Η υπόθεση του Τζέφρεϊ Επστάιν παραμένει ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της σύγχρονης πολιτικής και οικονομικής ιστορίας, αναδεικνύοντας ένα εκτεταμένο δίκτυο ισχύος που υπερβαίνει τα εθνικά σύνορα. Νέες μαρτυρίες και στοιχεία που έρχονται στο φως, φωτίζουν τις διασυνδέσεις του θανόντος χρηματιστή με τις μυστικές υπηρεσίες, την παγκόσμια ελίτ και την πολιτική ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για τη λειτουργία της δικαιοσύνης και τη διαφάνεια των θεσμών.

Σύμφωνα με το DoubleDownNews πορεία του Τζέφρεϊ Επστάιν δεν μπορεί να ερμηνευθεί αποκομμένη από το πλαίσιο των ισχυρών διασυνδέσεών του. Σύμφωνα με μαρτυρίες, ο Επστάιν φέρεται να είχε στενές επαφές με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αλλά και τη Μοσάντ. Η υπόθεση αυτή ενισχύεται από τη δήλωση του Αλεξάντερ Ακόστα, πρώην Υπουργού Εργασίας των ΗΠΑ και πρώην ομοσπονδιακού εισαγγελέα, ο οποίος φέρεται να παραδέχθηκε κατά τη διάρκεια ακροάσεων ότι του είχε υποδειχθεί να «αφήσει ήσυχο» τον Επστάιν, καθώς εκείνος «ανήκε στις μυστικές υπηρεσίες».

Η θεωρία αυτή αποκτά επιπλέον βάθος αν εξεταστεί η περίπτωση του Ρόμπερτ Μάξγουελ, πατέρα της Γκισλέιν Μάξγουελ, ο οποίος είχε εκτεταμένες διασυνδέσεις με τον κόσμο των υπηρεσιών πληροφοριών. Ο Μάξγουελ είχε ταφεί στο Όρος των Ελαιών στην Ιερουσαλήμ, σε μια κηδεία όπου παρέστησαν έξι πρώην αρχηγοί της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών και ο τότε πρωθυπουργός Γιτζάκ Σαμίρ, ο οποίος είχε δηλώσει πως ο Μάξγουελ προσέφερε στο Ισραήλ περισσότερα από όσα μπορούν να ειπωθούν δημοσίως. Η πιθανότητα ο Επστάιν να κατείχε «συμβιβαστικό υλικό» (compromat) για ισχυρούς άνδρες, αποτελεί μια από τις επικρατέστερες ερμηνείες για την πολυετή ασυλία που απολάμβανε.

Ντόναλντ Τραμπ και η «χρυσή» λέσχη των επαφών

Οι σχέσεις του Ντόναλντ Τραμπ με τον Επστάιν αποτελούν σημείο τριβής και ανάλυσης. Παρά τη μετέπειτα ρήξη τους, οι δύο άνδρες κινούνταν στον ίδιο κοινωνικό κύκλο για χρόνια. Η Βιρτζίνια Τζιούφρε, το γνωστότερο θύμα του Επστάιν, φέρεται να στρατολογήθηκε ενώ εργαζόταν στο Μαρ-α-Λάγκο, την κατοικία του Τραμπ στη Φλόριντα. Σε συνέντευξή του το 2002, ο Τραμπ περιέγραφε τον Επστάιν ως έναν «καταπληκτικό τύπο» με ιδιαίτερη αδυναμία στις γυναίκες, συχνά σε νεαρή ηλικία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η διαχείριση της υπόθεσης από το Υπουργείο Δικαιοσύνης επί προεδρίας Τραμπ. Παρά τη δημοσιοποίηση εγγράφων, αυτά ήταν σε μεγάλο βαθμό λογοκριμένα (redacted), σε αντίθεση με προηγούμενες εκδόσεις που κυκλοφορούσαν σε ερευνητικούς κύκλους. Στο περιβόητο «μικρό μαύρο βιβλίο» των επαφών, το οποίο φέρεται να ανήκε κυρίως στην Γκισλέιν Μάξγουελ, εμφανίζονται ονόματα όπως ο Μπιλ Κλίντον με πάνω από 20 τηλεφωνικούς αριθμούς, ο Ντόναλντ Τραμπ με 14, ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Μπάρακ και ο Βρετανός πολιτικός Πίτερ Μάντελσον.

«Ο Επστάιν δεν ήταν ένας περιθωριακός τύπος· ήταν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της αμερικανικής επιχειρηματικής, πολιτικής και ακαδημαϊκής ελίτ».

Η μεθοδολογία της κακοποίησης και το σύστημα των «διευκολυντών»

Η Γκισλέιν Μάξγουελ δεν λειτουργούσε απλώς ως σύντροφος του Επστάιν, αλλά ως ο «κοινωνικός λιπαντής» που του άνοιγε τις πόρτες των υψηλών κύκλων. Τα θύματα περιγράφουν μια σαδιστική μεθοδολογία, όπου νεαρά κορίτσια, συχνά από ευάλωτα περιβάλλοντα, «προσφέρονταν» ως δώρα σε ισχυρούς άνδρες. Ανάμεσα σε αυτούς, ο Πρίγκιπας Άντριου της Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος φέρεται να κατέβαλε 12 εκατομμύρια λίρες ως συμβιβασμό στην Τζιούφρε, ποσό που κατά πολλούς επιβάρυνε τελικά τον Βρετανό φορολογούμενο.

Η οργή των θυμάτων επικεντρώθηκε στην αίσθηση ότι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονταν «πάνω από τον νόμο». Η ελίτ αυτής της «χρυσής λέσχης» φαίνεται να θεωρούσε όποιον δεν ανήκε σε αυτήν ως αναλώσιμο και χωρίς αξία. Ο θάνατος του Επστάιν στο κελί του το 2019, υπό εξαιρετικά ύποπτες συνθήκες —με τις κάμερες να υπολειτουργούν και τους φρουρούς να κοιμούνται— άφησε πολλά ερωτήματα αναπάντητα και πολλούς συνεργάτες του στο απυρόβλητο.

Το τραγικό τέλος της Βιρτζίνια Τζιούφρε και η ευθύνη των ισχυρών

Η είδηση της αυτοκτονίας της Βιρτζίνια Τζιούφρε στην Αυστραλία, στις 26 Απριλίου, προσθέτει μια τραγική κατάληξη στην υπόθεση. Η Τζιούφρε υπήρξε μια θαρραλέα γυναίκα που κατάφερε να μετατρέψει την ντροπή σε δύναμη, αναζητώντας δικαιοσύνη απέναντι σε άνδρες που τη χρησιμοποίησαν. Παρά τη δύναμή της, φαίνεται πως το βάρος της δια βίου κακοποίησης —από την παιδική της ηλικία έως τα χρόνια του Επστάιν— υπήρξε τελικά ασήκωτο.

Αν και οι έρευνες στην Αυστραλία δεν υποδεικνύουν εγκληματική ενέργεια, η ηθική ευθύνη βαραίνει το σύνολο των ανθρώπων που την κακοποίησαν και εκείνων που επέτρεψαν στο σύστημα Επστάιν να λειτουργεί επί δεκαετίες. Η ιστορία της αποτελεί μια ζοφερή μελέτη περίπτωσης για το πώς οι πλούσιοι και οι προνομιούχοι αποφεύγουν συστηματικά να λογοδοτήσουν για τα εγκλήματά τους.

]