Σήμερα, Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου, συμπληρώνονται οχτώ χρόνια από την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου έξω από κοσμηματοπωλείο στο κέντρο της Αθήνας στην οδό Γλάστδωνος.

Από την μεριά της η ομάδα Justice for Zak/Zackie, απευθύνει κάλεσμα σε πορεία που θα εκκινήσει από την οδό Γλάδστωνος στις 18:30.

Όπως σημειώνεται στην ανακοίνωση, έχουν συμπληρωθεί «οκτώ χρόνια χωρίς τον Ζακ. Χωρίς τη Zackie. Χωρίς το γέλιο, την τρυφερότητα, την πολιτική οξυδέρκεια, την οργή, τη λάμψη. Χωρίς έναν άνθρωπο που αρνήθηκε να μικρύνει για να χωρέσει στις κανονικότητες των άλλων».

«Οι αστυνομικοί που συμμετείχαν στην επίθεση στη Γλάδστωνος αθωώθηκαν.

Οι δύο ιδιώτες κρίθηκαν ένοχοι σε δεύτερο βαθμό για θανατηφόρα σωματική βλάβη και όχι για ανθρωποκτονία, και καταδικάστηκαν σε ποινές πέντε και έξι ετών.

Η δικαιοσύνη μπορεί να εξέδωσε αποφάσεις. Για εμάς, όμως, δεν στάθηκε στο ύψος της ζωής που χάθηκε, ούτε της βίας που εκτυλίχθηκε μπροστά στα μάτια μιας ολόκληρης πόλης», συμπληρώνει στην ανακοίνωση.

Αναλυτικά η ανακοίνωση της ομάδας Justice for Zak/Zackie

«8 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΑΚΟΜΗ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

Για τον Ζακ. Για τη Zackie. Για όλ@ μας.

«Συνειδητοποιείς πως η δύναμή σου είναι αυτή ακριβώς η ευαλωτότητα. Είναι η θέληση και η ελευθερία του να είσαι εσύ και να συνεχίσεις να ζεις παραμένοντας εσύ.

Ο ευάλωτος εσύ. […] Το να μπορείς να είσαι αυτό που είσαι. Και να έχεις το κουράγιο να συνεχίζεις να περπατάς».

– Ζακ Κωστόπουλος, Zackie Oh (22 Αυγούστου 1985 – 21 Σεπτεμβρίου 2018)

Ο Σεπτέμβρης πονάει λίγο περισσότερο, γιατί κάθε 21 του μήνα προσθέτει έναν ακόμη χρόνο στην απώλεια, στο πένθος, σε εκείνη την τρύπα οδύνης που μεγαλώνει μαζί με την απουσία.

Οκτώ χρόνια χωρίς τον Ζακ. Χωρίς τη Zackie. Χωρίς το γέλιο, την τρυφερότητα, την πολιτική οξυδέρκεια, την οργή, τη λάμψη. Χωρίς έναν άνθρωπο που αρνήθηκε να μικρύνει για να χωρέσει στις κανονικότητες των άλλων.Ο Ζακ ήταν περήφανο μέλος της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, ανοιχτά οροθετικός, genderqueer, drag queen, ακτιβιστής, ένας άνθρωπος που μιλούσε για όσα άλλοι ήθελαν να μείνουν στη σιωπή. Για τον HIV και το στίγμα, για το φύλο και την ελευθερία, για τον ρατσισμό, την ομοφοβία, την πατριαρχία, τον κοινωνικό εκφασισμό. Για το δικαίωμα να υπάρχεις χωρίς να απολογείσαι για το σώμα σου, την επιθυμία σου, την ταυτότητά σου, την ευαλωτότητά σου.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του:

Το να συνεχίζεις να περπατάς.

Οκτώ χρόνια μετά, κάποια πράγματα έχουν αλλάξει. Έχουμε κερδίσει ορατότητα, αλλά όχι ασφάλεια· δικαιώματα, αλλά όχι ισότητα. Έχουμε βρει λέξεις, αλλά όχι πάντα τον χώρο για να υπάρξουμε.Η τρανσφοβία, η ομοφοβία και η πατριαρχία συνεχίζουν να δολοφονούν. Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία συνεχίζουν να στοχοποιούν. Οι φτωχές, οι μετανάστριες, οι τρανς άνθρωποι, οι σεξεργάτριες, τα ανάπηρα σώματα, τα οροθετικά άτομα, όσα, όσες και όσοι χρησιμοποιούν ουσίες συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται ως ζωές δεύτερης κατηγορίας. Οι πόλεμοι, η γενοκτονική βία, η προσφυγιά και η αποικιοκρατία συνεχίζουν να μας θυμίζουν καθημερινά πόσο άνισα μοιράζεται η αξία της ανθρώπινης ζωής.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για ελευθερία αν δεν είναι ελευθερία για όλες.

Δεν υπάρχει queer απελευθέρωση χωρίς αντιρατσισμό. Δεν υπάρχει φεμινισμός χωρίς τρανς συμπερίληψη. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν υπάρχει ασφάλεια όταν η αστυνομική βία παρουσιάζεται ως κανονικότητα. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς την αναγνώριση ότι κάθε σώμα έχει δικαίωμα να υπάρχει.

Και οκτώ χρόνια μετά, η δικαιοσύνη δεν στάθηκε στο ύψος της.

Οι αστυνομικοί που συμμετείχαν στην επίθεση στη Γλάδστωνος αθωώθηκαν. Οι δύο ιδιώτες κρίθηκαν ένοχοι σε δεύτερο βαθμό για θανατηφόρα σωματική βλάβη και όχι για ανθρωποκτονία, και καταδικάστηκαν σε ποινές πέντε και έξι ετών.

Η δικαιοσύνη μπορεί να εξέδωσε αποφάσεις. Για εμάς, όμως, δεν στάθηκε στο ύψος της ζωής που χάθηκε, ούτε της βίας που εκτυλίχθηκε μπροστά στα μάτια μιας ολόκληρης πόλης.

Γιατί δικαιοσύνη δεν είναι μόνο μια καταδίκη. Δικαιοσύνη είναι να αναγνωρίζεται η αξία μιας ζωής. Να αναγνωρίζεται η βία που ασκήθηκε πάνω της. Να μην αθωώνονται εκείνοι που είχαν καθήκον να προστατεύσουν. Να μην αντιμετωπίζεται με επιείκεια η βία που οδήγησε στον θάνατο ενός ανθρώπου.

Και η ιστορία δεν τελειώνει εδώ.

Ο Αθανάσιος Χορταριάς, καταδικασμένος σε έξι χρόνια κάθειρξη, παραμένει στη φυλακή, όμως το ενδεχόμενο αποφυλάκισής του μπορεί να επανέλθει ανά πάσα στιγμή μέσα από τις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Και κάθε φορά που ανοίγει ξανά αυτή η συζήτηση, θυμόμαστε κάτι απλό:

Ο Ζακ δεν μπορεί να ζητήσει πίσω τη ζωή του.

Δεν μπορεί να ξαναπερπατήσει στη Γλάδστωνος. Δεν μπορεί να ξαναφορέσει τα ρούχα του, να κάνει drag, να γελάσει με τους φίλους του, να ερωτευτεί, να γράψει, να θυμώσει, να μας μιλήσει, να μεγαλώσει.

Εμείς μπορούμε.

Και γι’ αυτό θα συνεχίσουμε.

Οκτώ χρόνια μετά, δεν κάνουμε μνημόσυνο. Κατεβαίνουμε στον δρόμο. Κοιτάμε γύρω μας και αναγνωρίζουμε όλα όσα ο Ζακ πολέμησε όσο ζούσε και όλα όσα συνεχίζουν να κάνουν τις ζωές κάποιων ανθρώπων πιο δύσκολες, πιο επισφαλείς, πιο αναλώσιμες.

Κατεβαίνουμε στον δρόμο για τον Ζακ. Για τη Zackie. Για όλες τις ζωές που μας είπαν πως αξίζουν λιγότερο.

Για να μη γίνει η βαρβαρότητα κανονικότητα.

Για να μη γίνουμε ξανά το πλήθος που κοιτάζει.

Για να μπορούμε όλες, όλοι και όλα να περπατάμε ελεύθερα.

Με την ευαλωτότητά μας δύναμη.

Με την αλληλεγγύη μας ασπίδα.

Με την οργή μας αντίσταση.

Με αγάπη και γκλίτερ.

Οκτώ χρόνια χωρίς τον Ζακ.

Οκτώ χρόνια χωρίς τη Zackie.

Οκτώ χρόνια μνήμη, οργή και αγώνα.

8 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΑΚΟΜΗ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, ΕΝΑΡΞΗ ΠΟΡΕΙΑΣ 18:30

Προσυγκέντρωση στη Γλάδστωνος.

Σεξιστικές, παραβιαστικές, εξουσιαστικές, ομοφοβικές, τρανσφοβικές, ιντερφοβικές, μισαναπηρικές και ρατσιστικές συμπεριφορές δεν θα γίνουν αποδεκτές».

Κάλεσμα της Νέας Αριστεράς στην συγκέντρωση

«Η μνήμη γίνεται αγώνας ενάντια στο μίσος, την ρατσιστική βία, τον καθημερινό φασισμό

Οκτώ χρόνια πριν, στις 21 Σεπτεμβρίου 2018 ο Ζακ Κωστόπουλος, γνωστός και ως Zackie Oh, έπεφτε αιμόφυρτος στην Οδό Γλάδστωνος ξυλοκοπημένος από ιδιοκτήτη κοσμηματοπωλείου και έναν ακόμα άνδρα.

Οι αστυνομικοί που βρέθηκαν στο σημείο τον χτύπησαν και του πέρασαν χειροπέδες. Ο Ζακ εξέπνευσε στην μεταφορά του στο νοσοκομείο», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Νέα Αριστερά.

«Όταν έγινε γνωστός ο θάνατος του Ζακ, αυτόκλητοι τηλε – εισαγγελείς και συνδικαλιστές αστυνομικοί έσπευσαν να διασπείρουν το κοινωνικό μίσος, να δικάσουν το θύμα του ανελέητου πολλαπλού ξυλοδαρμού και να αθωώσουν τους “νοικοκυραίους” και αστυνομικούς δολοφόνους του.

Τον εμφάνισαν ως τοξικοεξαρτημένο, ληστή, περιθωριακό, απόβλητο της κοινωνίας. Ο Ζακ, όμως, όπως τον γνώριζε το κίνημα και η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, ήταν κάτι άλλο: Ανήσυχος, ευαίσθητος, καλλιτέχνης, μαχητής για τα δικαιώματα των αδύναμων.

Οι ποινές που επιβλήθηκαν στους δολοφόνους του μπορεί να ήταν τελικά «χάδι», αλλά η κοινωνία δεν στάθηκε αμέτοχη, ούτε παραδόθηκε στη λήθη.

Γιατί η μνήμη γίνεται αγώνας ενάντια στο μίσος, την ρατσιστική βία, τον καθημερινό φασισμό», συμπληρώνουν από την Πατησίων και απευθύνουν κάλεσμα για τη σημερινή (21/09) συγκέντρωση μνήμης.

«Καλούμε όλες και όλους σήμερα, σήμερα Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου, στις 18:30, στην Οδό Γλαδστώνος/Zackie Oh, στη συγκέντρωση μνήμης και αγώνα.

Για μια κοινωνία χωρίς φόβο και φασισμό, με δικαιοσύνη, δικαιώματα και ελευθερία», καταλήγει η Νέα Αριστερά.

Ακρίτα: «Τη μνήμη του δεν θα την παραδώσουμε στη λάσπη και στο μίσος»

Η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ, Έλενα Ακρίτα, σε ανακοίνωσή της, επιτίθεται σε όσους εξακολουθούν να αναπαράγουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τον ισχυρισμό ότι ο Ζακ ήταν «πρεζόνι που μπήκε να κλέψει», ενώ τονίζει πως «τη μνήμη του Ζακ δεν θα την παραδώσουμε ούτε στη λάσπη ούτε στο μίσος τους».

«Οι τοξικολογικές εξετάσεις δεν ανίχνευσαν ναρκωτικές ουσίες και ουδέποτε αποδείχθηκε ότι ο Ζακ μπήκε στο κοσμηματοπωλείο για να ληστέψει», αναφέρει και προσθέτει ότι μετά τη δολοφονία του «κάποιοι θεώρησαν ότι δικαιούνται να λεηλατήσουν και τη μνήμη του».

Παράλληλα τονίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ καλεί σε συγκέντρωση στη Γλάδστωνος στις 18:30, με το μήνυμα «Για τον Ζακ. Για τη Zackie. Για όλ@ μας».

Αναλυτικά η ανακοίνωση

Οκτώ χρόνια από την άγρια δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, της Zackie Oh, ενός ανθρώπου που αγωνίστηκε με γενναιότητα για τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, την ισότητα, την ορατότητα και το αυτονόητο δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ζει ελεύθερα και χωρίς να απολογείται για το ποιος είναι.

Οκτώ χρόνια μετά, μαζί με τη μνήμη του επιβιώνει και η αθλιότητα εκείνων που εξακολουθούν να περιφέρουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το παραμύθι για «το πρεζόνι που μπήκε να κλέψει».

Μόνο που, όσο κι αν τους χαλάει μια τόσο βολική ιστορία, οι τοξικολογικές εξετάσεις δεν ανίχνευσαν ναρκωτικές ουσίες και ουδέποτε αποδείχθηκε ότι ο Ζακ μπήκε στο κοσμηματοπωλείο για να ληστέψει.

Ο Ζακ δολοφονήθηκε στη Γλάδστωνος και στη συνέχεια κάποιοι θεώρησαν ότι δικαιούνται να λεηλατήσουν και τη μνήμη του, ώστε να χωρέσει η δολοφονία του μέσα στις προκαταλήψεις τους.

Οκτώ χρόνια μετά, τη μνήμη του Ζακ δεν θα την παραδώσουμε ούτε στη λάσπη ούτε στο μίσος τους.

Απόψε, στις 18:30, συναντιόμαστε στη Γλάδστωνος.

Για τον Ζακ. Για τη Zackie. Για όλ@ μας.

8 χρόνια μετά, ακόμη στον δρόμο.

koutipandoras.gr