Mε νέες καταγγελίες για συγκάλυψη και για τη στάση της δικαιοσύνης πραγματοποιήθηκε στο ΑΠΘ εκδήλωση για την τραγωδία των Τεμπών, λίγες μέρες πριν την έναρξη της πολύκροτης δίκης στη Λάρισα για το αδιανόητο σιδηροδρομικό δυστύχημα.

Μιλώντας στην εκδήλωση, ο πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος Τέμπη 2023, Παύλος Ασλανίδης διαμήνυσε ότι «αυτό που θα δουν τη Δευτέρα στη Λάρισα, θα είναι κάτι πρωτόγνωρο, κάτι παγκόσμιο. Και αυτό είναι που θα τους νικήσει και θα τους συντρίψει», σύμφωνα με το thesspost.gr.

Αναφερόμενος στο «μπάζωμα» του σημείου του δυστυχήματιος, είπε ότι «η πρώτη ενέργεια του κρατικού μηχανισμού δεν ήταν η δικαιοσύνη αλλά η μετατροπή του τόπου του εγκλήματος σε εργοτάξιο. Αυτό που συνέβη στα Τέμπη ήταν η πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά που οι ανακριτές αρχές δεν προστάτεψαν τον χώρου του εγκλήματος. Η δικαιοσύνη στην πιο κρίσιμη στιγμή, φάνηκε να λειτουργεί με χειρόφρενο. Τίποτα από όσα έχουν γίνει δεν έγιναν από λάθος όλα ήταν σκόπιμα. Ήταν η απόλυτη συγκάλυψη».

«Η δικαιοσύνη ακόμη και στο ανώτερο επίπεδο, χρησιμοποίησε την νομική της εξουσία για να περιορίσει και να ελέγξει την έκφραση της αλήθειας, οι δικαστικές και ανακριτικές αρχές δεν τηρούσαν πια κανένα πρόσχημα. Λειτουργούσαν με γνώμονα τη μη ανεύρεση της αλήθειας, τη συσκότιση. Ήταν στην υπηρεσία των ενόχων. Πλέον ακόμη και ο πιο καλοπροαίρετος πολίτης μπορούσε να διαπιστώσει ότι η ανακριτική διαδικασία λειτούργησε ως ασπίδα προστασίας των πραγματικών υπευθύνων», είπε μεταξύ άλλων, ο Παύλος Ασλανίδης.

Η επιζήσασα της τραγωδίας και υποψήφια διδάκτορας στην Αρχιτεκτονική Σχολή του ΑΠΘ Ανυσία Λιούρη, μίλησε για την μετατραυματική διαταραχή που αντιμετωπίζει τα τελευταία τρία χρόνια ενώ κατήγγειλε απουσία στήριξης του κράτους στην ιατροφαρμακευτική της περίθαλψη. «Ήδη τους πρώτους μήνες που βγήκα από τη ΜΕΘ, αντιμετώπισα το χάλι του κρατικού συστήματος.

Τους πρώτους μήνες έως και πρώτο χρόνο, κάλυπτα μόνη τα έξοδα του ιατροφαρμακευτικού υλικού που χρειαζόμουν, ενώ μέσα στην απόλυτη παράνοια, μέχρι ακόμη και σήμερα, πρέπει να εξαπολύομαι σε ένα ράλι συλλογής αποδείξεων, που παίρνουν κι έξτρα σφραγίδες του φαρμακείου, κι αναλυτικά τα έξοδα στο πίσω μέρος. Μην τυχόν και… κλέψω κανένα φράγκο. Ενώ ακόμη και σήμερα, μπορεί να περνάνε μήνες για την καταβολή των χρημάτων», τόνισε.

Η επιζήσασα Κατερίνα Αντωνοπούλου περιέγραψε τις δραματικές στιγμές μετά τη σύγκρουση αλλά και τη δική της «μάχη» με το μετατραυματικό στρες. «Είναι περίεργο πράγμα, το να ξέρεις πως αν δεν κάνεις κάτι αυτή τη στιγμή, θα πεθάνεις. Είναι δύσκολο να βρίσκεσαι μέσα στην ομίχλη της απόλυτης άγνοιας, εκεί στη στιγμή της ύψιστης απορίας και πανικού βρεθήκαμε.

Τα φώτα σβήνουν και είσαι σε ένα λήθαργο με τις σκέψεις σου. Ακόμα και που βρίσκεσαι με συνεπιβάτες είσαι μόνος σου και μόλις λίγο ξαποστάσεις, το δεύτερο βαγόνι θολώνει από φωτιά, στάχτη, καπνό. Το αίσθημα της επιβίωσης σε κατακλύζει και η μόνη σου σκέψη είναι “πόσο θα ζήσουμε’”;», υπογράμμισε.