Σήμερα είχαμε άλλη μία αυτοκτονία στο νοσοκομείο Χανίων. Δεν είναι η πρώτη.

Τα νοσηλευτικά ιδρύματα είναι προορισμένα από τη φύση τους να αποτελούν χώρους ίασης, ελπίδας και μάχης για την ανθρώπινη ζωή, όμως κάποιοι επιλέγουν σε αυτούς τους χώρους να θέσουν τέλος στη ζωή τους.

Η περίπτωση σήμερα δεν ήταν καν κάποιου ανθρώπου που ήταν άρρωστος. Δεν είχε λάβει κάποιο άσχημο προσωπικό μήνυμα για την υγεία. Έτρεξε στον 5ο όροφο του νοσοκομείου Χανίων και πήδηξε.

Η αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν του νοσοκομείου Χανίων αποκαλύπτει ότι σχεδόν κάθε χρόνο καταγράφεται ένα παρόμοιο περιστατικό, διαμορφώνοντας μια μακρά και ανησυχητική αλυσίδα:

• 5 Ιουνίου 2026 (Σήμερα): 40χρονος άνδρας, μη νοσηλευόμενος, πέφτει στο κενό από όροφο του νοσοκομείου.

• 7 Απριλίου 2024: Ένας νεαρός άνδρας, ηλικίας 25 ή 35 ετών σύμφωνα με διαφορετικές αναφορές, χάνει τη ζωή του πέφτοντας από τον 3ο όροφο.

• 5 Οκτωβρίου 2023: Άνδρας περίπου 40 ετών δίνει τέλος στη ζωή του με πτώση από τον 4ο όροφο.

• 18 Μαρτίου 2022: Ένας 81χρονος ασθενής, ο οποίος νοσηλευόταν στην Ουρολογική Κλινική, πέφτει από το παράθυρο του 3ου ορόφου, από ύψος περίπου 12 μέτρων.

Δεν θυμόμαστε να υπάρχουν παρόμοιες αναφορές σε άλλα νοσοκομεία της Κρήτης, μπορεί όμως να κάνουμε και λάθος.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση. Η συχνότητα των περιστατικών καλεί στη λήψη μέτρων. Κάτι προφανώς συμβαίνει και οι άνθρωποι αντί να αναζητούν θεραπεία επιλέγουν να πεθάνουν στο νοσοκομείο.

Και αν στην τελευταία περίπτωση, δεν βγάζει πολύ νόημα (τουλάχιστον με τις διαθέσιμες πληροφορίες) η πράξη της αυτοκτονίας στο νοσοκομείο, στις άλλες περιπτώσεις ίσως θα πρέπει να δούμε τι συμβαίνει.

Αν πρόκειται για ασθενείς που αντιμετώπιζαν σοβαρές αρρώστιες, το εύλογο ερώτημα που δημιουργείται είναι: Υπάρχει επαρκή ψυχολογική υποστήριξη από εξειδικευμένο προσωπικό στο νοσοκομείο για να μην πλακώνουν αυτούς τους ανθρώπους οι μαύρες σκέψεις;

Τι κάνει η διοίκηση του νοσοκομείου για να αποτρέπει τέτοια περιστατικά;

Η συχνότητα των αυτοκτονιών στο νοσοκομείο Χανίων συνιστά ένα κοινωνικό και θεσμικό καμπανάκι που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η Πολιτεία και η διοίκηση του ιδρύματος οφείλουν να αναλύσουν τα δεδομένα αυτά, όχι ως μεμονωμένα περιστατικά προσωπικής απόγνωσης, αλλά ως μια δομική ανάγκη για την ενίσχυση της ασφάλειας των χώρων και της ψυχικής υγείας των ανθρώπων που εισέρχονται σε αυτούς.

Στο νοσοκομείο οι άνθρωποι πρέπει να πηγαίνουν για να αγωνίζονται για τη μάχη της ζωής, όχι για να βάζουν τέλος στη ζωή τους.