Με την ανακοίνωση των νέων δημοσκοπήσεων, στελέχη του ΠΑΣΟΚ έσπευσαν για ακόμη μία φορά να διαμαρτυρηθούν. Τα παράπονά τους εστιάζουν τόσο στα ποσοστά που αποτυπώνουν οι εταιρείες ερευνών για το κόμμα, όσο και στα κεντρικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία —κατά τα ίδια στελέχη— δεν προβάλλουν επαρκώς το παραγόμενο έργο της Χαριλάου Τρικούπη. Ωστόσο, πίσω από τις δημόσιες αυτές διαμαρτυρίες, αναδύεται ένα αμείλικτο ερώτημα: Για ποιο ακριβώς έργο μιλάμε στην καθημερινή πολιτική πράξη;

Το παράδοξο της Κρήτης 

Η περίπτωση της Κρήτης είναι η πλέον χαρακτηριστική για να κατανοήσει κανείς την απόσταση μεταξύ καλών εκλογικών επιδόσεων και πολιτικής παρουσίας. Στις πρόσφατες ευρωεκλογές, το ΠΑΣΟΚ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα σε αριθμό ψήφων στο νησί, καταλαμβάνοντας μάλιστα την πρωτιά στους νομούς Ηρακλείου και Λασιθίου με τα εντυπωσιακά ποσοστά του 28% και 32% αντίστοιχα.

Παρά την ισχυρή αυτή εκλογική βάση, η καθημερινή παρουσία του κόμματος παραμένει δυσδιάκριτη. Οι τοπικές οργανώσεις μοιάζουν να έχουν περιέλθει σε αδράνεια. Οι επίσημες ανακοινώσεις είναι ελάχιστες, ενώ η λήψη ξεκάθαρης θέσης για τα μεγάλα και φλέγοντα ζήτημα που απασχολούν τους νομούς της Κρήτης αποτελεί σπάνιο φαινόμενο.

Από το συνέδριο του Economist μέχρι το Κτηματολόγιο

Τα παραδείγματα των ημερών επιβεβαιώνουν αυτή την ιδιότυπη αφωνία. Αυτές τις μέρες στα Χανιά διοργανώνεται το συνέδριο του Economist, μια διοργάνωση που φέρνει στον τόπο μας το μισό Υπουργικό Συμβούλιο της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό, αλλά και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ενώ δεκάδες τοπικοί φορείς, σωματεία και οργανώσεις έχουν εκδώσει ανακοινώσεις και δελτία τύπου παίρνοντας θέση, από την πλευρά των οργανώσεων του ΠΑΣΟΚ επικρατεί απόλυτη σιωπή.

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και στο μείζον ζήτημα του Κτηματολογίου, το οποίο καίει την τοπική κοινωνία το τελευταίο διάστημα. Πέρα από γενικόλογες αναφορές, ελάχιστοι άκουσαν κάποιο στέλεχος να βγαίνει μπροστά, να αρθρογραφεί ή να τοποθετείται δημόσια για το θέμα, μιλώντας καθαρά και θεσμικά ως εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ.

Η δυσλειτουργία της κομματικής μηχανής

Όλα αυτά δείχνουν ότι είναι αναγκαιο να δούμε την πραγματικότητα όπως ακριβώς έχει. Πέρα από τα όποια επικοινωνιακά παιχνίδια μπορεί να παίζονται σε κεντρικό επίπεδο από media και δημοσκοπικές εταιρείες, υπάρχει ένα βαθύ, εσωτερικό ζήτημα στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Πρόκειται για ένα πρόβλημα που αφορά τη δομή της οργάνωσης, τον τρόπο δραστηριοποίησης, τον μηχανισμό μεταβίβασης των μηνυμάτων προς την κοινωνία, αλλά και τις ίδιες τις πολιτικές του θέσεις.

Αυτή η θολή εικόνα αντανακλάται και στην κορυφή της πυραμίδας. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο πρόεδρος του κόμματος, Νίκος Ανδρουλάκης, εκφράζει μια συγκεκριμένη γραμμή και την ίδια στιγμή κεντρικά στελέχη υποστηρίζουν δημοσίως το ακριβώς αντίθετο. Το πιο τρανταχτό παράδειγμα αφορά το κρίσιμο ερώτημα για το αν θα υπάρξει ή όχι μετεκλογική συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία για τον σχηματισμό κυβέρνησης, όπου οι δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών εμφάνισαν πλήρη δυσαρμονία.

Πριν, λοιπόν, αναζητήσουν τις ευθύνες αποκλειστικά στους εξωτερικούς παράγοντες, καλό θα ήταν στο ΠΑΣΟΚ να κοιτάξουν πρώτα τα του οίκου τους. Οφείλουν να ρυθμίσουν σωστά την ίδια την πολιτική και οργανωτική τους μηχανή, και έπειτα να αναζητήσουν τα αίτια των ποσοστών τους αλλού.