Με ευθείες βολές και ερωτήματα, ο στενός συνεργάτης της Άννας Διαμαντοπούλου, Γιώργος Σακελλίων – γνωστός και για τους ύμνους του στον Γλύξμπουργκ – επιτίθεται στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, προφανέστατα φωτογραφίζοντας και τον ίδιο τον Νίκο Ανδρουλάκη, καταλογίζοντας στη Χαριλάου Τρικούπη ότι δεν… υπερασπίζεται την ιστορία και τα στελέχη του Κινήματος.

Σε ανάρτησή του ο κ. Σακελλίων, εκ των επιφανών της δεξιάς πτέρυγας του ΠΑΣΟΚ, σπεύδει να ταυτίσει και να παρουσιάσει σε αλληλοσυμπληρούμενους ρόλους, την Άννα Διαμαντοπούλου και τον Μανώλη Χριστοδουλάκη – η συμμαχία των οποίων είναι περισσότερο από εμφανής όσο περνά ο καιρός – και να τους υπερασπιστεί έναντι… «οργανωμένης επίθεσης» που δέχονται, όπως λέει.

Και ενώ μοιάζει λογικό και πάντως είναι δικαίωμά του πολιτικά να υπερασπιστεί τα στελέχη που θεωρεί ότι τον εκφράζουν, ο κ. Σακελλίων δεν σταματά εκεί.

Κάνει κι ένα βήμα παρακάτω, εξαπολύοντας ουσιαστικά ένα δριμύ κατηγορώ για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, στην οποία καταλογίζει από αδυναμία έως απροθυμία να υπερασπιστεί την… ιστορία του (!), την παρακαταθήκη του (!!), τα στελέχη του (!!!).

Και νουθετεί τον κ. Ανδρουλάκη, γράφοντας με στιλ απροκάλυπτης οδηγίας «Αυτό πρέπει να υπερασπιστεί. Με πάθος και με αυτοπεποίθηση».

Ολόκληρη η ανάρτηση

Η Anna και ο Manolis δεν είναι απλώς δύο στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Ούτε απλώς δύο κορυφαία στελέχη του.

Συμβολίζουν το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Τη δυναμική του, τη διαχρονικότητά του, την πολιτική του αντοχή και τη διαρκή του δυνατότητα να παράγει πολιτικό κεφάλαιο.

Η Άννα συμβολίζει την εμπειρία, τη βαθιά γνώση, την πολύπλευρη και πληθωρική παρουσία στην πολιτική, στη διαχείριση, στο ήθος και στο ύφος άσκησης της εξουσίας, αλλά και στην παραγωγή έργου. Προσωποποιεί τη σχέση του ΠΑΣΟΚ με την Ευρώπη και τον κόσμο, με τη σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία, αλλά και με τις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας — και κυρίως με την ανάγκη να διατυπώνονται πειστικές και προοδευτικές απαντήσεις σε αυτές.

Ο Μανώλης, από την άλλη, συμβολίζει την αστείρευτη δυνατότητα αυτού του πολιτικού χώρου να παράγει νέα στελέχη με συγκρότηση, πολιτική παρουσία, καθαρό λόγο και κοινωνική απήχηση, πολύ πέρα από τα όρια της τοπικής τους εκλογικής περιφέρειας.

Είναι, λοιπόν, απολύτως λογικό κάποιος που θέλει να πλήξει το ΠΑΣΟΚ στον πυρήνα της πολιτικής του ύπαρξης να στοχοποιεί πρόσωπα που συμβολίζουν αυτή ακριβώς τη διαχρονικότητα και τη δυναμική του.

Η στοχοποίηση αυτή εξυπηρετεί, προφανώς, συγκεκριμένες πολιτικές σκοπιμότητες.

Από τη μία, «κόμματα» χωρίς πραγματική πολιτική διαδρομή, χωρίς αντίστοιχη κοινωνική παρουσία, χωρίς ιστορικό βάθος και χωρίς ουσιαστική δυναμική· προσωποπαγή σχήματα που επιχειρούν, συχνά μέσα από ένα επιφανειακό rebranding, να κρύψουν την πολιτική τους ένδεια και τις αποτυχίες της δικής τους διαδρομής.

Και από την άλλη, κόμματα που βλέπουν τον κυβερνητικό τους κύκλο να κλείνει, καθώς η απόσταση ανάμεσα στις υποσχέσεις και στα πεπραγμένα τους μεγαλώνει και η αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν τις παθογένειες που τα ίδια δημιούργησαν γίνεται ολοένα και πιο εμφανής.

Ποιοι στοχοποιούν, λοιπόν, και γιατί, δεν είναι δύσκολο να το καταλάβουμε.

Αυτό που δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε — για ακόμη μία φορά — είναι κάτι άλλο:

Γιατί το ίδιο το ΠΑΣΟΚ δεν υπερασπίζεται με πάθος τον εαυτό του;

Γιατί δεν υπερασπίζεται την ιστορία του, την παρακαταθήκη του, τη μεγάλη κοινωνική και πολιτική του συνεισφορά;

Γιατί δεν υπερασπίζεται με αυτοπεποίθηση τα στελέχη του όταν αυτά γίνονται στόχος μιας οργανωμένης πολιτικής επίθεσης;

Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει λόγο να απολογείται για την ύπαρξή του.

Έχει ιστορία. Έχει έργο. Έχει στελέχη. Έχει κοινωνική αναφορά. Έχει πολιτική παρακαταθήκη. Και, κυρίως, έχει μέλλον.

Αυτό πρέπει να υπερασπιστεί.

Με πάθος και με αυτοπεποίθηση.