Του Νεκτάριου Κοκολαντωνάκη

Παρότι σήμερα η χώρα μας για τα καλά  «ανήκει στη Δύση»  και μάλιστα με όρους ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, ωστόσο η ιστορία της διαφέρει. Στα χρόνια που η ευρύτερη περιοχή μας ήταν υπό το καθεστώς της οθωμανικής αυτοκρατορίας η «πολιτισμένη» από τότε Δύση αποδείκνυε τον πολιτισμό της με τις σφαγές και την καταδυνάστευση των λαών της Ανατολής, με την αποικιοκρατία που διαδέχτηκε σε «αγαθοεργίες» και διασπορά πίστης και πολιτισμού τις «Άγιες» σταυροφορίες.

Τα σημάδια και τα δεινά της αποικιοκρατίας κατατρέχουν και σήμερα τη Μέση Ανατολή. Πόσο μάλλον που ένεκα φυσικού πλούτου και γεωστρατηγικής οι νεοαποικιοκράτες ιμπεριαλιστές πλέον δεν έπαψαν στιγμή να τη λεηλατούν με συνεχείς πολεμικές σφαγές για το μοίρασμα της λείας. Οι Εγγλέζοι αποικιοκράτες ιμπεριαλιστές και από δίπλα οι Γάλλοι και μετά οι σύγχρονοι φονιάδες των λαών Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές αδιαλείπτως κόβουν και ράβουν σύνορα και ανοίγουν διαρκώς εστίες πολέμων μακελεύοντας λαούς, καταστρέφοντας χώρες. Έτσι δημιουργούν τα καραβάνια των ξεριζωμένων και πριν τα ζέψουν στην όλο και πιο άγρια εκμετάλλευση τα δαιμονοποιούν προσπαθώντας να κρύψουν αλλά κυρίως να αναπαράξουν τα βαρβαρότητά τους.

Το Σιωνιστικό μαντρόσκυλό τους το φύτεψαν στην καρδιά του Αραβομουσουλμανικού κόσμου και το εξοπλίζουν σαν αστακό – τέρας για να σπέρνει  τον τρόμο, που είναι ο μόνος τρόπος για ν’ αντιμετωπίσει η Δύση το δικαιολογημένο μίσος των λαών. Το μίσος που γέννησε και γεννά η επιμονή της  να καταδυναστεύει αυτούς τους λαούς. Πιο άγρια μάλιστα στις μέρες μας οι ΗΠΑ, στην αγωνιώδη κόντρα τους με Κίνα- Ρωσία, μιλούν για Ριβιέρες στη Γάζα στηρίζοντας τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, τη σφαγή στο Λίβανο και την προσπάθεια υποταγής τόσο της απείθαρχης αστοφεουδαρχικής τάξης , αλλά κυρίως του λαού του Ιράν, που ήδη απέδειξε για άλλη μια φορά τα αισθήματά του απέναντί τους.

Σ’ αυτή τη κτηνώδη πολιτική του πολέμου χωρίς τέλος μπλέκει ανοικτά το λαό μας η αστική τάξη μιας και, παρά την ιστορία της χώρας, θέλει αγωνιωδώς για τα ταξικά της συμφέροντα να ανήκει στη Δύση. Η αστική τάξη και τα επιτελεία της όσο καταγράφουν επιτυχίες στο οικονομικό ξεζούμισμα του εχθρού λαού, άλλο τόσο μεθάνε με βλέψεις και ορέξεις για ρόλους στον απλωμένο τραχανά της περιοχής παρότι, χάριν του τραχανά, καίγονται ήδη χώρες και λαοί. Η αστική τάξη ολοφάνερα δεν επιδιώκει την Ειρήνη και τη σταθερότητα, όπως ισχυρίζεται. Δίνει τανκς στο λακέδικο καθεστώς του Λιβάνου μήπως αυτό καταφέρει και υποτάξει την ένδοξη λιβανέζικη αντίσταση στους Σιωναζιστές. Οι αγκαλιές με το σφαγέα Νετανάχου έρχονται από τα χρόνια του Τσίπρα, συνεχίζονται από το Μητσοτάκη, ακόμη και τις μέρες που το δολοφονικό κράτος ισοπέδωνε νοσοκομεία και πλημμύριζε τη Γάζα με αίμα και ερείπια. Μα σειρά συμφωνιών κυρίως στρατιωτικών (δες οπλικά συστήματα, αεροπορική βάση στην Καλαμάτα) και ο όλο και πιο στενός γεωπολιτικός συντονισμός με τους Σιωναζιστές χρωματίζει την εξωτερική πολιτική της ελληνικής αστικής τάξης.

Κάπως έτσι φτάσαμε και στην «ασπίδα του Αχιλλέα» που μόνο οι ανόητοι πείθονται  ότι φέρνει την Ειρήνη και την ασφάλεια. Ας πάνε να ζήσουν στο Τελ Αβίβ και τη Χάιφα αυτοί που θέλουν την ασφάλεια του ισχυρού. Με πιο δικαίωμα επιβάλουν στο λαό την εμπλοκή στον πόλεμο χωρίς τέλος των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- ΣΙΩΝΑΖΙΣΤΩΝ;

Έχουμε όχι μόνο διαφορετική γεωγραφία με ΗΠΑ- ΑΓΓΛΙΑ και άλλους νταβατζήδες, παλιούς και νέους, του πλανήτη, αλλά και διαφορετική ιστορία ως χώρα και πολύ περισσότερο ως λαός. Ένεκα αυτών παρά τη φωτιά διαρκείας των πολέμων στη Μέση Ανατολή, η χώρα μας παρέμεινε μέχρι πρόσφατα χωρίς σοβαρές συνέπειες με τα καραβάνια των κατατρεγμένων να θυμίζουν τη φρίκη στις απέναντι ακτές. Η αστική τάξη έχοντας πετύχει τα 13ωρα και μετατρέποντας διαρκώς τους μισθούς φτώχειας σε πείνας, μεθάει από αντιλαϊκό οίστρο, ξεχνάει και την ιστορία και τη γεωγραφία και τυχοδιωκτικά παίζει με τη φωτιά του πολέμου. Οι φρεγάτες από τον ιδρώτα του καθημαγμένου λαού αυξάνονται διαρκώς. Το ίδιο και τα Rafal- F16- F35 κ.ο.κ. Οι Patriot βρίσκονται ήδη σε δράση κατά του Ιράν στη μακρινή Αραβική Χερσόνησο υπέρ της Aramco και του βασιλείου των Σαουδαράβων και τώρα ο θόλος της Ασπίδας του Αχιλλέα. Η ολοκλήρωση της στρατιωτικής και γεωπολιτικής πρόσδεσης με το κράτος πολέμου και μαντρόσκυλο του ιμπεριαλισμού;

Έτσι τα πολεμικά διαμάντια, οι βάσεις των ΗΠΑ, θα δρουν ενώ πλάι τους θα συντονίζονται τα σιδερικά της ελληνικής αστικής τάξης που με την ατζέντα 2030 του Δένδια θα δώσουν λέει στη χώρα το ισχυρό στρατιωτικό αποτύπωμα που της αξίζει. Όχι μόνο λοιπόν η αστική τάξη δεν επιδιώκει την ειρήνη και συντάσσεται με τους φονιάδες των λαών μπλέκοντας τη χώρα στον πόλεμο, μα ταυτόχρονα κοροϊδεύει ξετσίπωτα το λαό όταν λέει πως όλα αυτά τα κάνει για την ασφάλειά του από τη σύμμαχο κατά τ’ άλλα στο ένδοξο ΝΑΤΟ, Τουρκία.  Αλήθεια γιατί τόσα χρόνια χωρίς F16 αναβαθμισμένα, χωρίς Rafal, φρεγάτες κ.ο.κ. η «επιτιθέμενη» (σύμφωνα και με τους ψευτοαριστερούς και ψευτοκομμουνιστές) Τουρκία δεν επιτέθηκε; Δε θα αναλύσουμε εδώ τη φανερή πραγματικότητα που αποδείχνει πως οι αστικές τάξεις Ελλάδας- Τουρκίας είναι και οι δύο επιθετικές , τυχοδιωκτικές και επικίνδυνες όταν μάλιστα ανταγωνίζονται για όμορους ρόλους. Ανταγωνίζονται με διαφορετικές τακτικές και σχέσεις αλλά πάντα στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης από ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- Ε.Ε. Ιδιαίτερα οι ΗΠΑ κανοναρχούν και αξιοποιούν τις βλέψεις και τους μικρομεγαλισμούς τους και εν τέλει επιδρούν καθοριστικά στα ήρεμα ή ταραγμένα νερά κάθε φορά κατά το δοκούν. Να μιλήσουμε για το δράμα των Κυπρίων και τη βρώμικη και τυχοδιωκτική αστική τάξη που έδωσε χώρο στον Αττίλα; Ή για το 1922, τη μεγάλη ιδέα και το ρόλο των μεγάλων δυνάμεων;

Η αστική τάξη της χώρας είναι πρώτα στυγνή εκμεταλλεύτρια της εργατικής τάξης και συνολικά του εργαζόμενου λαού της, όπως και κάθε αστική τάξη. Άλλο τόσο γίνεται επικίνδυνη όταν τυχοδιωκτικά και βρώμικα διεκδικεί ρόλους όπως συμβαίνει στις μέρες μας. Μόνο η πάλη του λαού ενάντια στους ντόπιους δυνάστες του που ταυτόχρονα είναι στηρίγματα των ιμπεριαλιστών εμπρηστών του πολέμου χωρίς τέλος μπορεί να ξανακατακτήσει τη φιλία με τα εκατομμύρια των γύρω λαών. Αυτή η φιλία είναι η μόνη εγγύηση για την Ειρήνη την οποία έχει ανάγκη και ο λαός μας και κάθε λαός.

Όσο ο εργαζόμενος αποδέχεται τη στυγνή εκμετάλλευση άλλο τόσο η αστική τάξη θα υπονομεύει συστηματικά την Ειρήνη, τη ζωή και το μέλλον του. Η αντίσταση είναι ανάγκη ζωής. Η εργατική τάξη, ο κόσμος της δουλειάς δε συμφωνεί μ’ αυτά που πράττουν οι ντόπιοι δυνάστες του και οι ιμπεριαλιστές. Οι εστίες αντίστασης μπορούν και πρέπει παντού να πυκνώσουν και να δυναμώσουν. Η πάλη για το μεροκάματο είναι το κρίσιμο μέτωπο για το ξεδίπλωμα όλων των δραματικά αναγκαίων μετώπων πάλης του λαού.

* μέλος της π.ο. Κομμουνιστική Πάλη