Μία πολύ τραγική ιστορία που όμως αποτυπώνει το μέγεθος της καλωσύνης και της αγάπης που μπορεί να υπάρχει μέσα σε έναν άνθρωπο μοιράστηκε στον λογαριασμό της στο facebook η δημοσιογράφος Φραγκίσκα Μεγαλούδη. Αυτή είναι η ιστορία του “θείου” Κώστα (μια αληθινή ιστορία απο τα παλια)…:

Το καλοκαίρι που μας πέρασε πέθανε ο “θείος” Κώστας. Έπαθε ένα βαρύ εγκεφαλικό στα 70 του και οι γιατροί είπαν ότι η καρδιά του δεν άντεξε.

Οι γιατροί όμως δεν ήξεραν ποιος ήταν ο θείος Κώστας, γιατί αν ήξεραν θα καταλάβαιναν ότι πέθανε εξαιτίας της δυνατής του καρδιάς, που ήταν γεμάτη αγάπη, και όχι από αδύναμη καρδιά.

Τον “θείο” Κώστα τον θυμόμασταν πάντα ως μια μοναχική φιγούρα που είχε στην τσέπη του μια σοκολάτα Ίον και μας την έδινε με την ίδια ιεροτελεστία. Ερχόταν σοβαρός. «Τι έχω για εσάς;» ρωτούσε πονηρά. Το παιχνίδι ήταν να προσποιηθούμε ότι δεν ξέρουμε τι έχει στην τσέπη του και να δείξουμε μεγάλη έκπληξη όταν έβγαζε αυτή τη σοκολάτα με αμύγδαλο, μία για κάθε παιδί. Πάντα ξεκαρδιζόταν στα γέλια, μας χαίδευε και έφευγε βιαστικά, όπως είχε έρθει.

Η αντίδρασή μας ήταν ίσως η μόνη χαρά του “θείου”, που στην πραγματικότητα δεν ήταν καν θείος, αλλά ένας μακρινός ξάδερφος της μητέρας μου, και ίσως ούτε καν αυτό

Δεν ξέρω αν η ιστορία του Κώστα ήταν αποτέλεσμα της εποχής του, εμμονή, τύψεις ή αγνή και απόλυτη αγάπη. Ξεκινάει πολλά χρόνια πριν, όταν θα παντρευόταν την αγαπημένη του Άννα. Είχαν γνωριστεί στο σχολείο, αλλά η σχέση τους ήταν σχεδόν απαγορευμένη, καθώς οι γονείς της δεν τον ήθελαν. Παρόλες τις πιέσεις, το ξύλο, την απομόνωση στο σπίτι, τα σχέδιά τους να παντρευτούν δεν άλλαζαν και, όταν πλέον κατάλαβαν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να τους αποδεχτούν, αποφάσισαν να το κάνουν μόνοι τους.

Και ενώ θα ήταν μια ακόμα συνηθισμένη ιστορία, όπου ο έρωτας θριαμβεύει, ο πατέρας της κοπέλας αποφάσισε να γράψει τον δικό του επίλογο. Τη μέρα του γάμου, και ενώ η νύφη με τον γαμπρό έβγαιναν από την εκκλησία, πυροβόλησε τον Κώστα. Σε μια στιγμή, από αυτές που ο χρόνος παγώνει αλλά όλα γίνονται τόσο γρήγορα όσο το ανοιγοκλείσιμο του ματιού, η Άννα πετάχτηκε μπροστά και η σφαίρα τη βρήκε στο κεφάλι. Πέρασε την υπόλοιπη ζωή της καθηλωμένη σε μια αναπηρική καρέκλα, χωρίς δυνατότητα να κινηθεί, χωρίς να μπορεί να μιλήσει, βγάζοντας μόνο άναρθρες κραυγές για να επικοινωνήσει.

Τη μόνη λέξη που ξεχώριζες όταν μιλούσε ήταν το όνομα του Κώστα, και τα μάτια της γέμιζαν δάκρυα όποτε προσπαθούσε να το πει. Την Άννα τη γνωρίσαμε μόνο μέσα από τις διηγήσεις του Κώστα, γιατί αυτό που βλέπαμε όλοι ήταν μια γυναίκα σε μια αναπηρική καρέκλα, λες και δεν ήταν τίποτα περισσότερο από αυτό.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι συγγενείς έπεσαν πάνω στον Κώστα να βάλει τη γυναίκα του σε ίδρυμα. Πιέσεις που εκείνος αρνήθηκε πεισματικά, διώχνοντας από το σπίτι όποιον τολμούσε να το προτείνει. Την έλεγε πάντα «η γυναίκα μου», της έφερνε φαγητά παρόλο που έτρωγε τα πάντα λιωμένα, την χτένιζε και την έντυνε, φροντίζοντας πάντα να είναι όμορφη και περιποιημένη.

Εάν θυμάμαι κάτι από εκείνον, είναι στο σπίτι τους, φορώντας τα γυαλιά πρεσβυωπίας, να κρατάει το χέρι της βάφοντάς της τα νύχια. Το έκανε με τόση προσοχή και αφοσίωση σα να έκανε το πιο σπουδαίο έργο στον κόσμο. Και γεμάτος χαρά, της έλεγε: «Κοίτα τι όμορφα που είναι τα νυχάκια σου, κορίτσι μου». Και μας κοιτούσε για επιβεβαίωση.

Η ζωή του Κώστα πέρασε σε νοσοκομεία, κέντρα αποκατάστασης, νοσοκόμες στο σπίτι και μοναχικά βράδια κρατώντας το χέρι της γυναίκας του. Ο Κώστας μπορούσε να φύγει, αλλά δεν το έκανε ποτέ. Έμεινε εκεί για 30 χρόνια να της λέει «κορίτσι μου» και να λάμπει το βλέμμα του. Ίσως γιατί για εκείνον έμεινε πάντα το κορίτσι του.

Ο Κώστας πέθανε αρκετά χρόνια μετά από εκείνη. Το περίμενε σχεδόν με χαρά. Έφυγε να τη βρει, κάπου που θα μπορούσαν να περπατήσουν μαζί, απαλλαγμένοι από την αναπηρική καρέκλα και τις συμβουλές των συγγενών να κοιτάξει επιτέλους τη ζωή του και να προχωρήσει.

Την θυμάμαι την ιστορία τους κάθε χρόνο στη γιορτή των ερωτευμένων, μέρα που πάντα της έφερνε ένα τριαντάφυλλο. Για πολλά χρόνια αναρωτιόμουν γιατί το έκανε, αν μπορεί κάποιος να αγαπήσει ένα άλλο πλάσμα τόσο πολύ ώστε να δει πίσω από την εικόνα του, εάν ένιωθε τύψεις που εκείνος είχε ζήσει και η δική της ζωή καταστράφηκε, και αν το έκανε από ενοχές και υποχρέωση και όχι από αγάπη.

Όμως μάλλον τον αδικώ. Ίσως γιατί κάποιες φορές στη ζωή απλώς αγαπάμε. Και κάποιες φορές είναι για πάντα.