Εν όψει της κρίσιμης συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία στις 6 Ιουνίου 2026, ο Παύλος Πολάκης φέρνει εκ νέου στο προσκήνιο την πολιτική πρόταση 36 μελών του οργάνου, η οποία είχε κατατεθεί αρχικά τον περασμένο Μάρτιο. Σε μια περίοδο έντονων εσωκομματικών διεργασιών και αναζήτησης στρατηγικής κατεύθυνσης, η παρέμβαση αυτή θέτει το διακύβευμα της ανασυγκρότησης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και της συγκρότησης ενός ευρύτερου κυβερνητικού, προοδευτικού μετώπου. Μέσα από μια σκληρή αποτίμηση της τρέχουσας πολιτικής και οικονομικής πραγματικότητας στην Ελλάδα, το κείμενο επιχειρεί να χαράξει έναν συγκεκριμένο οδικό χάρτη συνεργασιών, θέτοντας ταυτόχρονα αυστηρά όρια στην εσωτερική λειτουργία και τη δημόσια έκφραση των στελεχών.

Η εσωκομματική συγκυρία και το κάλεσμα Πολάκη

Η δημοσιοποίηση του κειμένου από τον Παύλο Πολάκη έρχεται να λειτουργήσει ως υπενθύμιση των προειδοποιήσεων που είχαν διατυπωθεί κατά τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής στις 21 Μαρτίου 2026. Ο κ. Πολάκης συνδέει ευθέως τις τότε προτάσεις των 36 μελών με την τρέχουσα κατάσταση του κόμματος, απευθύνοντας ένα σαφές ερώτημα προς την εσωκομματική γεωγραφία και καλώντας σε κινητοποίηση εν όψει της επόμενης συνεδρίασης.

Στην προσωπική του τοποθέτηση, ο Παύλος Πολάκης αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Μετά από 2,5 μήνες με την πορεία απαξίωσης και την εικόνα διάλυσης που εκπέμπεται, ποιος είχε δίκιο τελικά;;;;;;;; Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει παρελθόν, έχει παρόν και πρέπει να έχει μέλλον!! Αυτό σας καλώ να προσπαθήσουμε στις 6/6 στη συνεδρίαση της ΚΕ!»

Η παρέμβαση αυτή επαναφέρει αυτούσια την πρόταση για μια συντεταγμένη, ανοιχτή στην κοινωνία πορεία, η οποία επιδιώκει να αποτελέσει τη βάση των επόμενων συλλογικών αποφάσεων του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, με απώτερο σκοπό την αντιμετώπιση του υφιστάμενου πολιτικού σκηνικού.

Δριμεία κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και οικονομικές προκλήσεις

Το σκεπτικό της πρότασης εκκινεί από μια αναλυτική και σφοδρή κριτική στην επταετή διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, την οποία οι συντάκτες περιγράφουν ως μια περίοδο ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Στο κείμενο υποστηρίζεται ότι η χώρα παραδόθηκε στην ανεξέλεγκτη κερδοφορία των τραπεζών, των κερδοσκοπικών funds, των παρόχων ενέργειας και των σούπερ μάρκετ, ενώ γίνεται λόγος για «συνταγματικό πραξικόπημα» με σκοπό την ιδιωτικοποίηση βασικών δομών του κοινωνικού κράτους, όπως η υγεία, η εκπαίδευση και η επικουρική σύνταξη.

Παράλληλα, οι 36 υπογράφοντες προχωρούν σε μια εκτενή απαρίθμηση κυβερνητικών σκανδάλων και διαχειριστικών αστοχιών. Μεταξύ αυτών αναφέρονται το σκάνδαλο των υποκλοπών, οι χειρισμοί συγκάλυψης στο έγκλημα των Τεμπών, οι δυσλειτουργίες στον ΟΠΕΚΕΠΕ, η χρηματοδότηση της «Ομάδας Αλήθειας» και η συγκέντρωση 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης σε μόλις δέκα εταιρείες. Επίσης, καταγγέλλεται το ιστορικό ρεκόρ των 20 δισεκατομμυρίων ευρώ σε απευθείας αναθέσεις, η υπόθεση του εργατοπατέρα Παναγόπουλου, η υπόθεση «σκόιλ ελικίκου», η δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης της κ. Ασημακοπούλου, καθώς και η εκτίναξη των δαπανών για συμβουλευτικές εταιρείες από 3,4 εκατομμύρια ευρώ το 2017 σε 585 εκατομμύρια ευρώ το 2025. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην περίπτωση της κ. Στρατινάκη στην Ανεξάρτητη Αρχή Ελέγχου της Αγοράς, η οποία παραιτήθηκε λίγες εβδομάδες μετά την τοποθέτησή της, μετέπειτα της αποκάλυψης ότι δεν είχε δηλώσει 1,2 εκατομμύρια ευρώ στο Πόθεν Έσχες της.

Στο πεδίο της οικονομίας, η πρόταση προειδοποιεί για μια ιδιαίτερα δυσοίωνη περίοδο, καθώς η ρευστότητα των 36 δισεκατομμυρίων ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης εξαντλείται, αφήνοντας τους αγρότες, τους κτηνοτρόφους και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες χωρίς στήριξη. Το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα 2026-2029 χαρακτηρίζεται ως ένα «μικρό μνημόνιο» που περιλαμβάνει σημαντικές περικοπές, την ώρα που οι γεωπολιτικές εξελίξεις στο Ιράν εκτιμάται ότι θα πυροδοτήσουν ένα νέο, σφοδρότερο πληθωριστικό κύμα. Με δεδομένη την αποτυχία της κυβέρνησης στις προηγούμενες κρίσεις της πανδημίας και του Ρωσο-Ουκρανικού πολέμου, το κείμενο καταλήγει ότι η ανάγκη για πολιτική αλλαγή αποτελεί επιτακτική κοινωνική ανάγκη.

Οδικός χάρτης για προοδευτική εκλογική συμμαχία και οι 10+1 άξονες

Αυτοκριτική είναι η προσέγγιση των 36 μελών όσον αφορά τη στρατηγική των συνεργασιών κατά την προεκλογική περίοδο του 2023, η οποία χαρακτηρίζεται εκ του αποτελέσματος καταστροφική, λόγω της εμμονικής επιμονής για σύμπραξη με το ΠΑΣΟΚ παρά τις σταθερά αρνητικές απαντήσεις. Για την αποφυγή του ίδιου σφάλματος, προτείνεται μια διαφανής διαδικασία, μακριά από μυστικές συμφωνίες, με ανοιχτές πόρτες στην κοινωνία και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.

Η πρόταση περιλαμβάνει τη θεσμοθέτηση δύο βασικών σταδίων:

• Γραπτή Πρόσκληση: Αποστολή σαφούς πρόσκλησης με αυστηρό χρονοδιάγραμμα σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις, κατονομάζοντας το ΠΑΣΟΚ, τη Νέα Αριστερά (ΝΕ.ΑΡ.), το ΜέΡΑ25, το ΚΚΕ, τον Αλέξη Τσίπρα, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΠΡΑΤΤΩ, τον ΚΟΣΜΟ και την κ. Κατσέλη, καθώς και σε κάθε άλλον κινηματικό σχηματισμό που επιθυμεί προγραμματική σύγκλιση.

• Εκλογική Διακήρυξη: Ολοκλήρωση εντός δύο μηνών μιας κοινής διακήρυξης που θα δεσμεύει τις συμμετέχουσες δυνάμεις και θα περιγράφει τη στελέχωση της κοινής εκλογικής επιτροπής και το κυβερνητικό πρόγραμμα.

Η διακήρυξη αυτή θα ενσωματώνει κατ’ ελάχιστο τους ήδη εγκεκριμένους από τον ΣΥΡΙΖΑ 10+1 άξονες πολιτικής συνεργασίας. Αυτοί περιλαμβάνουν τη θέσπιση δημόσιου ελέγχου σε τουλάχιστον μία συστημική τράπεζα, τον δημόσιο έλεγχο στην ενέργεια και την ύδρευση, τη διασφάλιση αξιοπρεπών μισθών και συλλογικών συμβάσεων, καθώς και τη στήριξη των συνταξιούχων. Παράλληλα, προτάσσονται η φιλολαϊκή λύση για το ιδιωτικό χρέος, η λήψη μέτρων για τη στεγαστική κρίση, η δραστική μείωση των έμμεσων φόρων, η γενναία χρηματοδότηση της παιδείας και της υγείας, οι βαθιές τομές στην απόδοση της δικαιοσύνης, η συνταγματική αναθεώρηση και η άσκηση μιας ισχυρής, ανεξάρτητης και πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής.

Η ιστορική ταυτότητα και τα όρια της εσωκομματικής πειθαρχίας

Το κείμενο κλείνει με μια αναδρομή στην ιστορική διαδρομή του κόμματος, υπενθυμίζοντας την κυβερνητική περίοδο του 2015 ως το επιστέγασμα των λαϊκών αγώνων δεκαετιών για την πραγματοποίηση της «πρώτης φοράς αριστερά». Παρά τις μετέπειτα διασπάσεις, την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα, την «περιπέτεια Κασσελάκη» και το οργανωμένο αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο από την πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης, οι υπογράφοντες τονίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ παραμένει ζωντανός επειδή εκφράζει τις ανάγκες συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων.

Η πρόταση ξεκαθαρίζει ότι η επιδίωξη συμμαχιών δεν πρέπει να οδηγήσει σε κομματική αδράνεια ή σε σενάρια διάλυσης και ενσωμάτωσης σε έναν ελεγχόμενο κεντροαριστερό χυλό. Στο πλαίσιο αυτό, ζητείται από την Κεντρική Επιτροπή η επιβολή απόλυτης πειθαρχίας στα ηγετικά όργανα (βουλευτές, Πολιτική Γραμματεία, Κ.Ε., Γραφείο Τύπου), ξεκαθαρίζοντας ότι δεν θα υπάρξει καμία ανοχή σε στελέχη που εκφράζουν δημόσια θέσεις οι οποίες δεν έχουν συλλογικά εγκριθεί.

Υιοθετώντας μια ιστορική αναφορικότητα, το κείμενο υπογραμμίζει τη σταθερή βούληση των μελών για τη διατήρηση της αυτονομίας του κόμματος, καταλήγοντας με τη φράση:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ “δε χαρίζεται, δεν κληρονομείται, δεν τεμαχίζεται σε τιμάρια”».

Πιο αναλυτικά ο Π. Πολάκης σε ανάρτησή του αναφέρει:

Στην συνεδριαση της Κεντρικης Επιτροπης του ΣΥΡΙΖΑ στις 21/3/2026 ,καταθεσαμε το παρακατω κειμενο 36 μελη της ΚΕ για να αποτελεσει τη βαση της αποφασης!

ΜΕΤΑ ΑΠΟ 2,5 ΜΗΝΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΠΟΥ ΕΚΠΕΜΠΕΤΑΙ ,ΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ ΤΕΛΙΚΑ;;;;;;;;

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΛΘΟΝ , ΕΧΕΙ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ!!

Αυτο σας καλω να προσπαθησουμε στις 6/6 στη συνεδριαση της ΚΕ!

«Πρόταση για μια συντεταγμένη, ανοιχτή στην κοινωνία και με σαφές χρονοδιάγραμμα και διαδικασίες πορεία, προς το σχηματισμό ενός κυβερνητικού, προοδευτικού μετώπου

1. Το πολιτικό τοπίο σήμερα-κοινωνική ανάγκη η πολιτική αλλαγή

Το 2019, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η Ελλάδα αφήνει πίσω της την περιπέτεια των μνημονίων, για να μπει αμέσως μετά στην περιπέτεια Μητσοτάκη. Εφτά χρόνια ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής ήταν αρκετά για να παραδοθεί η χώρα στην χωρίς έλεγχο κερδοφορία των Τραπεζών, των κερδοσκοπικών funds, των παρόχων ενέργειας και των σούπερ μάρκετ. Εφτά χρόνια ήταν αρκετά για προχωρήσει ακόμα και με συνταγματικό πραξικόπημα η περαιτέρω ιδιωτικοποίηση βασικών παροχών του κοινωνικού κράτους σε υγεία, εκπαίδευση, επικουρική σύνταξη κ.α.

Παράλληλα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη παράγει σκάνδαλα, με οικονομικό ή όχι αντίκτυπο, με πρωτοφανείς ρυθμούς. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το σκάνδαλο των υποκλοπών, το μπάζωμα και τους χειρισμούς κουκουλώματος του εγκλήματος των Τεμπών, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα επιστημονικά θαύματα με τις μπανάνες στον Όλυμπο, τη χρηματοδότηση της «ομάδας αληθείας», τα 2,5 δις ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης που δόθηκαν σε 10 μόνο εταιρείες, τις απευθείας αναθέσεις που έφτασαν στο ρεκόρ των 20 δις ευρώ, την υπόθεση του εργατοπατέρα Παναγόπουλου, το «σκόιλ ελικίκου», την κ. Ασημακοπούλου που δικάζεται αυτές τις μέρες, τις δαπάνες για συμβουλευτικές εταιρείες που από 3,4 εκατομμύρια ευρώ το 2017 έφτασαν στα 585 εκατομμύρια το 2025 ή την κ. Στρατινάκη που τοποθετήθηκε ως υποδιοικήτρια στην Ανεξάρτητη Αρχή Ελέγχου της Αγοράς-για άλλη μια φορά η ΝΔ έβαλε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα-για να παραιτηθεί λίγες εβδομάδες μετά και τελικά να αποκαλύπτεται ότι δεν είχε δηλώσει 1,2 εκατομμύρια ευρώ στο Πόθεν Έσχες της;

Σήμερα, όλα δείχνουν ότι έχουμε μπροστά μας μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο. Η ρευστότητα που βασίστηκε στα 36 δις του Ταμείου Ανάκαμψης φτάνει στο τέλος της. Μια μεγάλη ευκαιρία για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας χάθηκε, αγρότες και κτηνοτρόφοι είναι σε απελπισία, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δεν στηρίχθηκαν καθώς για μια ακόμα φορά η μερίδα του λέοντος πήγε στα μονοπώλια και στους φίλους. Το μεσοπρόθεσμο 2026-2029 είναι ένα μικρό μνημόνιο καθώς περιλαμβάνει σημαντικές περικοπές, ενώ οι εξελίξεις στο Ιράν θα φέρουν ένα νέο πληθωριστικό κύμα, πιθανότατα πολύ χειρότερο από κάθε προηγούμενο. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη απέτυχε σε κάθε προηγούμενη κρίση (πανδημία, Ρώσσο-Ουκρανικός πόλεμος, πληθωριστικές πιέσεις). Ο μέσος πολίτης γνωρίζει πολύ καλά ότι με κυβέρνηση Μητσοτάκη ο λογαριασμός στο τέλος πάντα σε αυτόν έρχεται. Για αυτό το λόγο η ανάγκη για πολιτική αλλαγή είναι μια κοινωνική ανάγκη στην οποία ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ οφείλει να ανταποκριθεί με αποφασιστικότητα και αίσθημα ευθύνης.

2. Ο δρόμος προς μια εκλογική συμμαχία θα πρέπει να γίνει με διαδικασίες ανοιχτές στην κοινωνία και με ξεκάθαρο χρονοδιάγραμμα υλοποίησης

Η γραμμή που ακολουθήσαμε στο δρόμο για τις εκλογές του 2023 σχετικά με τις συνεργασίες, αποδείχθηκε εκ του αποτελέσματος και πέρα από κάθε αμφιβολία, καταστροφική. Επιμείναμε εμμονικά και κόντρα σε κάθε λογική, μέχρι λίγο πριν τις εκλογές, σε μια εκλογική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, ενώ εισπράτταμε σταθερά αρνητική απάντηση. Σήμερα, είμαστε κοντά στο να κάνουμε το ίδιο λάθος δεύτερη φορά.

Οι πολιτικές εξελίξεις της περιόδου, τα δημοσκοπικά δεδομένα αλλά κυρίως η χρονική απόσταση από τις επόμενες εθνικές εκλογές (αν δεν έχουμε απρόοπτα), επιβάλλουν να πάρουμε άμεσες αποφάσεις που θα μας δεσμεύσουν στο δρόμο προς τις επόμενες εκλογές.

Επειδή πάνω από όλα οι διαδικασίες για το σχηματισμό ενός ισχυρού και με κυβερνητική προοπτική προοδευτικού εκλογικού μετώπου πρέπει να είναι ανοιχτές στην κοινωνία και τους πολίτες και όχι αποτέλεσμα μυστικών συναντήσεων και συμφωνιών, με βάση τις συνεδριακές αποφάσεις και τις προηγούμενες αποφάσεις της Π.Γ., προτείνουμε:

1. Γραπτή, ξεκάθαρη πρόσκληση σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ, ΝΕ.ΑΡ., ΜέΡΑ25, ΚΚΕ, Τσίπρα, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΠΡΑΤΤΩ, ΚΟΣΜΟΣ, Κατσέλη και όποιον άλλο κομματικό ή κινηματικό σχηματισμό κρίνει ότι μπορεί να συνταχθεί μαζί μας προγραμματικά), για τη δημιουργία εκλογικής συμμαχίας. Η πρόσκληση θα πρέπει να είναι σαφής και να περιγράφει με αυστηρό χρονοδιάγραμμα όλες τις διαδικασίες και τα στάδια μέχρι την δημιουργία της εκλογικής προοδευτικής συμμαχίας.

2. Απώτερος στόχος να καταλήξουμε εντός δυο μηνών συνολικά, στη εκλογική διακήρυξη της συμμαχίας στην οποία θα αποτυπώνεται η πρόθεση εκλογικής συμπαράταξης των προοδευτικών δυνάμεων που επιθυμούν και εργάζονται προς αυτή την κατεύθυνση. Η διακήρυξη θα πρέπει να περιέχει:

α. τη δέσμευση όλων όσων επιθυμούν εκλογική συνεργασία

β. τις βασικές προτεραιότητες/στόχους μιας προοδευτικής διακυβέρνησης , που κατ’ ελάχιστο θα περιλαμβάνουν τους ήδη διακηρυγμένους από τον ΣΥΡΙΖΑ 10+1 άξονες πολιτικής συνεργασίας (Τράπεζες με δημόσιο έλεγχο μιας τουλάχιστον συστημικής Τράπεζας, Δημόσιος έλεγχος σε Ενέργεια & Ύδρευση, Αξιοπρεπείς Μισθοί – Συλλογικές Συμβάσεις, Στήριξη των συνταξιούχων, Φιλολαϊκή λύση για το ιδιωτικό χρέος, Μέτρα για την στεγαστική κρίση, Δραστική μείωση έμμεσων φόρων, Γενναία χρηματοδότηση Παιδείας και Υγείας, Τομές στην απόδοση Δικαιοσύνης, Συνταγματική Αναθεώρηση συν μια ισχυρή, ανεξάρτητη & πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική).

γ. τις διαδικασίες μέσα από τις οποίες το εκλογικό σχήμα θα καταλήξει στη στελέχωση της κοινής εκλογικής επιτροπής και στο κυβερνητικό πρόγραμμα με το οποίο θα απευθυνθεί στην κοινωνία, με το αντίστοιχο αναλυτικό χρονοδιάγραμμα.

Τέτοιου είδους ανοιχτές διαδικασίες είναι σίγουρο ότι θα ενδυναμώσουν την προσπάθεια, θα δώσουν ελπίδα στους προοδευτικούς πολίτες και θα δημιουργήσουν νέους χώρους συνάντησης στις πόλεις, τα χωριά, τους χώρους εργασίας, τους συλλογικούς φορείς, την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει παρελθόν, έχει παρόν, έχει και μέλλον

Σε πείσμα όλων, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έφτασε το 2015 να κάνει το όνειρο για «πρώτη φορά αριστερά» πραγματικότητα. Παρά τις κάποιες φοβικές στάσεις που μετρίασαν την αποφασιστικότητα μας, είμαστε, περήφανοι για την κυβερνητική μας περίοδο η οποία ήταν το επιστέγασμα μιας σταθερής παρουσίας στα κοινά και τους λαϊκούς αγώνες για δεκαετίες.

Από τότε περάσαμε πολλά, είχαμε πολλαπλές διασπάσεις, την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα, την περιπέτεια Κασσελάκη και σταθερά απέναντι μας ένα οργανωμένο αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, από το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ. Παρά το λυσσαλέο αυτό πόλεμο που έχει δεχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ από το σύστημα εξουσίας και όχι μόνο, είναι ακόμα ζωντανός και αυτό γιατί δεν είναι ένα κόμμα που το δημιούργησε μια εφήμερη πολιτική συγκυρία αλλά οι ανάγκες και τα θέλω συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, με συγκεκριμένο ιδεολογικό υπόβαθρο. Για το λόγο αυτό αποτελεί το μοναδικό προοδευτικό πολιτικό φορέα που έχει τη δυνατότητα να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία ενός πραγματικά προοδευτικού μετώπου, ικανού να διατυπώσει εναλλακτική κυβερνητική πρόταση διεκδικώντας την κυβέρνηση απέναντι στη δεξιά του Μητσοτάκη

Θα πρέπει να είναι σαφές ότι η προσπάθεια για τη δημιουργία μιας νικηφόρας εκλογικής συμμαχίας δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε κομματική παράλυση & αδράνεια ή σε σχεδιασμούς που δεν υπηρετούν το ιστορικό πολιτικό ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι απεργάζονται σενάρια διάλυσης ή ενσωμάτωσης να ξέρουν ότι θα μας βρουν απέναντι. Ιδιαιτέρως όσον αφορά στην συλλογική ηγεσία του κόμματος (βουλευτές, μέλη Π.Γ., μέλη Κ.Ε., Γραφείο Τύπου), καμία ανοχή δεν θα πρέπει πλέον να είναι επιτρεπτή για τις όσους/ες εκφράζουν δημόσια θέσεις που δεν έχουν συλλογικά εγκριθεί. Η Κ.Ε. του κόμματος θα πρέπει να πάρει μια ξεκάθαρη απόφαση σε αυτή την κατεύθυνση η οποία θα δεσμεύει και τα υπόλοιπα όργανα. Για να αντιγράψουμε στην πράξη τη γνωστή ιστορική φράση:

ο ΣΥΡΙΖΑ «δε χαρίζεται, δεν κληρονομείται, δεν τεμαχίζεται σε τιμάρια».