Τον γύρο του κόσμου μέσα από τη συμμετοχή σε κορυφαίες δρομικές διοργανώσεις ολοκλήρωσε ο αντιδήμαρχος του Δήμου Φαιστού, Κωστής Μανιουδάκης, ο οποίος ταξίδεψε στην Αυστραλία και τερμάτισε με επιτυχία στον Μαραθώνιο του Σίδνεϊ την Κυριακή, 30 Αυγούστου.
Με καταγωγή από τον Ζαρό Ηρακλείου, ο 53χρονος λογιστής, αυτοδιοικητικός και πατέρας δύο παιδιών, πέτυχε τον στόχο της συμμετοχής σε μαραθωνίους και στις πέντε ηπείρους, καταγράφοντας τον 19ο τερματισμό της καριέρας του στα 42,195 χιλιόμετρα.
Μέσα από έναν απολογισμό της προσωπικής του πορείας, ο κ. Μανιουδάκης περιέγραψε τη ριζική μεταμόρφωση της ζωής του κατά την τελευταία εννιαετία —από τα 100 κιλά στις απαιτητικές διεθνείς διαδρομές αντοχής— στέλνοντας μήνυμα επιμονής και υπέρβασης των ορίων.
Το ταξίδι στην Αυστραλία και η ολοκλήρωση του στόχου των πέντε ηπείρων
Η διαδρομή μέχρι τη γραμμή εκκίνησης στο Σίδνεϊ απαίτησε ένα εξαντλητικό διήμερο ταξίδι με διαδοχικές πτήσεις και ανταποκρίσεις από την Κρήτη μέσω Κωνσταντινούπολης και Κουάλα Λουμπούρ. Η συμμετοχή στον αγώνα της Αυστραλίας επισφράγισε μια μακρά αγωνιστική πορεία, η οποία περιλαμβάνει 19 μαραθωνίους (εκ των οποίων οκτώ συνεχόμενους με χρόνο κάτω των 3 ωρών), δύο υπερμαραθωνίους και εκατοντάδες συμμετοχές σε μικρότερες αποστάσεις.
Αναφερόμενος στη μετάβασή του στη μακρινή ήπειρο, ο Κωστής Μανιουδάκης σημείωσε:
«Από την Κρήτη στην άλλη άκρη του κόσμου για την ολοκλήρωση του στόχου στους πέντε Ηπείρους. Κρήτη – Κωνσταντινούπολη – Kουάλα Λαμπούρ – Σίδνεϊ, δυό μέρες σε αεροπλάνα και ανταποκρίσεις στα αεροδρόμια».
Η επίτευξη του στόχου πραγματοποιήθηκε υπό ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες προετοιμασίας, καθώς προηγήθηκε εξάμηνη αγωνιστική αποχή λόγω τραυματισμού από πτώση σε φαράγγι. Η προπονητική του επιβάρυνση πριν από τον αγώνα περιορίστηκε σε μία διαδρομή 11 χιλιομέτρων στον Μύρτο και σε μέγιστο εβδομαδιαίο όγκο 40 χιλιομέτρων, ενώ κατά τη διάρκεια και μετά τον τερματισμό αντιμετώπισε έντονες ενοχλήσεις και κάταγμα στον αστράγαλο.
Η διαδρομή της μεταμόρφωσης: Από τα 100 κιλά στη δρομική πειθαρχία
Η ενασχόληση του 53χρονου αυτοδιοικητικού με τον αθλητισμό ξεκίνησε πριν από εννέα χρόνια, λειτουργώντας ως καταλύτης για μια συνολική αναδιαμόρφωση του τρόπου ζωής και των καθημερινών του συνηθειών.
Περιγράφοντας την αφετηρία της προσπάθειάς του, ο κ. Μανιουδάκης υπογράμμισε:
«Πριν από 9 χρόνια, όταν φόρεσα για πρώτη φορά τα παπούτσια του τρεξίματος, ήμουν πάνω από 100 κιλά. Δεν ήξερα τότε πού θα με βγάλει αυτό το πρώτο βήμα. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έρθει η μέρα που θα έχω στις πλάτες μου 19 μαραθωνίους, 8 συνεχόμενους κάτω από τις 3 ώρες, εκατοντάδες μικρότερους αγώνες, 2 υπερμαραθωνίους και χιλιόμετρα σε 5 ηπείρους. Όμως, κοιτάζοντας πίσω, καταλαβαίνω πως οι μεγαλύτερες νίκες μου δεν γράφτηκαν σε κανένα χρονόμετρο. Γράφτηκαν στη ζωή μου».
Συνεχίζοντας, ανέδειξε τις προκλήσεις της διατήρησης της αθλητικής πειθαρχίας στο κοινωνικό πλαίσιο της κρητικής υπαίθρου:
«Το τρέξιμο μου έδωσε υγεία, πειθαρχία, αντοχή, καθαρό μυαλό και δύναμη. Με έμαθε να αγαπώ ακόμη περισσότερο τη φύση, να ταξιδεύω, να γνωρίζω ανθρώπους και πολιτισμούς και, κυρίως, να βάζω στόχους που κάποτε έμοιαζαν αδύνατοι. Άλλαξε προς το καλύτερο τη φυσική μου κατάσταση και τη βιολογική μου ηλικία και με βοήθησε να περιορίσω, όσο μπορούσα, και το αλκοόλ. Και αυτό δεν ήταν πάντα εύκολο. Γιατί στον τόπο που ζω και δραστηριοποιούμαι, η παρέα, το τραπέζι, το κρασί, το γλέντι και η κοινωνική ζωή είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Όμως έμαθα κάτι σημαντικό: Δεν χρειάζεται να στερηθείς τη ζωή για να αλλάξεις τη ζωή σου. Χρειάζεται να βρεις ισορροπία και έναν λόγο να συνεχίζεις».
Το οικογενειακό παράδειγμα και οι αφιερώσεις του τερματισμού
Κεντρικό κίνητρο σε αυτή την πολυετή προσπάθεια αποτέλεσε η επιθυμία να λειτουργήσει ως θετικό πρότυπο για τους δύο γιους του, τον Μανώλη και τον Δημήτρη, προβάλλοντας τις αξίες της δοκιμασίας και της διαρκούς προσπάθειας.
Όπως επισήμανε χαρακτηριστικά:
«Θέλω, όταν μεγαλώσουν, να μη θυμούνται μόνο έναν πατέρα που τους αγαπούσε. Θέλω να θυμούνται έναν πατέρα που προσπάθησε να τους δείξει με το παράδειγμά του ότι η ζωή θέλει προσπάθεια. Ότι δεν υπάρχει “είμαι πολύ μεγάλος”. Δεν υπάρχει “δεν μπορώ”. Υπάρχει μόνο το “θα προσπαθήσω”. Να αγαπούν τον αθλητισμό. Να αγαπούν τη φύση. Να ταξιδεύουν. Να ονειρεύονται. Να πέφτουν και να σηκώνονται».
Μετά την ολοκλήρωση της κούρσας στο Σίδνεϊ, ο αντιδήμαρχος Φαιστού ευχαρίστησε τη συνταξιδιώτισσα και οργανωτική υποστηρίκτρια της αποστολής, Π.Τ., καθώς και την ομάδα που μοιράστηκε την εμπειρία, αφιερώνοντας το μετάλλιο στην οικογένειά του —στους γιους του και στη σύντροφό του Μαρία—, αλλά και στους συμπολίτες του στη Μεσαρά που τον στηρίζουν επαγγελματικά και στην Αυτοδιοίκηση:
«Εκείνη τη στιγμή που περνάς τη γραμμή και για λίγα δευτερόλεπτα σταματάει ο χρόνος. Και τότε καταλαβαίνεις πως το μετάλλιο είναι απλώς ένα κομμάτι μέταλλο. Η πραγματική ανταμοιβή είναι η διαδρομή που έχει γίνει μέχρι να φτάσεις σε αυτό. […] Το αφιερώνω στους συγγενείς, στους φίλους και στους γνωστούς που όλα αυτά τα χρόνια πίστεψαν στον Μανιδοκωστή και με τιμούν με την εμπιστοσύνη και την αγάπη τους, τόσο επαγγελματικά όσο και κοινωνικά, αλλά και μέσα από την πορεία μου στην Τοπική Αυτοδιοίκηση».
Διαβάστε τι αναφέρει σε ανάρτησή του:
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ…
Πριν από 9 χρόνια, όταν φόρεσα για πρώτη φορά τα παπούτσια του τρεξίματος, ήμουν πάνω από 100 κιλά.
Δεν ήξερα τότε πού θα με βγάλει αυτό το πρώτο βήμα.
Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έρθει η μέρα που θα έχω στις πλάτες μου 19 μαραθωνίους, 8 συνεχόμενους κάτω από τις 3 ώρες, εκατοντάδες μικρότερους αγώνες, 2 υπερμαραθωνίους και χιλιόμετρα σε 5 ηπείρους.
Όμως, κοιτάζοντας πίσω, καταλαβαίνω πως οι μεγαλύτερες νίκες μου δεν γράφτηκαν σε κανένα χρονόμετρο.
Γράφτηκαν στη ζωή μου.
Το τρέξιμο μου έδωσε υγεία, πειθαρχία, αντοχή, καθαρό μυαλό και δύναμη.
Με έμαθε να αγαπώ ακόμη περισσότερο τη φύση, να ταξιδεύω, να γνωρίζω ανθρώπους και πολιτισμούς και, κυρίως, να βάζω στόχους που κάποτε έμοιαζαν αδύνατοι.
Άλλαξε προς το καλύτερο τη φυσική μου κατάσταση και τη βιολογική μου ηλικία και με βοήθησε να περιορίσω, όσο μπορούσα, και το αλκοόλ.
Και αυτό δεν ήταν πάντα εύκολο.
Γιατί στον τόπο που ζω και δραστηριοποιούμαι, η παρέα, το τραπέζι, το κρασί, το γλέντι και η κοινωνική ζωή είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μας.
Όμως έμαθα κάτι σημαντικό:
Δεν χρειάζεται να στερηθείς τη ζωή για να αλλάξεις τη ζωή σου.
Χρειάζεται να βρεις ισορροπία και έναν λόγο να συνεχίζεις.
Και ο δικός μου μεγαλύτερος λόγος είναι τα παιδιά μου.
Θέλω, όταν μεγαλώσουν, να μη θυμούνται μόνο έναν πατέρα που τους αγαπούσε.
Θέλω να θυμούνται έναν πατέρα που προσπάθησε να τους δείξει με το παράδειγμά του ότι η ζωή θέλει προσπάθεια.
Ότι δεν υπάρχει «είμαι πολύ μεγάλος».
Δεν υπάρχει «δεν μπορώ».
Υπάρχει μόνο το «θα προσπαθήσω».
Να αγαπούν τον αθλητισμό.
Να αγαπούν τη φύση.
Να ταξιδεύουν.
Να ονειρεύονται.
Να πέφτουν και να σηκώνονται.
Και τώρα, εδώ, στη μακρινή Αυστραλία, ήρθε ακόμη ένας τερματισμός, έξι μήνες σε αγωνιστική απραξία μετά την πτώση από το φαράγγι, εντελώς απροετοίμαστος με 11 χιλιόμετρα το μεγαλύτερο run στην Μύρτο,και με διαρκή ενοχλήσει και μέγιστο όγκο 40 χιλ. μία βδομάδα πριν από τον αγώνα
Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου όλη την υπέροχη παρέα που μοιραστήκαμε αυτό το ταξίδι.
Για τις στιγμές, τα γέλια, την αγωνία, την υποστήριξη και όλες εκείνες τις μικρές στιγμές που τελικά γίνονται οι μεγαλύτερες αναμνήσεις.
Και ένα ξεχωριστό ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην Π.Τ., τη «μαμά» της ομάδας μας, που φρόντισε την παραμικρή λεπτομέρεια αυτού του ταξιδιού.
Γιατί πίσω από κάθε όμορφη διαδρομή υπάρχουν άνθρωποι που φροντίζουν πράγματα που πολλές φορές εμείς δεν βλέπουμε.
Και μετά ήρθε η στιγμή του τερματισμού.
Εκείνη τη στιγμή που περνάς τη γραμμή και για λίγα δευτερόλεπτα σταματάει ο χρόνος.
Και τότε καταλαβαίνεις πως το μετάλλιο είναι απλώς ένα κομμάτι μέταλλο.
Η πραγματική ανταμοιβή που έχει γίνει μέχρι να φτάσεις σε αυτό.
Το μετάλλιο της Αυστραλίας το αφιερώνω στον Μανώλη μου, που από την πρώτη μέρα με ρωτάει πότε θα γυρίσω γιατί του λείπω.
Στον Δημήτρη μου, που… δεν του καίγεται και πολύ καρφί που λείπω από το σπίτι!
Στη Μαρία, γιατί παλεύουμε ο ένας για τον άλλον και συνεχίζουμε μαζί.
Στους συγγενείς, στους φίλους και στους γνωστούς που όλα αυτά τα χρόνια πίστεψαν στον ΜΑΝΙΔΟΚΩΣΤΑ και με τιμούν με την εμπιστοσύνη και την αγάπη τους, τόσο επαγγελματικά όσο και κοινωνικά, αλλά και μέσα από την πορεία μου στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Και το αφιερώνω ακόμη σε όλους εκείνους που κάποτε σκέφτηκαν πως τα όνειρά τους είναι πολύ μεγάλα για να τα κυνηγήσουν.
Μην περιμένεις την κατάλληλη στιγμή.
Η κατάλληλη στιγμή είναι αυτή που αποφασίζεις να ξεκινήσεις.
Σήμερα κοιτάζω πίσω και βλέπω 19 μαραθωνίους, 5 ηπείρους, αμέτρητα χιλιόμετρα και κυρίως έναν διαφορετικό άνθρωπο.
Και ξέρω πλέον πως ο μεγαλύτερος αγώνας δεν είναι να φτάσεις πρώτος.
Είναι να μη σταματήσεις να προχωράς.
Γιατί τα ψηλά βουνά δεν είναι μπροστά μας.
Είναι μέσα στο μυαλό μας.
Και όταν αποφασίσουμε να τα ανέβουμε…τότε αρχίζει η πραγματική διαδρομή.
19 μαραθώνιοι.
Και συνεχίζουμε… μόλις δω τί θα γίνει με αυτό το κάταγμα στον αστράγαλο γιατί δεν μπορώ να περπατήσω σήμερα.
Το ξέρουμε…
Το να βλέπετε αυτά τα μηνύματα μπορεί να είναι κουραστικό. Και να είστε σίγουροί ότι ούτε κι εμείς βρίσκουμε κάποια ευχαρίστηση από το να τα γράφουμε... Όμως αυτό το μήνυμα δεν αφορά εμάς. Αφορά κάτι πολύ πιο σημαντικό: την επιβίωση της ανεξάρτητης, μαχητικής δημοσιογραφίας στην Kρήτη.
Η στήριξη σας είναι σημαντική γιατί μας επιτρέπει να:
- - Κάνουμε ρεπορτάζ χωρίς φόβο και εξαρτήσεις. Κανείς δεν μας υπαγορεύει τι να πούμε ή τι να αποσιωπήσουμε.
- - Κρατάμε τη δημοσιογραφία μας προσβάσιμη σε όλους, ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν την ικανότητα να πληρώσουν. Χωρίς paywall, χωρίς προνόμια μόνο για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα.
Η απλή αλήθεια είναι ότι τα έσοδα διαρκώς συρρικνώνονται. Αν πιστεύετε ότι μια πραγματικά ελεύθερη ενημέρωση είναι ζωτικής σημασίας για τη δημοκρατία και τον έλεγχο της εξουσίας, τότε δώστε μας τη δύναμη να συνεχίσουμε.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
