Τις αθέατες πληγές της καθημερινής αγροτικής παραγωγής, την ανασφάλεια των ανοιχτών καλλιεργειών και την έλλειψη κοινωνικής ενσυναίσθησης απέναντι στον μόχθο της υπαίθρου ανέδειξε με δημόσια παρέμβασή του ο αγρότης Σταύρος Κοσούτζης.
Μέσα από μια προσωπική και ψύχραιμη εξιστόρηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο κ. Κοσούτζης περιέγραψε τη στιγμή που αντίκρισε έναν άγνωστο άνδρα να αφαιρεί παρανόμως καρπούς μέσα από το χωράφι του —μια έκταση δώδεκα στρεμμάτων καλλιεργημένη με πεπόνια—, επιλέγοντας ωστόσο να μην καταφύγει στη βία, στις ύβρεις ή στις νομικές αξιώσεις αποζημίωσης, αλλά να θέσει τον δράστη ενώπιον των ηθικών του ευθυνών.
Η μαρτυρία του, η οποία συγκεντρώνει έντονο ενδιαφέρον, αποτυπώνει ανάγλυφα το πώς η απώλεια της συγκομιδής δεν μεταφράζεται μόνο σε οικονομική ζημία, αλλά και στη στέρηση της ηθικής ικανοποίησης του παραγωγού να απολαύσει και να μοιραστεί τους καρπούς των πολύμηνων κόπων του.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά στο κείμενό του:
Σήμερα έπιασα έναν άνθρωπο μέσα στο χωράφι μου, με πέντε πεπόνια στην αγκαλιά του.
Δεν τον έβρισα.
Δεν τον ακούμπησα.
Δεν του ζήτησα ούτε ένα ευρώ.
Του ζήτησα μόνο κάτι πολύ απλό:
Να σέβεται τον κόπο του άλλου.
Ακολουθεί η ανάρτησή του:
Δεν σεβάστηκες τον κόπο μου…
Εσύ και κάποιοι άλλοι όμοιοί σου.
Αυτό το χωράφι δεν ήταν απλώς δώδεκα στρέμματα γεμάτα πεπόνια.
Είχε κόστος. Είχε ξενύχτια. Είχε πότισμα. Είχε αγωνία. Είχε ιδρώτα.
Ήταν ένας κόπος μηνών.
Δώδεκα στρέμματα γεμάτα πεπόνια, που περίμενα να έρθει η ώρα να τα συγκομίσω και να χαρώ κι εγώ τον καρπό της δουλειάς μου.
Κι όμως, δεν με αφήσατε να χαρώ ούτε ένα εγώ προσωπικά…
Πόσο μάλλον να κόψω και να μοιράσω στους φίλους μου, που τόσο πολύ περίμεναν να δοκιμάσουν αυτά τα πεπόνια.
Σήμερα έπιασα έναν άνθρωπο μέσα στο χωράφι μου, με πέντε πεπόνια στην αγκαλιά του.
Δεν τον έβρισα.
Δεν τον ακούμπησα.
Δεν του ζήτησα ούτε ένα ευρώ.
Του ζήτησα μόνο κάτι πολύ απλό:
Να σέβεται τον κόπο του άλλου.
Γιατί πίσω από κάθε προϊόν που βλέπουμε σε ένα χωράφι, δεν υπάρχει απλά ένα φρούτο ή ένα λαχανικό.
Υπάρχει ένας άνθρωπος που ξύπνησε νωρίς.
Που πλήρωσε σπόρους, λιπάσματα, νερό και ρεύμα.
Που δούλεψε μέσα στον ήλιο.
Που αγωνίστηκε για να φτάσει αυτό το προϊόν μέχρι τη συγκομιδή.
Και το πιο στενάχωρο;
Δεν μου πήρατε απλώς πεπόνια.
Μου στερήσατε τη χαρά να δω τον κόπο μου να ανταμείβεται.
Ο αγρότης δεν ζητάει ελεημοσύνη.
Ζητάει μόνο να μπορεί να ζει από τη δουλειά του.
Και πάνω απ’ όλα…
Σεβασμό στον κόπο του.
Το ξέρουμε…
Το να βλέπετε αυτά τα μηνύματα μπορεί να είναι κουραστικό. Και να είστε σίγουροί ότι ούτε κι εμείς βρίσκουμε κάποια ευχαρίστηση από το να τα γράφουμε... Όμως αυτό το μήνυμα δεν αφορά εμάς. Αφορά κάτι πολύ πιο σημαντικό: την επιβίωση της ανεξάρτητης, μαχητικής δημοσιογραφίας στην Kρήτη.
Η στήριξη σας είναι σημαντική γιατί μας επιτρέπει να:
- - Κάνουμε ρεπορτάζ χωρίς φόβο και εξαρτήσεις. Κανείς δεν μας υπαγορεύει τι να πούμε ή τι να αποσιωπήσουμε.
- - Κρατάμε τη δημοσιογραφία μας προσβάσιμη σε όλους, ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν την ικανότητα να πληρώσουν. Χωρίς paywall, χωρίς προνόμια μόνο για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα.
Η απλή αλήθεια είναι ότι τα έσοδα διαρκώς συρρικνώνονται. Αν πιστεύετε ότι μια πραγματικά ελεύθερη ενημέρωση είναι ζωτικής σημασίας για τη δημοκρατία και τον έλεγχο της εξουσίας, τότε δώστε μας τη δύναμη να συνεχίσουμε.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
