Ο πρώην διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας αποκαλύπτει πώς ισραηλινά σημεία συζήτησης, λόμπι και μετατόπιση «κόκκινων γραμμών» οδήγησαν τις ΗΠΑ σε πόλεμο — χωρίς στοιχεία πληροφοριών, χωρίς δημόσια συζήτηση, χωρίς σχέδιο για την επόμενη μέρα

Βάσει της συνέντευξης του Joe Kent στο Tucker Carlson Show, μετά την παραίτησή του από τη θέση του Διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας (NCTC) των ΗΠΑ

Ο Τζο Κεντ δεν είναι ένας τυπικός παραιτηθείς αξιωματούχος. Είκοσι χρόνια υπηρεσίας στον αμερικανικό στρατό, ένδεκα επιχειρησιακές αποστολές σε ζώνες μάχης, πολλές από αυτές εναντίον ιρανικών δικτύων αντιπροσώπων, έξι μετάλλια Bronze Star, και ένα τίμημα που λίγοι μπορούν να κατανοήσουν: η πρώτη σύζυγός του, Shannon Kent, ανώτερη αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, σκοτώθηκε το 2019 στη Συρία πολεμώντας το ISIS. Μέχρι χθες, ο Κεντ κατείχε τη θέση του Διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας (NCTC) — τον κύριο σύμβουλο αντιτρομοκρατίας του Προέδρου των ΗΠΑ.

Η παραίτησή του, που υποβλήθηκε με ανοιχτή επιστολή, δεν αποτελεί απλώς μια γραφειοκρατική κίνηση. Αποτελεί μια δημόσια καταγγελία: ότι ο πόλεμος με το Ιράν ξεκίνησε χωρίς στοιχεία πληροφοριών που να δικαιολογούν άμεση απειλή, ότι η απόφαση υπαγορεύτηκε σε μεγάλο βαθμό από ισραηλινές προτεραιότητες και ότι ένα «οικοσύστημα» λόμπι, ΜΜΕ και αξιωματούχων μετατόπισε τεχνηέντως τις «κόκκινες γραμμές» της αμερικανικής πολιτικής προκειμένου να γίνει ο πόλεμος αναπόφευκτος. Σε εκτεταμένη συνέντευξη στο Tucker Carlson Show, ο Κεντ ανέπτυξε τις θέσεις του αναλυτικά.

Η πρόβλεψη του Ιανουαρίου 2024 — «Παίζουμε στα χέρια της Κίνας»

Τον Ιανουάριο του 2024, σχεδόν ένα χρόνο πριν αναλάβει την εκτελεστική εξουσία ο νυν πρόεδρος, ο Τζο Κεντ είχε δώσει μια συνέντευξη στην ίδια εκπομπή, στην οποία προειδοποιούσε με ακρίβεια για τους κινδύνους ενός πολέμου με το Ιράν. Το απόσπασμα αυτό αναπαράχθηκε στην αρχή της τρέχουσας συνέντευξης.

Ο Κεντ είχε τότε περιγράψει ένα σενάριο «shock and awe» που θα είχε αρχικά θετικά αποτελέσματα, αλλά θα οδηγούσε σε μακροχρόνια εμπλοκή — ακριβώς όπως συνέβη στο Ιράκ. Υπογράμμισε ότι η Περσία «υπήρξε πάντα αυτοκρατορία», παλαιότερη από κάθε άλλο παίκτη στη σύγχρονη Μέση Ανατολή, και ότι «δεν πρόκειται να πάει πουθενά». Η βαθιά εμπλοκή στο Ιράν, προειδοποίησε, θα ωφελούσε στρατηγικά την Κίνα, η οποία δεν θα ζητούσε τίποτα περισσότερο από το να δει τις ΗΠΑ να αιμορραγούν οικονομικά και στρατιωτικά σε δύο θέατρα — Ανατολική Ευρώπη και Μέση Ανατολή — αφήνοντας τον Ειρηνικό ευάλωτο στην κινεζική επιθετικότητα.

«Η Κίνα δεν θα ήθελε τίποτα περισσότερο από το να δεσμεύουμε τη στρατιωτική βιομηχανική μας βάση σε πόλεμο στην Ανατολική Ευρώπη, στην Ουκρανία, και ταυτόχρονα τη συμβατική στρατιωτική μας ισχύ, το αίμα και τον πλούτο μας, πίσω στη Μέση Ανατολή. Αυτό θα κάνει τον Ειρηνικό εξαιρετικά ευάλωτο», είχε πει τον Ιανουάριο του 2024.

Η κεντρική καταγγελία — «Δεν υπήρχε άμεση απειλή»

Στο πρώτο σημείο της επιστολής παραίτησής του, ο Κεντ αναφέρει ρητά: «Δεν μπορώ με καθαρή συνείδηση να υποστηρίξω τον εν εξελίξει πόλεμο στο Ιράν. Το Ιράν δεν αποτελούσε καμία άμεση απειλή για το έθνος μας.» Ερωτηθείς πώς κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα, ο Κεντ στράφηκε σε δημόσιες δηλώσεις των ίδιων των κορυφαίων αξιωματούχων της κυβέρνησης.

Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, σύμφωνα με τον Κεντ, εξήγησε δημοσίως τη λογική αλυσίδα πίσω από την επίθεση: οι ΗΠΑ γνώριζαν ότι επρόκειτο να πραγματοποιηθεί ισραηλινή επίθεση, γνώριζαν ότι αυτή θα προκαλούσε ιρανικά αντίποινα εναντίον αμερικανικών δυνάμεων, και αποφάσισαν να χτυπήσουν πρώτοι για να αποφύγουν απώλειες. Ο Κεντ επεσήμανε ότι η «άμεση απειλή» που περιέγραψε ο Ρούμπιο δεν προερχόταν από το Ιράν — αλλά από τη δράση του Ισραήλ.

«Ο υπουργός Εξωτερικών δεν είπε ότι το Ιράν σχεδίαζε να μας επιτεθεί. Είπε ότι γνωρίζαμε πως το Ισραήλ θα επιτεθεί στο Ιράν και ότι, ως αντίποινα, το Ιράν θα μπορούσε να χτυπήσει αμερικανικές δυνάμεις. Άρα η άμεση απειλή που περιέγραψε ο υπουργός δεν ήταν από το Ιράν, ήταν από το Ισραήλ», δήλωσε ο Κεντ.

Η ερώτηση που ανέδειξε ο Κεντ ήταν θεμελιώδης: ποιος ελέγχει τελικά την πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή; Σύμφωνα με τον ίδιο, «οι Ισραηλινοί οδήγησαν την απόφαση» για τη λήψη αυτής της δράσης, αισθανόμενοι σίγουροι ότι «ανεξάρτητα από το τι έκαναν, ανεξάρτητα από τη θέση στην οποία μας έβαζαν, θα μπορούσαν να προχωρήσουν και εμείς απλώς θα αντιδρούσαμε».

Η «μετατόπιση της κόκκινης γραμμής» — Από τα πυρηνικά όπλα στον εμπλουτισμό

Ένα από τα πλέον αποκαλυπτικά σημεία της συνέντευξης αφορά τον μηχανισμό μέσω του οποίου, κατά τον Κεντ, μεταβλήθηκε η αμερικανική πολιτική γραμμή. Η δημόσια θέση του Προέδρου ήταν σταθερή: «Το Ιράν δεν μπορεί να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.» Ο Κεντ σημείωσε ότι αυτή η θέση, από μόνη της, άφηνε ευρύ περιθώριο διαπραγμάτευσης, δεδομένης της ιρανικής πολιτικής.

Σύμφωνα με τον Κεντ, οι Ιρανοί διατηρούσαν θρησκευτικό διάταγμα (φάτουα) κατά της ανάπτυξης πυρηνικού όπλου από το 2004, και δεν υπήρχαν πληροφοριακά στοιχεία ότι η φάτουα αυτή παραβιαζόταν ή επρόκειτο να αρθεί. Η ιρανική στρατηγική, εξήγησε, ήταν πραγματιστική: δεν εγκατέλειπαν πλήρως το πυρηνικό τους πρόγραμμα — βλέποντας τι συνέβη στον Μουαμάρ Καντάφι όταν αποποιήθηκε τα πυρηνικά του — αλλά ούτε κατασκεύαζαν βόμβα, γνωρίζοντας τι συνέβη στον Σαντάμ Χουσεΐν. Διατηρούσαν την ικανότητα εμπλουτισμού ως διαπραγματευτικό χαρτί.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο, σύμφωνα με τον Κεντ, παρενέβη ένα «οικοσύστημα» που μετατόπισε την κόκκινη γραμμή. Η θέση «το Ιράν δεν μπορεί να αποκτήσει πυρηνικό όπλο» αντικαταστάθηκε de facto από τη θέση «το Ιράν δεν μπορεί να κάνει κανέναν εμπλουτισμό». Ο Κεντ ονόμασε συγκεκριμένους φορείς: τον Μαρκ Λέβιν, τον Μαρκ Ντούμπιτς, το Foundation for the Defense of Democracies, καθώς και πλήθος φιλοϊσραηλινών λομπίστες στην Ουάσιγκτον, οι οποίοι δημοσίευαν αρθρογραφία στη Wall Street Journal, εμφανίζονταν στα τηλεοπτικά δίκτυα και διαμόρφωναν το αφήγημα.

«Αν ο στόχος σου είναι να μας απομακρύνεις από οποιαδήποτε συμφωνία και ο στόχος σου είναι να μας οδηγήσεις σε σύγκρουση, πρέπει να μετατοπίσεις αυτή την κόκκινη γραμμή. Και εκεί ακριβώς μπήκε πολύ από αυτό που έγινε de facto αμερικανική πολιτική — ότι το Ιράν δεν μπορεί να κάνει κανέναν πυρηνικό εμπλουτισμό. Αυτό “ξεπλύθηκε” μέσω πολλών κεφαλών στα ΜΜΕ», δήλωσε ο Κεντ.

Ο μόνος αξιωματούχος που, σύμφωνα με τον Κεντ, είχε δημοσίως διατυπώσει τη θέση «κανένας εμπλουτισμός» στην πρώτη θητεία Τραμπ ήταν ο Μάικ Πομπέο — όχι ο ίδιος ο Πρόεδρος. Ο Πρόεδρος, τόνισε ο Κεντ, ήταν σταθερά στη θέση «κανένα πυρηνικό όπλο», η οποία επέτρεπε διαπραγμάτευση.

Η ισραηλινή «βραχυκύκλωση» της αμερικανικής πληροφόρησης

Ένα από τα πλέον ευαίσθητα σημεία της συνέντευξης αφορά τον τρόπο με τον οποίο ισραηλινές πληροφορίες φτάνουν στους Αμερικανούς λήπτες αποφάσεων. Ο Κεντ περιέγραψε ένα σύστημα στο οποίο Ισραηλινοί αξιωματούχοι — τόσο κυβερνητικοί όσο και πληροφοριακοί — απευθύνονταν απευθείας σε ανώτερους Αμερικανούς αξιωματούχους, παρακάμπτοντας τα επίσημα κανάλια πληροφοριών.

«Συνήθως είναι αρκετά έξυπνοι και λένε: “Αυτό δεν βρίσκεται ακόμη στα κανάλια πληροφοριών γιατί θα πάρει χρόνο να φτάσει εκεί. Αλλά να τι πρόκειται να γίνει.” Πολλές φορές δοκιμάζουν διαφορετικά θέματα μέχρι να βρουν τι πιάνει», περιέγραψε ο Κεντ.

Ο Κεντ αναγνώρισε ότι οι Ισραηλινοί διαθέτουν «πολύ ικανή υπηρεσία πληροφοριών» και ότι «υπάρχουν πολλά που μπορούμε να μάθουμε από αυτούς στην τέχνη της πληροφόρησης». Ωστόσο, τόνισε ότι «κάθε φορά που λαμβάνουμε πληροφορίες από μια υπηρεσία-σύνδεσμο, πρέπει να συνειδητοποιούμε ότι μπορεί να μας δίνονται για να μας επηρεάσουν, όχι μόνο για να μας ενημερώσουν».

Σημείωσε ότι η οικειότητα με τους Ισραηλινούς — πολλοί εκ των οποίων, είπε, «είναι διπλοί πολίτες, μιλούν σαν εμάς, δεν φαίνονται ξένοι» — οδηγεί σε εφησυχασμό, σε μια κατάσταση όπου η επιφύλαξη ότι «έχουν τη δική τους ατζέντα» δεν διατυπώνεται αρκετά συχνά. Περιέγραψε μια εμπειρία που χαρακτήρισε «εξοργιστική»: να βλέπει αξιωματούχους και σχολιαστές να παρουσιάζουν ισχυρισμούς ως γεγονότα, ενώ ο ίδιος, ως Διευθυντής του NCTC, γνώριζε ότι τα απόρρητα πληροφοριακά στοιχεία δεν τα επιβεβαίωναν.

Ο «12ήμερος πόλεμος», η Επιχείρηση Midnight Hammer και η επιστροφή στο μηδέν

Ο Κεντ δεν αμφισβήτησε τη χρήση στρατιωτικής βίας καθ’ εαυτήν. Υποστήριξε τη δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί, του Αμπού Αμπντί αλ-Μαχαντίς, και τον 12ήμερο πόλεμο. Αυτό που αμφισβήτησε ήταν η λογική του τρέχοντος πολέμου.

Μετά την Επιχείρηση Midnight Hammer του περασμένου καλοκαιριού, η κυβέρνηση είχε δηλώσει ότι η ιρανική πυρηνική ικανότητα είχε καταστραφεί. Ο Κεντ υπενθύμισε ότι αυτή η δήλωση ήταν σαφής και ξεκάθαρη: η πυρηνική απειλή είχε εξουδετερωθεί. Ωστόσο, μόλις έξι μήνες αργότερα, η ίδια απειλή παρουσιάστηκε εκ νέου ως άμεση και επικείμενη — «πυρηνικές κεφαλές σε βαλλιστικούς πυραύλους στοχευμένους στο Μαϊάμι», όπως μετέφερε.

«Πώς γίνεται έξι μήνες μετά να δεχόμαστε και πάλι μαθήματα για την πυρηνική ικανότητά τους και την άμεση απειλή τους; Πριν από έξι μήνες μας είπαν ακριβώς το αντίθετο. Και κανείς δεν αντέδρασε», αναρωτήθηκε ο Κεντ.

Ερωτηθείς αν υπήρξε εσωτερική συζήτηση πριν ξεκινήσει η τρέχουσα επιχείρηση, ο Κεντ απάντησε ότι, ενώ πριν από τον 12ήμερο πόλεμο είχε γίνει «ισχυρός και εκτενής διάλογος», στον δεύτερο γύρο «δεν υπήρξε καμία συζήτηση — ή τουλάχιστον καμία που εγώ γνωρίζω». Η σχεδίαση, περιέγραψε, ήταν τόσο «διαμερισματοποιημένη» ώστε φάνταζε ως «προδιαγεγραμμένο συμπέρασμα».

Το δόγμα Τραμπ — Γιατί λειτουργούσε πριν και τι άλλαξε

Σημαντικό τμήμα της συνέντευξης αφιερώθηκε στη σύγκριση μεταξύ της προσέγγισης του Προέδρου κατά την πρώτη θητεία του και αυτής που ακολουθήθηκε τώρα. Ο Κεντ περιέγραψε αυτό που αποκάλεσε «δόγμα Τραμπ»: αποφασιστική στρατιωτική δράση εναντίον εκείνων που απειλούν άμεσα τις ΗΠΑ — Σολεϊμανί, Μαχαντίς, ISIS — συνδυαστικά με μέγιστη οικονομική πίεση μέσω κυρώσεων, αλλά χωρίς κλιμάκωση πέρα από το αναγκαίο.

Η λογική, εξήγησε, ήταν απλή: η δολοφονία Σολεϊμανί απέδειξε στους Ιρανούς ότι ο Τραμπ δεν ήταν ούτε Ομπάμα ούτε Μπους — αν περνούσαν μια γραμμή, θα δέχονταν πλήγμα. Αλλά μετά το πλήγμα, ο Τραμπ σταμάτησε. Δεν κλιμάκωσε. Και η οικονομική πίεση που ακολούθησε ήταν αυτή που έβγαλε τους Ιρανούς πολίτες στους δρόμους να διαμαρτύρονται εναντίον του καθεστώτος του Αγιατολάχ — κάτι που, σύμφωνα με τον Κεντ, αποτελούσε τον μόνο αποτελεσματικό δρόμο προς αλλαγή καθεστώτος.

Υπό τη δεύτερη θητεία Τραμπ, οι Ιρανοί δεν επιτέθηκαν. Σταμάτησαν τους αντιπροσώπους τους που χτυπούσαν αμερικανικούς στόχους επί Μπάιντεν. Εμπλάκηκαν σε διαπραγματεύσεις. Η αντίδρασή τους μετά τη Midnight Hammer ήταν μετρημένη: εκτόξευσαν ίσο αριθμό πυραύλων με τις αμερικανικές βόμβες, χτύπησαν τμήμα βάσης στο Κατάρ που γνώριζαν ότι ήταν κενό προσωπικού. Δεν ήθελαν κλιμάκωση.

Η ιρανική «κλίμακα κλιμάκωσης» — Πραγματισμός, όχι μαρτυρολογία

Ο Κεντ αφιέρωσε αρκετό χρόνο στην ανάλυση της ιρανικής στρατηγικής σκέψης, βασιζόμενος στην εικοσαετή εμπειρία του στην περιοχή. Οι Ιρανοί, εξήγησε, είναι «πολύ σοβαροί άνθρωποι» — «όχι υπεράνθρωποι, αλλά σοβαροί». Χρησιμοποιούν μια «σκάλα κλιμάκωσης» με υψηλή στρατηγική πειθαρχία, ιδιαίτερα κάτω από ηγεσία που θεωρούν αξιόπιστη, όπως αυτή του Τραμπ.

Αυτή η αξιολόγηση — ότι δεν υπήρχε πρόθεση αιφνιδιαστικής επίθεσης τύπου «9/11» ή «Pearl Harbor» — δεν αποτελούσε, σύμφωνα με τον Κεντ, προσωπική γνώμη. Ήταν η εκτίμηση που αντικατόπτριζαν τα πληροφοριακά στοιχεία στα οποία είχε πρόσβαση ως Διευθυντής του NCTC. «Δεν υπήρχε καμία πληροφορία ότι οι Ιρανοί σχεδίαζαν κάποια μεγάλη αιφνιδιαστική επίθεση. Δεν υπήρχε πληροφορία ότι βρίσκονταν στα πρόθυρα κατασκευής πυρηνικού όπλου. Δεν υπήρχε πληροφορία ότι προσπαθούσαν να κατασκευάσουν ένα», δήλωσε ξεκάθαρα.

Οι «φύλακες της πύλης» — Ποιος μιλούσε στον Πρόεδρο

Ερωτηθείς γιατί η πληροφόρηση που είχε στη διάθεσή του δεν μεταφέρθηκε στον Πρόεδρο, ο Κεντ ήταν προσεκτικός αλλά σαφής. Αρνήθηκε να κατονομάσει πρόσωπα, δηλώνοντας ότι δεν ήθελε η συζήτηση να γίνει «ονοματολογία», αλλά περιέγραψε μια κατάσταση στην οποία «ο κύκλος γύρω από τον Πρόεδρο ήταν πολύ στενός και πολύ μικρός» και «ήταν όλοι στο ίδιο μήκος κύματος».

Αρκετοί αξιωματούχοι-κλειδιά, κατά τον Κεντ, δεν είχαν τη δυνατότητα να εκφράσουν τη γνώμη τους απευθείας στον Πρόεδρο. Η Διευθύντρια Εθνικών Πληροφοριών Τούλσι Γκάμπαρντ, στην οποία αναφέρθηκε ο Κεντ, δεν φάνηκε να έχει τον ρόλο που θα έπρεπε ως «ελεγκτής λογικής» στη διαδικασία λήψης αποφάσεων.

«Η πληροφόρηση που στέλναμε μέσω των επίσημων καναλιών, όλοι τη διάβαζαν. Αλλά αυτό που πράγματι φτάνει στον Πρόεδρο μπορεί να είναι πολύ διαφορετικό, ανάλογα με το ποιος και πώς το παραδίδει», εξήγησε ο Κεντ.

Ισραηλινοί και αμερικανικοί στόχοι — Δύο στρατηγικές, ένας πόλεμος

Ένα βασικό σκέλος της ανάλυσης του Κεντ αφορά τη ριζική απόκλιση μεταξύ αμερικανικών και ισραηλινών στρατηγικών στόχων. Οι ΗΠΑ, σημείωσε, δεν έχουν διατυπώσει καν ξεκάθαρο στόχο. Τα τακτικά αντικείμενα — κατάργηση εμπλουτισμού, αποδυνάμωση βαλλιστικού προγράμματος, αποδυνάμωση ναυτικού — δεν συνθέτουν μια στρατηγική.

Οι Ισραηλινοί, αντιθέτως, σύμφωνα με τον Κεντ, «δεν διστάζουν να μιλούν για αλλαγή καθεστώτος». Θέλουν την πτώση του Αγιατολάχ και του IRGC. Δεν φαίνεται να έχουν σχέδιο για το τι ακολουθεί — και κατά τον Κεντ, δεν τους ενδιαφέρει. Αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στην πιθανότητα χάους: «Οι Ισραηλινοί είναι απολύτως εντάξει με το να βυθιστεί το Ιράν στο χάος. Αυτό σημαίνει ότι ο Αγιατολάχ και το IRGC δεν μπορούν πλέον να τους απειλήσουν.»

Για τις ΗΠΑ, όμως, και για τον υπόλοιπο κόσμο, η κατάρρευση του Ιράν αποτελεί καταστροφή: αποσταθεροποίηση των στενών του Ορμούζ, κρίση στην παγκόσμια ενέργεια, μαζική μετανάστευση στην Ευρώπη, ρήξη με τους εταίρους του Κόλπου. Ο Κεντ ανέφερε και πρόσφατα γεγονότα που, κατά τη γνώμη του, επιβεβαιώνουν αυτή τη δυναμική: τη δολοφονία του Αλί Λαριτζανί — ιρανού διαπραγματευτή — από τους Ισραηλινούς, και το ισραηλινό πλήγμα σε εγκαταστάσεις φυσικού αερίου του Κατάρ, μιας από τις στενότερες συμμαχίες των ΗΠΑ στην περιοχή.

«Σκοτώνεις τον διαπραγματευτή. Χτυπάς τον στενότερο σύμμαχό μας στην περιοχή. Αυτά είναι βήματα που μας κλειδώνουν σε μόνιμο πόλεμο. Και δυστυχώς δεν υπάρχουν χαλινάρια στους Ισραηλινούς», σχολίασε ο Κεντ.

Η δολοφονία του Αγιατολάχ — «Ενισχύσαμε αυτό που θέλαμε να αποδυναμώσουμε»

Ο Κεντ αφιέρωσε ιδιαίτερη ανάλυση στις συνέπειες της δολοφονίας του Ανώτατου Ηγέτη. Υποστήριξε ότι ο Αγιατολάχ, παρόλο που ήταν αντίπαλος, λειτουργούσε ως μετριοπαθής παράγοντας σε σύγκριση με τη σκληρή γραμμή του IRGC. Ο Αγιατολάχ εμπόδιζε ενεργά την κατασκευή πυρηνικού όπλου. Η δολοφονία του, σύμφωνα με τον Κεντ, ενίσχυσε ακριβώς τις δυνάμεις που οι ΗΠΑ θα ήθελαν να αποδυναμώσουν.

Υπάρχει πάντα μια ένταση εντός Ιράν, εξήγησε, μεταξύ του IRGC — τους ανθρώπους του Σολεϊμανί, σκληρόπετσους μαχητές που «εκπαιδεύτηκαν στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ, πολέμησαν εναντίον μας στο Ιράκ, δημιούργησαν τη Χεζμπολάχ» — και του κληρικού κατεστημένου. Με τη δολοφονία του Αγιατολάχ, η σκληρή πτέρυγα μπορεί πλέον να πει στον λαό: «Όλοι εσείς που νομίζατε ότι μπορούμε να διαπραγματευτούμε με τους Αμερικανούς, ήσασταν αφελείς. Πρέπει να τους πολεμήσουμε.»

Ο Κεντ χρησιμοποίησε μια αναλογία: «Δεν μου άρεσε ο Τζο Μπάιντεν. Δεν μου άρεσε ο Μπαράκ Ομπάμα. Αλλά αν μια εξωτερική δύναμη ερχόταν να τους ανατρέψει, θα συσπειρωνόμουν 100% γύρω από τη σημαία. Αυτό είναι κοινή λογική.» Η ίδια δυναμική, υποστήριξε, παίζεται τώρα στο Ιράν — με τη διαφορά ότι ο επόμενος Αγιατολάχ, βάσει στοιχείων που ο Κεντ επικαλέστηκε, ενδέχεται να είναι ακόμη πιο ριζοσπαστικός.

Θα μπορούσε το Ισραήλ να κάνει αυτόν τον πόλεμο μόνο του;

Σε μια ιδιαίτερα ευθεία ερώτηση — αν το Ισραήλ θα μπορούσε να διεξάγει αυτόν τον πόλεμο χωρίς τις ΗΠΑ — ο Κεντ ήταν κατηγορηματικός. Το Ισραήλ, είπε, διαθέτει εξαιρετικές πληροφοριακές υπηρεσίες και πολύ ικανό στρατό. Μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να εκτελεί περιορισμένες επιθέσεις στα σύνορά του και να συνεχίσει τις στοχευμένες δολοφονίες. Αυτό που δεν μπορεί, σύμφωνα με τον Κεντ, είναι να ανατρέψει κυβερνήσεις — «αυτά τα μεγάλα εγχειρήματα αλλαγής καθεστώτος στα οποία η Αμερική εμπλέκεται, το Ισραήλ δεν μπορεί να τα κάνει μόνο του».

«Γι’ αυτό ακριβώς το ισραηλινό λόμπι είναι τόσο ισχυρό, τόσο δυναμικό και τόσο επιθετικό», κατέληξε ο Κεντ.