“Η πραγματικότητα είναι ότι ακούγοντας τον κ. Μητσοτάκη και στην ομιλία του στο Βελλίδειο, αλλά και στις απαντήσεις που έδωσε χθες στη συνέντευξη Τύπου, πραγματικά προκαλείται απορία αν ο Πρωθυπουργός έχει αντίληψη της πραγματικότητας που βιώνει το μέσο ελληνικό νοικοκυριό. Γιατί παρουσίασε μια εικονική πραγματικότητα, η οποία έρχεται σε πλήρη, σε ευθεία σύγκρουση με τη βιωμένη πραγματικότητα των νοικοκυριών” τόνισε ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης στη συνέντευξη Τύπου που παρέθεσε στη ΔΕΘ.

Ο επικεφαλής της Νέας Αριστεράς υπογράμμισε επίσης: “Αυτό, ξέρετε, από μόνο του μπορεί να προκαλέσει δύο διαφορετικές αντιδράσεις Είτε από τη μία να προκαλέσει πολύ μεγάλη οργή στον κόσμο, ο οποίος άλλα ζει και άλλα ακούει, ή να προκαλέσει την αντίδραση του να αναρωτηθεί κάποιος «μα καλά, μόνο εγώ έχω αυτά τα προβλήματα; Εγώ κάνω κάτι λάθος στο νοικοκυριό μου και βιώνω αυτή την πραγματικότητα ενώ όλοι οι άλλοι ζουν σε μια άλλη χώρα;».

Εμείς από τη δική μας την πλευρά θέλουμε να βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Αυτό το οποίο κυριαρχεί πραγματικά μέσα στις ελληνικές οικογένειες και νομίζω ότι και πολλοί και πολλές από εσάς δύσκολα θα μπορέσετε να διαφωνήσετε, είναι το αίσθημα της γενικευμένης ανασφάλειας. Γιατί η έννοια της ασφάλειας δεν είναι μόνο ζήτημα που αφορά την εγκληματικότητα, δεν είναι μόνο ζήτημα το οποίο αφορά την παραβατικότητα.

Είναι ζήτημα το οποίο αφορά την καθημερινότητά μας. Είναι ζητήματα που αφορούν τη δυνατότητα να μπορείς να ανταπεξέλθεις στις βασικές βιοτικές ανάγκες και για τον εαυτό σου αλλά και για την οικογένειά σου, είναι ζήτημα να μπορείς να κάνεις έναν οικογενειακό προγραμματισμό με βάση ένα σχέδιο και να μπορείς να μην εκφεύγεις μέσα από αυτό με βάση κάποιο κάποιον τυχαίο εξωτερικό παράγοντα, έχει να κάνει με το γεγονός ότι μπορείς να έχεις πρόσβαση σε βασικά δημόσια αγαθά, όπως η Παιδεία, η Υγεία, η κοινωνική περίθαλψη, το κοινωνικό κράτος, η προσχολική αγωγή, χωρίς να πληρώνεις ή χωρίς να εξαρτάται αυτό από την οικονομική σου δυνατότητα”.

Ο κ. Σακελλαρίδης άσκησε μία εφ’ όλης της ύλης κριτική στα κυβερνητικά πεπραγμένα του Πρωθυπουργού: “Στην Ελλάδα του κ. Μητσοτάκη κάθε χρόνο τα πράγματα γίνονται όλο και χειρότερα. Ζούμε από το 2019 και μετά την μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδήματος και ισχύος, όμως -όχι μόνο εισοδήματος αλλά και ισχύος- που έχει ζήσει η χώρα μας από την μεταπολίτευση και μετά. Αυτή η λεγόμενη μεταμνημονιακή περίοδος είναι μια περίοδος όπου οι πλούσιοι βλέπουν τα εισοδήματά τους να αυξάνονται και τα φτωχότερα εισοδηματικά στρώματα βλέπουν τα εισοδήματά τους να μειώνονται. Και αυτό είναι μια επιλογή συνειδητή, ταξική από την πλευρά της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Η ακρίβεια από μόνη της είναι ένας τέτοιος μηχανισμός αναδιανομής του εισοδήματος, του πλούτου και της ισχύος. Τα καρτέλ σε βασικούς νευραλγικούς τομείς της καθημερινότητας, είτε αυτό έχει να κάνει με την ενέργεια, είτε έχει να κάνει με τα σούπερ μάρκετ και τα τρόφιμα, είτε έχει να κάνει με τις τράπεζες, μπορούν να χαράσσουν τη δική τους τιμολογιακή πολιτική, βλέποντας τα κέρδη τους να εκτινάσσονται., κάτι το οποίο άμεσα μεταφράζεται σε μείωση της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών και σε αύξηση του παραγωγικού κόστους των επιχειρήσεων.

Αυτό έρχεται η κυβέρνηση στην πραγματικότητα και το κάνει δημοσιονομική ευκαιρία. Βρίσκει δηλαδή στην πραγματικότητα την ευκαιρία να επενδύσει πάνω στην ακρίβεια, να επενδύσει πάνω στην μείωση της αγοραστικής δύναμης, να επενδύσει πάνω στην αύξηση της κερδοφορίας και να δει τα έσοδά της, τα δημόσια έσοδα να αυγατίζουν. Γιατί ξέρετε όλοι και όλες πολύ καλά, είναι αυτονόητο, θα μπορούσαμε να πούμε, με βάση την οικονομική επιστήμη, ότι όσο η ακρίβεια αυξάνεται και οι έμμεσοι φόροι παραμένουν σταθεροί, τότε τα δημόσια έσοδα διαρκώς αυξάνονται και βλέπουμε να δημιουργούνται υπερπλεονάσματα φαραωνικά, θα μπορούσαμε να πούμε, για τα οποία κοκορεύεται και παινεύεται η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ως δήθεν αποτέλεσμα της ευρωστίας της ελληνικής οικονομίας.

Δεν είναι όμως μόνο οι έμμεσοι φόροι, οι οποίοι επιβαρύνουν τα λαϊκά νοικοκυριά με τρόπο αντιστρόφως ανάλογο, αναδιανεμητικό εις βάρος των φτωχών εισοδηματικών στρωμάτων. Είναι και οι άμεσοι φόροι. Η έλλειψη τιμαριθμοποίησης των φορολογικών κλιμάκων είναι κάτι το οποίο και αυτό με τη σειρά του αυξάνει τα δημόσια έσοδα επιβαρύνοντας τα λαϊκά νοικοκυριά”.

Ο κ. Σακελλαρίδης τοποθετήθηκε για το μέτρο του κουμπαρά που εξήγγειλε ο κ. Μητσοτάκης: “Κράτησα ένα μέτρο το οποίο μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και το λέω έτσι γιατί πραγματικά πιστεύω ότι είναι αντιπροσωπευτικό της αντίληψης, της ιδεολογίας του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Έχει να κάνει με τον περίφημο κουμπαρά, έχει να κάνει με αυτή τη ρηξικέλευθη θα μπορούσαμε να πούμε πρόταση, η οποία έκανε αίσθηση και την άκουσε πολύς κόσμος με ενδιαφέρον. Η λογική αυτής της πρότασης έχει ακριβώς αυτό που σας έλεγα και πριν: τον αντιστρόφως προοδευτικό, τον μη προοδευτικό, εισοδηματικό χαρακτήρα. Γιατί στην πραγματικότητα δίνει, πριμοδοτεί οικογένειες, παιδιά, τα οποία όταν ενηλικιωθούν θα μπορούν να κάνουν να πατήσουν το κουμπί της εκκίνησης, παιδιά τα οποία οι οικογένειές τους -και καλώς- έχουν την οικονομική δυνατότητα να βάζουν χρήματα κάθε μήνα σε αυτόν τον περίφημο κουμπαρά.

Υπάρχουν όμως και οικογένειες που δεν θα έχουν αυτή τη δυνατότητα και ακόμη και που το ανώτατο όριο είναι 100 ευρώ για ένα παιδί, όπως λέει ο κ. Μητσοτάκης, ακόμα και αυτό είναι πολύ μεγάλο ποσό για κάποιες οικογένειες.

Αναλογιστείτε κάποιον ο οποίος έχει καθαρό μισθό 800 ευρώ τον μήνα, έναν αντιπροσωπευτικό θα μπορούσαμε να πούμε μισθό. Φανταστείτε ότι τα στοιχεία της ΕΡΓΑΝΗ λένε ότι το 60,2% των εργαζομένων των μισθωτών το 2025 παίρνουν κάτω από 950 ευρώ καθαρά. Οπότε εγώ θα σας πω 800 ευρώ και έχει δύο παιδιά. Για το κάθε παιδί να βάλει στην άκρη 100€, τον μήνα βγαίνει 200 ευρώ. Αυτό είναι 25% του καθαρού του εισοδήματος. Κάποιος ο οποίος παίρνει 3.000 ευρώ και καλώς τα παίρνει -μακάρι να έπαιρναν και περισσότεροι 3.000 ευρώ καθαρό μισθό τον μήνα. Ένα αντίστοιχο ποσό που βάζει στην άκρη για 2 παιδιά είναι 200 ευρώ.Είναι το 6,6% του διαθέσιμου του καθαρού μισθού. Αυτό από μόνο του σημαίνει ότι πριμοδοτούνται, όπως έλεγα και πριν, τα παιδιά οικογενειών που έχουν την οικονομική δυνατότητα. Από τη δική μας την πλευρά λέμε ότι αυτό δεν είναι δίκαιο. Αυτό δεν δημιουργεί ίσες ευκαιρίες, αντιθέτως οξύνει τις οικονομικές ανισότητες και τις ανισότητες ευκαιριών”.

Για το Ταμείο Ανάκαμψης, την παραγωγικότητα και την «οικονομία του καφέ»

“Θέλω να πω και κάτι άλλο” συνέχισε ο κ Σακελλαρίδης. “Έχει γίνει πάρα πολλή συζήτηση και ειδικά αυτές τις μέρες και με την ολοκλήρωση του Ταμείου Ανάκαμψης σχετικά με το παραγωγικό μοντέλο της χώρας μας. Δυστυχώς, και θα πω δυστυχώς, γιατί υπήρχαν πολλές δυνατότητες αυτό το χρονικό διάστημα, ιδιαίτερα από το ‘19 και μετά, ιδιαίτερα από την πανδημία και μετά, που άλλαξε και η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε σχέση με το Ταμείο Ανάκαμψης, με τη χαλάρωση των κριτηρίων είτε της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, είτε της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της αναχρηματοδότησης των τραπεζών.

Υπήρχαν δυνατότητες, υπήρχαν κεφάλαια να γίνουν πραγματικές και βαθιές επενδύσεις, έτσι ώστε να αλλάξει ο χαρακτήρας του παραγωγικού μοντέλου στη χώρα μας και να αντιμετωπιστούν πάγια διαρθρωτικά προβλήματα, που όπως όλοι και όλες ξέρετε, βασανίζουν τη χώρα μας εδώ και δεκαετίες. Ήταν πραγματικά μια μεγάλη ευκαιρία και ήταν -θα το πω ειλικρινά- μεγάλη ατυχία το γεγονός ότι υπήρχε μια κυβέρνηση η οποία δεν είχε ούτε σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, αλλά αντιθέτως επιβάρυνε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας μας.

Υπάρχει μια εξαιρετική έρευνα την οποία σας συνιστώ να τη διαβάσετε. Είχε δημοσιευθεί στο London School of Economics τον Ιούλιο από μια ομάδα Ελλήνων οικονομολόγων, από το ΚΕΠΕ και από το Πανεπιστήμιο της Αθήνας, η οποία στην ουσία τι λέει; Λέει ότι η χώρα μας, η οικονομία της χώρας μας, έχει μετατραπεί σε οικονομία του καφέ και της εστίασης.  Γιατί με βάση την πραγματικότητα της μεταμνημονιακής Ελλάδας και πάρα τις μνημονιακές εξαγγελίες ότι θα γίνονταν βαθιές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα έκαναν τη χώρα μας πιο ανταγωνιστική και πιο προσανατολισμένη σε εξωστρεφείς παραγωγικές δραστηριότητες, αυτό που έγινε ήταν να υπάρξει διόγκωση του κλάδου της εστίασης, των καφετεριών και του τουρισμού.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί έτι περαιτέρω η ήδη χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας στη χώρα μας και σήμερα να βρισκόμαστε 16% με χαμηλότερη παραγωγικότητα της εργασίας σε σχέση με το 2009. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στην παραγωγικότητα εργασίας, γιατί γίνεται πάρα πολλή συζήτηση σε διεθνές οικονομικό επίπεδο για τα προβλήματα της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Θυμάστε και την περίφημη έκθεση Ντράγκι σε σχέση με το γεγονός ότι η παραγωγικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης -και εμείς φυσικά λέμε και για την Ελλάδα- υπολείπεται στον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη. Δεν μπορείς όμως να χτίσεις παραγωγικότητα της εργασίας βασισμένος σε κλάδους οι οποίοι έχουν από μόνοι τους πολύ χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας και στην πραγματικότητα απορροφούν το μεγαλύτερο κομμάτι της πραγματικής αύξησης της απασχόλησης στη χώρα μας.

Από το 2013 που πιάσαμε στην ουσία πάτο στην απασχόληση, μέχρι το 2024, το 44% της αύξησης της απασχόλησης της συνολικής οικονομίας προέρχεται από αυτόν τον κλάδο που σας είπα. Καφέ, εστίαση, τουρισμός. Αυτό από μόνο του δείχνει τον χαρακτήρα του παραγωγικού μοντέλου και θα μπορούσαμε να πούμε δείχνει και το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία, αυτή η περίφημη ανάπτυξη την οποία για την οποία παινεύεται, κοκορεύεται ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του χτίζεται και πάλι σε πήλινα πόδια”.

news247.gr