Του Γκίντεον Λέβι
Ο Δρ. Χουσάμ Αμπού Σαφίγια (Dr. Hussam Abu Safiya) πεθαίνει υπό ισραηλινή κράτηση, σύμφωνα με τον δικηγόρο που τον συνάντησε την περασμένη εβδομάδα. Μίλησα εκτενώς με τον μεγαλύτερο γιο του, τον Ελίγιας (Eliyas), 28 ετών. Κατά καιρούς, πάλευε να συγκρατήσει τα δάκρυά του.
Το υπόλοιπο μέρος της οικογένειας του Δρ. Χουσάμ Αμπού Σαφίγια είναι στριμωγμένο σε ένα διαμέρισμα στο Αλμάτι του Καζακστάν. Η πρεσβεία του Καζακστάν στο Τελ Αβίβ κατάφερε να απομακρύνει την οικογένεια από τη Γάζα, αφότου ο Αμπού Σαφίγια απήχθη από το Ισραήλ, ο γιος του Ιμπραήμ (Ibrahim) σκοτώθηκε σε ισραηλινή επίθεση με drone και οι άλλοι δύο γιοι του τραυματίστηκαν. Τώρα βρίσκονται όλοι στο σπίτι της γιαγιάς τους, της μητέρας της Καζάκας συζύγου του γιατρού, Αλμπίνα (Albina).
Σύμφωνα με την αναφορά του δικηγόρου που τον συνάντησε την περασμένη εβδομάδα, ο Αμπού Σαφίγια πεθαίνει. Ο δικηγόρος δυσκολεύτηκε να τον αναγνωρίσει. Είπε ότι ο πελάτης του είχε δυσκολία στην αναπνοή, στην ομιλία ή στο να καθίσει.
Αλλά το Ισραήλ απλώς χασμουρήθηκε. Θεωρεί τον γιατρό τρομοκράτη. Όμως στο σπίτι στο Αλμάτι, είναι τόσο βασανισμένοι και ανήσυχοι που δεν μπορούν να κοιμηθούν το βράδυ.
Υπάρχουν επίσης αρκετοί Ισραηλινοί που περνούν άγρυπνες νύχτες εξαιτίας της μοίρας του απαχθέντος γιατρού, ο οποίος επέμεινε να παραμείνει με τα εκατοντάδες τραυματισμένα παιδιά στο Νοσοκομείο Καμάλ Αντουάν (Kamal Adwan), του οποίου ηγούνταν.
Η τελευταία συνάντηση και η απόφαση να παραμείνει
Πριν από λίγες μέρες, μίλησα για πολλή ώρα με τον μεγαλύτερο γιο του, τον Ελίγιας, 28 ετών, τεχνολόγο εργαστηρίου. Μου μίλησε από το διαμέρισμα της γιαγιάς του στο Αλμάτι. Υπήρχαν στιγμές που ο λαιμός του πνιγόταν από τα δάκρυα. Είδε τον πατέρα του για τελευταία φορά στο νοσοκομείο στις αρχές Δεκεμβρίου 2024. Προσπάθησε τότε να τον πείσει να φύγει:
«Ο Ιμπραήμ σκοτώθηκε, ο Ιντρίς (Idris) τραυματίστηκε από βλήμα στο σπίτι μας, εγώ τραυματίστηκα από σφαίρα. Δεν έχουμε τίποτα να φάμε, μπαμπά. Ας φύγουμε», είπε στον πατέρα του.
Ο Αμπού Σαφίγια εξήγησε ότι δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τα 187 παιδιά που νοσηλεύονταν με εγκαύματα και σοβαρά τραύματα.
«Τα δικά μου παιδιά δεν είναι πιο σημαντικά από τα παιδιά στο νοσοκομείο», είπε στον γιο του.
Ο πράκτορας της υπηρεσίας ασφαλείας Σιν Μπετ (Shin Bet), «Λοχαγός Βαλ» (Capt. Wahl), πίεσε επίσης τον Αμπού Σαφίγια να φύγει, αλλά εκείνος δήλωσε ότι θα το έκανε μόνο αν συνοδευόταν από τους ασθενείς του. Ο Ελίγιας είναι πεπεισμένος ότι ο πατέρας του απήχθη επειδή μίλησε στα διεθνή μέσα ενημέρωσης για όσα συνέβαιναν στο νοσοκομείο του. «Δεν επιτέθηκε στο Ισραήλ· προσπάθησε μόνο να κινητοποιήσει βοήθεια», δήλωσε ο γιος του. Ο Αμπού Σαφίγια έστειλε στον πράκτορα της Σιν Μπετ φωτογραφίες από το νοσοκομείο. Είναι αμφίβολο αν εκείνος συγκινήθηκε από αυτές.
Νεκρά μωρά με το βάρος
Το νοσοκομείο ήταν γεμάτο από σορούς παιδιών. Όναν οι γονείς έρχονταν να ψάξουν για τα παιδιά τους, ο Αμπού Σαφίγια τους ρωτούσε για την ηλικία του παιδιού και, με βάση αυτή, τους έδινε έναν σάκο με τα λείψανα μιας σορού, στο σωστό βάρος για τη συγκεκριμένη ηλικία. Ένα βρέφος 1 έτους – ένα κιλό, ένα 5χρονο – 5 κιλά. Νεκρά μωρά με το βάρος. Ήταν αδύνατο να αναγνωριστούν, απανθρακωμένα και διαμελισμένα, και ως εκ τούτου, έπρεπε να κάνει αυτό που έκανε.
Έθαψε τον γιο του Ιμπραήμ, που σκοτώθηκε από τα πυρά του ισραηλινού στρατού, στον περίβολο του νοσοκομείου, και λίγες μέρες αργότερα, ζήτησε από τους γιους του να μεταφέρουν τη σορό του σε ένα νεκροταφείο. Ο Αμπού Σαφίγια γνώριζε ότι το Ισραήλ θα κατέστρεφε το νοσοκομείο και ανησυχούσε για τη σορό του γιου του. Ο Ιμπραήμ ήταν 20 ετών όταν πέθανε.
Η κράτηση και η κακοποίηση
Σαράντα ημέρες μετά την απαγωγή του από το νοσοκομείο, η οποία συνέβη πριν από περίπου 550 ημέρες, η οικογένεια έλαβε ένα πρώτο σημάδι ζωής: ο Αμπού Σαφίγια βρισκόταν σε απομόνωση στο στρατόπεδο κράτησης Σντε Τεϊμάν (Sde Teiman). Έκτοτε, μεταφέρεται από φυλακή σε φυλακή, και η κατάστασή του επιδεινώνεται συνεχώς. Το Ισραήλ κακοποιεί τον γιατρό για χάρη της κακοποίησης. Τον περασμένο μήνα, η δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γκίλα Κάνφι Στάινιτς (Gila Canfy Steinitz) απέρριψε την προσφυγή του γιατρού κατά της συνεχιζόμενης κράτησής του.
«Έχετε παιδιά;» με ρώτησε ο Ελίγιας. «Όσο σας αγαπούν τα δικά σας παιδιά, τόσο αγαπάμε και μας λείπει ο πατέρας μας».
Τον Σεπτέμβριο, η σύζυγος του Ελίγιας πρόκειται να γεννήσει έναν γιο στο Καζακστάν. Θα τον ονομάσουν Ιμπραήμ, στη μνήμη του χαμένου Ιμπραήμ.
Αλλά αυτή δεν είναι μόνο μια σπαρακτική ιστορία για έναν άνθρωπο που τον πήραν από τη σύζυγο και τα παιδιά του. Η κακοποίηση του Αμπού Σαφίγια δεν είναι λιγότερο σκληρή από την κακοποίηση των Ισραηλινών ομήρων. Η σωματική και ψυχολογική κακοποίηση που υπομένει είναι προϊόν καθαρού σαδισμού. Το ευχάριστο πρόσωπο του Αμπού Σαφίγια έχει γίνει το πρόσωπο μιας σκιάς ανθρώπου. Έχει γίνει επίσης το πρόσωπο του ισραηλινού κακού. Τώρα πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να επιτύχουμε την απελευθέρωσή του.
Η μοίρα του θα έπρεπε να αγγίξει την καρδιά κάθε Ισραηλινού, όχι λιγότερο από τη μοίρα των δικών μας ομήρων, αλλά αυτό είναι ήδη ένα απελπιστικό ζήτημα στην παρούσα ισραηλινή πραγματικότητα.
Το ξέρουμε…
Το να βλέπετε αυτά τα μηνύματα μπορεί να είναι κουραστικό. Και να είστε σίγουροί ότι ούτε κι εμείς βρίσκουμε κάποια ευχαρίστηση από το να τα γράφουμε... Όμως αυτό το μήνυμα δεν αφορά εμάς. Αφορά κάτι πολύ πιο σημαντικό: την επιβίωση της ανεξάρτητης, μαχητικής δημοσιογραφίας στην Kρήτη.
Η στήριξη σας είναι σημαντική γιατί μας επιτρέπει να:
- - Κάνουμε ρεπορτάζ χωρίς φόβο και εξαρτήσεις. Κανείς δεν μας υπαγορεύει τι να πούμε ή τι να αποσιωπήσουμε.
- - Κρατάμε τη δημοσιογραφία μας προσβάσιμη σε όλους, ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν την ικανότητα να πληρώσουν. Χωρίς paywall, χωρίς προνόμια μόνο για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα.
Η απλή αλήθεια είναι ότι τα έσοδα διαρκώς συρρικνώνονται. Αν πιστεύετε ότι μια πραγματικά ελεύθερη ενημέρωση είναι ζωτικής σημασίας για τη δημοκρατία και τον έλεγχο της εξουσίας, τότε δώστε μας τη δύναμη να συνεχίσουμε.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
