξουσίας καταλύει κάθε έννοια εσωτερικής εθνικής πολιτικής.
Οι 1.901 ημέρες απομόνωσης και η έμπρακτη στήριξη του Λούλα
Ανοίγοντας τη δήλωσή του, ο Τζούλιαν Ασάντζ θέτει ως σημείο εκκίνησης τη μακρά περίοδο του εγκλεισμού του, συνδέοντας το δημοσιογραφικό έργο των WikiLeaks με την προστασία των κυριαρχικών συμφερόντων της Βραζιλίας απέναντι στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες:
«Λούλα εναντίον Μπολσονάρο: Πέρασα 1.901 ημέρες στην απομόνωση επειδή αποκάλυψα την αλήθεια για τις δολοφονίες και την κατασκοπεία της κυβέρνησης των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης αυτής κατά της Βραζιλίας και των βιομηχανιών της. Ο Λούλα, εκτός εξουσίας, πολέμησε για την ελευθερία μου».
Όπως υπογραμμίζει, η δέσμευση του Βραζιλιάνου ηγέτη δεν εξαντλήθηκε σε ρητορικές δηλώσεις την περίοδο που βρισκόταν στην αντιπολίτευση, αλλά συνεχίστηκε με θεσμικό τρόπο αμέσως μετά την επάνοδό του στην προεδρία της χώρας.
Η διαμεσολάβηση με το Βατικανό, η συνάντηση στη Ρώμη και η αλληλεγγύη χωρίς ανταλλάγματα
Στο επίκεντρο της μαρτυρίας του Ασάντζ βρίσκεται ο καθοριστικός ρόλος που διαδραμάτισε ο Λούλα στη διεθνοποίηση της υπόθεσής του μέσω των διαύλων της Αγίας Έδρας:
«Ο Λούλα, στην εξουσία, συζήτησε τη δίωξή μου με τον Πάπα Φραγκίσκο, ο οποίος αποφάσισε να συναντηθεί με την οικογένειά μου και να βοηθήσει. Μετά την απελευθέρωσή μου, ο Λούλα κι εγώ συναντηθήκαμε στη Ρώμη για να θρηνήσουμε τον θάνατο του Αγίου Πατέρα. Ο Λούλα ήταν ευγενικός με τα παιδιά μου και δεν ζήτησε τίποτα σε αντάλλαγμα».
Η αναφορά αυτή φωτίζει το παρασκήνιο των διπλωματικών επαφών που εξελίχθηκαν μεταξύ Μπραζίλια και Βατικανού για την ανθρωπιστική υποστήριξη της οικογένειας Ασάντζ, αναδεικνύοντας μία προσωπική σχέση εμπιστοσύνης που επισφραγίστηκε στη Ρώμη μετά την αποφυλάκισή του.
Η σιωπή των Μπολσονάρο και οι καταγγελίες για υποταγή σε Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ
Στον αντίποδα της στάσης του νυν προέδρου της Βραζιλίας, ο ιδρυτής των WikiLeaks στρέφει τα βέλη του κατά του Ζαΐχ Μπολσονάρο και του γιου του Φλάβιο, καταλογίζοντάς τους απόλυτη απραξία και συνειδητή σιωπή μπροστά στις αποκαλύψεις για την αμερικανική επιτήρηση στη χώρα τους:
«Αντίθετα, ο Ζαΐχ και ο Φλάβιο Μπολσονάρο δεν έκαναν τίποτα και δεν είπαν τίποτα».
Επεκτείνοντας το σκεπτικό του σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, ο Ασάντζ συνδέει την αδράνεια αυτή με την πλήρη ευθυγράμμιση συγκεκριμένων πολιτικών κύκλων με τις στρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ:
«Χωρίς την ικανότητα να λες όχι στην Ουάσιγκτον και στο Τελ Αβίβ, δεν μπορεί να υπάρξει εσωτερική πολιτική, παρά μόνο ξένες εντολές. Αυτές οι οδηγίες είναι πάντα οι ίδιες: “Διευρύνετε την κλοπή των πόρων και των μισθών μας και σωπάστε για το γεγονός ότι δολοφονούμε παιδιά”. Οι ξεπουλημένοι θα παραδώσουν τα πάντα με αντάλλαγμα ένα κομμάτι, ακόμα και τις ίδιες τους τις γλώσσες».
Η παρέμβαση του Τζούλιαν Ασάντζ αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης πολιτικής πόλωσης στη Λατινική Αμερική, όπου η συζήτηση γύρω από την εθνική κυριαρχία και τις διεθνείς συμμαχίες παραμένει ανοιχτή. Αναδεικνύοντας τις διαμετρικά αντίθετες προσεγγίσεις των δύο κυρίαρχων πολιτικών πόλων της Βραζιλίας απέναντι στα ζητήματα των μυστικών παρακολουθήσεων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η τοποθέτηση του ιδρυτή των WikiLeaks υπενθυμίζει ότι η άσκηση εξωτερικής πολιτικής συνδέεται άρρηκτα με την ικανότητα μιας χώρας να διαφυλάσσει την αυτονομία της απέναντι σε γεωπολιτικές πιέσεις, προτάσσοντας την προστασία των θεσμών και των πολιτών της.



