Ο Βασίλης Λαμπόγλου με ανάρτησή του με αφορμή τα όσα συνέβησαν με τα λύμματα που επί μέρες έπεφταν στη θάλασσα αναφέρεται στις αλλαγές που παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια στη Νέα Χώρα:

Στη Νέα Χώρα των Χανίων που πρωτογνώρισα και αγάπησα τη δεκαετία του ’90, δεν υπήρχαν πεντάστερα ξενοδοχεία, πλήθος Airbnb, επταώροφες πολυκατοικίες, πάρκινγκ προς πώληση, τουριστικά λεωφορεία που δεν μπορούν να στρίψουν και Ισραηλινοί που ρωτάνε αν πωλείται κάτι (προσωπικό παράδειγμα).

Εγώ γνώρισα την πλατεία Βαφέ με το καφενεδάκι της, τη λαϊκή της Τετάρτης με τα ανθάκια και τους χοχλιούς, τη βόλτα από την ΑΒΕΑ στον Φιρκά, τα αρμυρίκια του «Ξενία», το μανάβικο του Βλοντάκη, το γήπεδο στον Κλαδισό που κάναμε προπονήσεις, τη γιορτή της σαρδέλας, την αγαπημένη Μαρίκα Βιτζηλάκη με τα καλτσούνια της, την καμπάνα του Αγίου Κωνσταντίνου, το απογευματινό μπάνιο στην παραλία, τα καλαμαράκια στο «Ακρογιάλι».

Χαμηλά σπιτάκια, στενά σοκάκια, άνθρωποι της γειτονιάς (πολλοί πρόσφυγες) με κουβέντες στην αυλή με αγιόκλημα και γιασεμί. Και άκουσα για ανθρώπους φιλοπρόοδους που πρόκοψαν και βοήθησαν τη γειτονιά τους (τον Γιώργη Μανουσάκη, τον Σταμάτη Αποστολάκη, τον δάσκαλο Ιγγλεζάκη…). Άνθρωποι ακόμη, να νοιάζονται για ανθρώπους.

Σήμερα… όλα αυτά χάθηκαν. Παραμέρισαν για να έρθει η «ανάπτυξη». Μια ανάπτυξη χωρίς μέριμνα, χωρίς ορθολογισμό, χωρίς όφελος για την περιοχή.

Αυτές τις μέρες, ο κορεσμός της γειτονιάς έβγαλε τα λύματα στους δρόμους. Χωρίς συγκοινωνιακές μελέτες, χωρίς σεβασμό στην αρχιτεκτονική της γειτονιάς, άνευ χώρων στάθμευσης, χωρίς χώρους πρασίνου… όμως με το πλεόνασμα χιλιάδων επιπλέον λεκανών να φιλοξενούν τα περιττώματα των ορδών τουριστών, μια κατάσταση που εμπνεύστηκε και καλωσόρισε η αθηνοκεντρική κυβέρνηση του Χανιώτη Κυριάκου Μητσοτάκη, σε συνέργεια με την Περιφέρεια Κρήτης του οραματιστή Αρναουτάκη, καθώς και με τον ταλαντούχο (στο Instagram και στα social media) Δήμαρχο Χανίων, Παναγιώτη Σημανδηράκη.

Και κάποτε έσκασαν τα δίκτυα… και πλημμύρισε η Νέα Χώρα σκατά. Και καταλήγουν όλα στη θάλασσα, και απαγόρευσαν την κολύμβηση, και οι αγανακτισμένοι καταστηματάρχες (με μερίδιο ευθύνης και αυτοί) αναθεματίζουν τους πάντες. Και ο κόσμος; Ποιος τον νοιάζεται;

Ο κεντρικός βιολογικός καθαρισμός των Χανίων (από όπου απορρίπτονται βαθιά στο πέλαγος) δεν μπορεί να αντέξει τον οχετό της ανάπτυξης, διαβάζω. Χρόνια ξεχειλίζουν οι υπόνομοι και αναδύεται η ευωδία του υπερτουρισμού σε όλη την περιοχή. Αλλά φέτος, με το ρεκόρ τουριστικών αφίξεων, τα Χανιά έσπασαν και το ρεκόρ βοθρολυμάτων.

Το αποχετευτικό δίκτυο γέμισε και έτσι δημιουργήθηκε ένα φυσικό ρυάκι λυμάτων στους δρόμους της μαγευτικής πόλης που αγάπησα (Λαμπογυάλης δήλωνα). Το ρυάκι αυτό καταλήγει στο δέλτα του Κλαδισού, στην τουριστικότατη παραλία της Νέας Χώρας. Και ένα καφέ κύμα φτάνει μέχρι τα Λαζαρέτα… εκεί που πηγαίναμε κολυμπώντας και γυρίζαμε.

Θα περιμένω την Ντόρα να υπερασπιστεί τον αγαπημένο δήμαρχό της… στη λογική «τα σπίτια που καίγονται ξαναφτιάχνονται». Έτσι και η Νέα Χώρα, που έχει καταντήσει από το άκοπο χρήμα Κακιά Χώρα, και πρόσφατα Σκατόχωρα, να ξαναγίνει Νέα —και άσχημη πλέον— Χώρα.

Άραγε, η Χαλέπα να είναι η επόμενη προς «ανάπτυξη»…; Ε, Δήμαρχε;