Της Ιωάννας Ηλιάδη

Η είδηση για την παρενόχληση από τουρκική κορβέτα βόρεια της Κρήτης – σε διεθνή ύδατα – πλοίου που έκανε έρευνες για πόντιση καλωδίων, έφερε πάλι στο προσκήνιο την πολυπλοκότητα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Όμως, υπάρχουν ερωτηματικά για τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν για το επεισόδιο.

Η πρώτη παρατήρηση αφορά το γεγονός ότι η είδηση δημοσιοποιήθηκε από το πολιτικό και όχι από το στρατιωτικό, ρεπορτάζ κάτι που έχει την αξία του. Αυτό δεν σημαίνει ότι το περιστατικό δεν συνέβη. Κάθε άλλο. Εγείρει όμως ερωτήματα για το πώς επιλέχθηκε να παρουσιαστεί. Ειδικά σε μια περίοδο που η κυβέρνηση βρίσκεται υπό πίεση για άλλα ζητήματα, όπως η διαχείριση της κρίσης στα Τέμπη.

Το περιστατικό έγινε σε διεθνή ύδατα, και όχι στα ελληνικά χωρικά ύδατα (όπως στην περίπτωση της Κάσου), κάτι που διαφοροποιεί τη φύση του συμβάντος και δεν μας επιτρέπει να κάνουμε συγκρίσεις. Στα διεθνή ύδατα, τα πολεμικά πλοία έχουν το δικαίωμα να κάνουν εξακρίβωση σε πολιτικά πλοία, χωρίς να θεωρείται αυτόματα προκλητική ενέργεια.

Πιο ενδιαφέρον είναι ότι το επεισόδιο έγινε γνωστό την ίδια ώρα που οι υπουργοί Εξωτερικών της Ελλάδας και της Τουρκίας συναντιόνταν στην Ντόχα. Θα ήταν τουλάχιστον ασυνήθιστο η τουρκική πλευρά να επιλέξει μια τόσο επιθετική ενέργεια, ακριβώς τη στιγμή που προβάλλεται η ανάγκη διατήρησης «ήρεμων υδάτων». Ο Γεραπετρίτης και ο Φιντάν, σύμφωνα με ελληνικές διπλωματικές πηγές, μίλησαν για «εποικοδομητικό κλίμα» και προετοίμαζαν το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας.

Επίσης, όπως αναφέρουν πηγές του υπουργείου Άμυνας, η επικοινωνία μεταξύ των πλοίων έγινε μέσω του καναλιού 16 – που είναι το κανάλι επικοινωνίας για πλοία σε ανοιχτή θάλασσα, χωρίς να υπάρχει κάποια «επιθετική» ενέργεια.

Τι μπορούμε να συμπεράνουμε από όλα αυτά; Ίσως ότι υπάρχει μια διπλή πραγματικότητα. Από τη μια ο τρόπος που «φούντωσε» το θέμα με τα δημοσιεύματα, από τον φιλοκυβερνητικό Τύπο, και από την άλλη κοινωνία ζητά από την κυβέρνηση δικαιοσύνη για τα Τέμπη. Τελικά ποιος και πώς καθορίζει την ατζέντα της δημόσιας συζήτησης;