Η συνήθης πρακτική, κάθε φορά που επισκέπτεται ο πρέσβης κάποιας ξένης χώρας τα Χανιά, είναι να επισκεφθεί τον Δήμαρχο στο Δημαρχείο Χανίων και τον Αντιπεριφερειάρχη στο κτίριο της Αντιπεριφέρειας, όπου εκεί θα συζητήσουν, θα γίνουν δηλώσεις και θα δοθούν αναμνηστικά δώρα. Δεν είναι απλά εθιμοτυπικό· είναι η αποτύπωση της αναγνώρισης και αποδοχής, εκ μέρους μιας ξένης αρχής, των φορέων που εκφράζουν τη λαϊκή βούληση και έχουν την εξουσία σε έναν τόπο.

Η πρακτική αυτή, ωστόσο, αγνοήθηκε επιδεικτικά στην περίπτωση της πρέσβειρας των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκιλφόιλ.

Η κ. Γκιλφόιλ ήρθε στα Χανιά λες και επισκέφθηκε έναν τόπο που της ανήκει. Δεν επισκέφθηκε τις αρχές του τόπου, τους εκλεγμένους εκπροσώπους του λαού των Χανίων στον χώρο τους. Αντιθέτως, επισκέφθηκε τη Βάση της Σούδας. Μετά, η ίδια κάλεσε σε δείπνο τις αρχές του τόπου —τον Αντιπεριφερειάρχη Χανίων, τον Δήμαρχο Χανίων, τον Αστυνομικό Διευθυντή, τον Λιμενάρχη Χανίων και τις στρατιωτικές αρχές— για να τους παραθέσει το δείπνο ο Διοικητής των Αμερικανικών Βάσεων.

Πρόκειται για μια συμβολική αντιστροφή της πραγματικότητας που, με τον τρόπο της, θέλει να αποτυπώσει ποιος πραγματικά έχει την εξουσία στον τόπο μας. Ήταν λες και οι αρχές του τόπου φιλοξενούνταν από τις αμερικανικές βάσεις και την πρέσβειρα των ΗΠΑ, και όχι το ορθό και κανονικό που είναι το ακριβώς αντίστροφο, δηλαδή ότι οι αμερικανικές βάσεις και η πρέσβειρα των ΗΠΑ είναι φιλοξενούμενοι στα Χανιά.

Ξέρετε, όταν κάποιος φιλοξενείται οπουδήποτε, υπάρχουν κάποιοι απαράβατοι, άγραφοι κανόνες.

Καταρχάς, ο φιλοξενούμενος πρέπει να σέβεται τις αρχές του τόπου και να συμπεριφέρεται ανάλογα, χωρίς να ξεπερνά τα όρια. Όταν κάποιος δεν σέβεται αυτά τα όρια και δεν σέβεται αυτόν που τον φιλοξενεί —όταν θέλει ο ίδιος να φέρεται λες και είναι αυτός που φιλοξενεί, ενώ στην πραγματικότητα είναι ο φιλοξενούμενος— τότε καταλαβαίνεις ότι τα όρια έχουν ξεπεραστεί και δεν είναι καλός φιλοξενούμενος.

Τότε, ο οικοδεσπότης οφείλει —αν σέβεται τον εαυτό του— να διώξει τον φιλοξενούμενο. Εκτός και αν ο οικοδεσπότης έχει χάσει οριστικά τον έλεγχο του σπιτιού του.

Σκέψεις σχετικά με την πρώτη επίσκεψη της πρέσβειρας των ΗΠΑ στα Χανιά, η οποία κινήθηκε στο σκοτάδι, χωρίς ενημέρωση, χωρίς δελτία τύπου από τις αρχές (όπως συνήθως συμβαίνει στις επισκέψεις εκπροσώπων άλλων χωρών), και που έμοιαζε λες και αυτός που φιλοξενεί είναι τελικά ο φιλοξενούμενος.

Σκέψεις από μία επίσκεψη που μας έκανε να αισθανθούμε ξένοι, φιλοξενούμενοι στον τόπο μας…