Του Γιώργου Λυκοπάντη *

Από τις εξαγγελίες του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ εκείνη που προκάλεσε την μεγαλύτερη εντύπωση και προβλήθηκε ως ιδιαίτερα καινοτόμα ήταν αυτή του «Κουμπαρά της Νέας Γενιάς».

Σύμφωνα με το σχέδιο, από τον Ιανουάριο του 2027 κάθε οικογένεια θα μπορεί να αποταμιεύει το πολύ 100 ευρώ το μήνα για κάθε παιδί της έως δύο ετών, ενώ το δημόσιο θα καταθέτει ισόποσο ποσό. Στόχος είναι το κάθε παιδί να διαθέτει στα 18 του ένα ποσό για να ξεκινήσει την ενήλικη ζωή του.

Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία μπορεί να μοιάζει ενδιαφέρουσα. Αν την εξετάσουμε όμως το τι κρύβεται κάτω από το επικοινωνιακό περιτύλιγμά της, αποκαλύπτεται πως είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένη με τον σκληρά ταξικό χαρακτήρα της πολιτικής του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Σε μια Ελλάδα, που πάνω από το 60% των μισθωτών παίρνουν κάτω από 950 ευρώ καθαρά το μήνα, ποιες οικογένειες έχουν τη δυνατότητα να βάζουν στην άκρη με συνέπεια ένα ποσό που μπορεί να αντιστοιχεί στο 10 με 20% των μηνιαίων αποδοχών τους; Πολύ λίγες.

Αντικειμενικά, λοιπόν, ο κουμπαράς αφορά οικογένειες με μεγαλύτερα εισοδήματα, καθιστώντας τα παιδιά τους προνομιακά έναντι εκείνων που γεννήθηκα, σε οικογένειες πιο αδύναμες οικονομικά. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, λοιπόν, κατά βάση θέτει ταξικό φραγμό στην ανάπτυξη της μεγάλης πλειοψηφίας των παιδιών.

Το γεγονός πως η συγκεκριμένη πρωτοβουλία αφορά ολοένα και λιγότερους αποδεικνύεται και από ένα ακόμα στοιχείο. Τον περασμένο Ιούλιο η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε πως τα τελευταία έξι τρίμηνα, η αρνητική αποταμίευση των ελληνικών νοικοκυριών είναι αρνητική.

Με άλλα λόγια, τα νοικοκυριά στην Ελλάδα σταθερά τον τελευταίο χρόνο δαπανούν κάθε μήνα περισσότερα από όσα βγάζουν και αποσύρουν από τους λογαριασμούς τους ποσά για να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες τους. Με δεδομένο πως η ακρίβεια δεν πρόκειται να υποχωρήσει, η αρνητική αποταμίευση θα συνεχίσει να καταγράφεται. Και οι οικογένειες που θα έχουν τη δυνατότητα να αποταμιεύουν θα είναι ολοένα και λιγότερες.

Ας εξετάσουμε όμως και το σενάριο στο οποίο κάποια πιο αδύναμα νοικοκυριά θα καταφέρνουν τελικά με έναν μαγικό τρόπο να αποταμιεύουν τέτοια ποσά. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες που γνωστοποίησε το Υπουργείο Οικονομικών, τα ποσά αυτά θα συγκεντρώνονται από τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρίες προκειμένου να τα επενδύουν και σε αμοιβαία κεφάλαια, μετοχές, εταιρικά ομόλογα.

Με άλλα λόγια οι γονείς θα δίνουν λεφτά, θα χρηματοδοτούν τις τράπεζες και τις ασφαλιστικές που ούτως ή άλλως σημειώνουν υπερκέρδη, προκειμένου να τζογάρουν σε ιδιωτικά επενδυτικά προϊόντα.

Αν προκύψει, δε, μια αδήριτη ανάγκη για το νοικοκυριό, για παράδειγμα μια ασθένεια ενός γονέα ή μια οικονομική δυσκολία, τα χρήματα αυτά δεν θα μπορούν να εκταμιευθούν.

Σε μια χώρα, που η υγεία περνά στα χέρια των ιδιωτιών κερδοσκόπων, που το διαθέσιμο εισόδημα συρρικνώνεται και οι οικονομικοί κίνδυνοι πληθαίνουν, τα χρήματα αυτά θα είναι «κλειδωμένα» στην τράπεζα ή την ασφαλιστική εταιρία.

Τα παραπάνω, αλλά και αρκετά ακόμα, αποδεικνύουν πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης φροντίζει με τον «κουμπαρά» για το μέλλον μόνο των παιδιών από εύρωστες οικογένειες. Υπάρχει όμως και άλλο ένα, ιδεολογικό στοιχείο που δεν πρέπει να εκφεύγει της προσοχής μας.

Με τον «κουμπαρά» η κυβέρνηση Μητσοτάκη θέλει να επιβάλει τον κοινωνικό δαρβινισμό στον πυρήνα των οικογενειακών σχέσεων. Θέλει να καταστήσει τον κάθε γονιό, την κάθε οικογένεια, αποκλειστικά υπεύθυνη για τον οικονομικό μέλλον των παιδιών της.

Στον κόσμο που σχεδιάζουν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η συντηρητική νεοφιλελεύθερη κυβέρνησή του, δεν υπάρχει κράτος να φροντίσει για τις επόμενες γενιές, δεν υπάρχει κοινωνία που τα παιδιά της αξίζουν ίσες ευκαιρίες, δεν υπάρχει κοινωνική αλληλεγγύη.

Το κάθε παιδί είναι άξιο της μοίρας που χάραξαν γι’ αυτό οι γονείς του. Αν αυτοί αδυνατούσαν να καταθέτουν κάθε μήνα ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό στον «κουμπαρά», ατύχησε. Τόσο απλά, τόσο νεοφιλελεύθερα.

* Ο Γιώργος Λυκοπάντης είναι εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Αριστεράς