Σε μία εφ’ όλης της ύλης παρουσίαση της στρατηγικής και του ιδεολογικού στίγματος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ) προχώρησε ο πρόεδρος του νεοσύστατου πολιτικού φορέα, Αλέξης Τσίπρας, κατά τη συνέντευξη Τύπου στο πλαίσιο της 90ής Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Απορρίπτοντας τις επικρίσεις περί στροφής προς το πολιτικό κέντρο, ο κ. Τσίπρας χαρακτήρισε την τοποθέτησή του ως την πλέον αριστερή, δομημένη και τεκμηριωμένη που έχει πραγματοποιήσει ποτέ στη ΔΕΘ, αντιπαραβάλλοντας το δικό του δεκαετές παραγωγικό πλάνο με την επταετή διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, τον οποίο κατηγόρησε για παντελή απουσία οράματος. Στο επίκεντρο των παρεμβάσεών του τέθηκαν η πρόταση για την επιβολή «πατριωτικής εισφοράς» στο ισχυρότερο 1% του πλούτου με στόχο τη χρηματοδότηση ενός «Ταμείου Νέων Γενεών», η απόρριψη της κυβερνητικής κριτικής περί ανεπαρκούς κοστολόγησης, η διαχείριση των διερευνητικών εντολών με ορίζοντα ακόμη και τις δεύτερες εκλογές, καθώς και οι αυστηροί εσωκομματικοί κανόνες αποκλεισμού εν ενεργεία βουλευτών από άλλα κόμματα.

Το παραγωγικό μοντέλο, ο δεκαετής ορίζοντας και η διαμάχη για την κοστολόγηση

Απαντώντας στην πρώτη ερώτηση σχετικά με τη σύγκριση των οικονομικών προγραμμάτων της ΕΛΑΣ και της Νέας Δημοκρατίας, ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε να αποσαφηνίσει το περιεχόμενο της σύγχρονης προοδευτικής πολιτικής, θέτοντας ως προτεραιότητα την αναδιάρθρωση της εθνικής παραγωγής:

«Η ομιλία μου στην παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος της ΕΛΑΣ ήταν η πιο αριστερή, τεκμηριωμένη και δομημένη ομιλία που έχω κάνει ποτέ στο πλαίσιο της ΔΕΘ. Αριστερό δεν είναι η διαχείριση της φτώχειας, αλλά η πολιτική που παράγει πλούτο και τον μοιράζει δίκαια σε όλους. Εμείς έχουμε ένα συνεκτικό σχέδιο που μπορεί να πάει τη χώρα μπροστά. Δεν έχει σημασία αν ένα πρόγραμμα είναι αριστερό ή κεντρώο, αλλά να μπορεί να πάει μπροστά τη χώρα. Για να πάει μπροστά η χώρα πρέπει να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο. Το πρόγραμμά μας αφορά σε βάθος δεκαετίας — πώς οραματιζόμαστε τη χώρα σε δέκα χρόνια από σήμερα. Ένα μοντέλο που αυξάνει το εισόδημα και δίνει βιώσιμη ανάπτυξη».

Αντιπαραβάλλοντας την πρότασή του με τις κυβερνητικές εξαγγελίες, υποστήριξε ότι ο πρωθυπουργός «εκφώνησε ένα πρόγραμμα για να καλύψει έναν συγκεκριμένο δημοσιονομικό χώρο», προσθέτοντας πως «μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης, δεν είχε τίποτε να μας πει για το όραμά του για τη χώρα. Εμείς, με το τρίπτυχο “παράγουμε περισσότερα, μοιράζουμε δικαιότερα, ζούμε καλύτερα”, επιδιώκουμε να εφαρμόσουμε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο για να μπορέσουμε επιτέλους να ζήσουμε ως Ευρωπαίοι».

Σχετικά με την έντονη κριτική του οικονομικού επιτελείου για το κόστος των μέτρων, ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ έκανε λόγο για προσχεδιασμένη κυβερνητική αντίδραση:

«Πριν κατέβω από το βήμα, ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης είχε ετοιμάσει την κριτική του. Η κοστολόγηση του προγράμματός μας ήταν… πίνακας ζωγραφικής σουρεαλιστικού περιεχομένου. Είναι μία τάση που υποβαθμίζει τον πολιτικό διάλογο. Εμείς επιχειρήσαμε, με συντηρητικό τρόπο και μεγάλη ακρίβεια, να παρουσιάσουμε μέτρα με βάση το δημοσιονομικό πλαίσιο που έχουμε από το μεσοπρόθεσμο, το οποίο έχει ήδη καταθέσει η κυβέρνηση. Είχαμε έναν δημοσιονομικό χώρο 7,5 δισ. ευρώ και πάνω σε αυτό σχεδιάσαμε. Μόλις είπαμε ότι θα καταθέσουμε στον αρμόδιο φορέα το πρόγραμμά μας για αξιολόγηση, το τροπάρι άλλαξε. Δεν θα κουνάνε το δάχτυλο σε εμάς για τα οικονομικά».

Η «πατριωτική εισφορά» στο 1% του πλούτου και το Ταμείο Νέων Γενεών

Εκτενή αναφορά έκανε ο κ. Τσίπρας στην πρόταση για τη φορολόγηση του συσσωρευμένου πλούτου, εντάσσοντάς την στον διεθνή προβληματισμό για τις κοινωνικές ανισότητες. Ανακαλώντας στοιχεία της Oxfam —σύμφωνα με τα οποία οι δέκα πλουσιότεροι άνθρωποι παγκοσμίως αύξησαν την περιουσία τους κατά 34 τρισεκατομμύρια δολάρια την τελευταία δεκαετία—, καθώς και τα παραδείγματα των κινημάτων «πατριωτών εκατομμυριούχων» στις ΗΠΑ και της πρωτοβουλίας «Proud to Pay More» 120 μεγαλοεκατομμυριούχων στη Βρετανία, εξέφρασε την απογοήτευσή του για τις εγχώριες αντιδράσεις.

Αναγνωρίζοντας ότι η έλλειψη εθνικού περιουσιολογίου δεν επιτρέπει τον επακριβή προσδιορισμό του συνολικού μεγέθους, παρέθεσε τις υφιστάμενες επιστημονικές και τραπεζικές εκτιμήσεις:

• Το World Inequality Database του World Inequality Lab (όπου διδάσκει ο Τομά Πικετί) υπολογίζει τον πλούτο του πλουσιότερου 1% στην Ελλάδα σε περίπου 200 δισεκατομμύρια ευρώ.

• Εγχώριοι οικονομολόγοι και τραπεζικά στελέχη εκτιμούν το μέγεθος αυτό έως και τα 350 δισ. ευρώ.

• Τα επίσημα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος και του ΤΕΚΕ καταγράφουν ότι το ισχυρότερο 1% των καταθετών κατέχει το 46% των συνολικών τραπεζικών καταθέσεων στη χώρα.

• Αθροιστικά, η ακίνητη περιουσία και οι καταθέσεις του 1% ανέρχονται στα 175 δισ. ευρώ.

Εξηγώντας τη φιλοσοφία και τον προορισμό του μέτρου, ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ σημείωσε:

«Πατριωτική εισφορά το ονομάσαμε ακριβώς διότι πιστεύουμε ότι είναι πατριωτική ευθύνη των πιο δυνατών να βάλουν πλάτη και να στηριχθεί το σύνολο της κοινωνίας. Σε λίγες μέρες κλείνουμε 200 χρόνια από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, το οποίο στάθηκε στα πόδια του και χάρη στη στήριξη εύπορων συμπολιτών μας, όπως ο Ζάππας, ο Σίνας, ο Βαρβάκης. Οι εύποροι συμπατριώτες μας σήμερα δεν αισθάνονται την ανάγκη να στηρίξουν το μέλλον; Πιστεύω ότι θα την αισθανθούν, όχι με όρους φιλανθρωπίας, αλλά ενός νόμιμου κανόνα που θα επιβάλει η πολιτεία. Σκοπεύουμε να δημιουργήσουμε έναν ειδικό λογαριασμό, ένα Ταμείο Νέων Γενεών, που θα επενδύει στη στήριξη της έρευνας, της τεχνολογίας, των σχολείων και των δημόσιων πανεπιστημίων, ώστε να μείνουν τα νέα παιδιά στον τόπο μας».

Διερευνητικές εντολές, δεύτερες κάλπες και μουσικές αιχμές

Στο ερώτημα για τη στάση του σε περίπτωση μη επίτευξης αυτοδυναμίας στις επερχόμενες εκλογές, ο Αλέξης Τσίπρας διαμήνυσε ότι η στρατηγική του θα εξαρτηθεί από τη σειρά των αποτελεσμάτων:

«Αν έχουμε την πρώτη διερευνητική εντολή, θα εξαντλήσουμε τις δυνατότητες σχηματισμού κυβέρνησης στη βάση ενός προγράμματος αλλαγής πολιτικής. Αν υπάρξει αυτή η δυνατότητα, θα έχουμε κυβέρνηση. Αν δεν γίνει αυτό, τότε θα πάμε σε δεύτερες εκλογές, οι οποίες δεν είναι και καμιά καταστροφή. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης, στις προηγούμενες εκλογές, είχε προεξοφλήσει τις δύο κάλπες. Ακόμα και στις πρώτες, με 146 έδρες, δεν συζήτησε καν τον σχηματισμό κυβέρνησης και πήγε σε δεύτερες κάλπες. Αντιθέτως, ίσως εκφραστεί πιο καθαρά η βούληση για το ποιος και πώς θέλουμε να κυβερνήσει τη χώρα. Ο κ. Μητσοτάκης διαβάζει στις δημοσκοπήσεις ότι πάνω από το 70% θέλει αλλαγή».

Η πολιτική αντιπαράθεση περιέλαβε και έμμεσες αναφορές στο λαϊκό τραγούδι. Στον πρωθυπουργό —ο οποίος είχε σχολιάσει προηγουμένως τις τοποθετήσεις Τσίπρα με τον στίχο «ωραία που τα λες μα έλα που σε ξέρω»—, ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ απάντησε επικαλούμενος τον Γιώργο Μητσάκη: «Μιας και ο πρωθυπουργός το Σαββατοκύριακο το ‘ριξε στο ελαφρολαϊκό, να σας θυμίσω κι εγώ ένα ωραίο τραγούδι του αείμνηστου Γιώργου Μητσάκη, που έλεγε: “Μου ‘φαγες όλα τα δαχτυλίδια”».

Υποκλοπές, αυστηροί όροι ένταξης στην ΕΛΑΣ και στρατηγική ήττα της ΝΔ

Αναφερόμενος στην υπόθεση των παρακολουθήσεων, ο κ. Τσίπρας έκανε λόγο για βαθύ τραύμα στους δημοκρατικούς θεσμούς, υποστηρίζοντας ότι «σε οποιαδήποτε άλλη χώρα ο πρωθυπουργός είτε θα είχε παραιτηθεί είτε θα είχε καθαιρεθεί από το ίδιο του το κόμμα», ενώ δεσμεύθηκε ότι μία προοδευτική κυβέρνηση θα αφήσει τη Δικαιοσύνη ανεμπόδιστη να επιμερίσει ευθύνες, υπενθυμίζοντας πως «οι πολιτικοί δεν βάζουν άλλους πολιτικούς στη φυλακή».

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στη φυσιογνωμία και τη συγκρότηση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, ξεκαθαρίζοντας τους δύο θεμελιώδεις όρους λειτουργίας:

1. Καμία ενσωμάτωση εν ενεργεία βουλευτών: Δεν γίνονται δεκτοί βουλευτές εκλεγμένοι με άλλα κόμματα στην παρούσα Βουλή, ώστε να μην αναπαραχθεί το φαινόμενο μετακίνησης εδρών, αποσκοπώντας στην απόκτηση κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης αποκλειστικά μέσω της ετυμηγορίας των πολιτών.

2. Μηδενικά προνόμια από το παρελθόν: Καμία αυτόματη μεταβίβαση προηγούμενων ιδιοτήτων ή αξιωμάτων στη νέα φάση, με όλα τα στελέχη να ξεκινούν υπό ίσους όρους και τα ψηφοδέλτια να συγκροτούνται μέσα από συλλογικές διαδικασίες.

Κλείνοντας, προσδιόρισε το προσωπικό και πολιτικό του κίνητρο:

«Δεν επανήλθα στην κεντρική πολιτική σκηνή έχοντας ως στόχο ένα συγκεκριμένο ποσοστό. Επανήλθα διότι πιστεύω ότι υπήρχε ανάγκη —για το πολιτικό σύστημα, για την παράταξή μου και για τη λειτουργία της δημοκρατίας— να επανέλθει η ισορροπία σε ένα πολιτικό σύστημα ανισόρροπο, χωρίς εναλλακτικό πόλο. Επανήλθα στην πολιτική ζωή διότι δεν υπήρχε προοπτική νίκης απέναντι στον κύριο Μητσοτάκη. Αν υπήρχε, θα έγραφα ένα δεύτερο βιβλίο. Άρα, λοιπόν, ο στόχος μου δεν είναι το 15%, το 17% ή το 20%. Ο στόχος μου είναι να ηττηθούν στρατηγικά και εκλογικά αυτή η κυβέρνηση και ο κύριος Μητσοτάκης στις επόμενες εκλογές».

.

«Η ομιλία μου ήταν η πιο αριστερή και ουσιαστική που έχω εκφωνήσει ποτέ σε ΔΕΘ», είπε απαντώντας στην πρώτη ερώτηση, που αφορούσε στην κριτική του οικονομικού προγράμματος της ΕΛΑΣ, σε σύγκριση με το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο παρουσίασε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

«Δεν έχει σημασία αν ένα πρόγραμμα είναι αριστερό ή κεντρώο, αλλά να μπορεί να πάει μπροστά τη χώρα. Για να πάει μπροστά η χώρα πρέπει να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο. Το πρόγραμμά μας αφορά σε βάθος 10ετίας. Πώς οραματιζόμαστε τη χώρα σε 10 χρόνια από σήμερα. Ένα μοντέλο που αυξάνει το εισόδημα, δίνει βιώσιμη ανάπτυξη. Ο κ. Μητσοτάκης έκανε ακριβώς το αντίθετο. Εκφώνησε ένα πρόγραμμα για να καλύψει ένα συγκεκριμένο δημοσιονομικό χώρο. Δεν θέλω να υποτιμήσω αυτές τις παροχές. Όμως μετά απο 7 χρόνια διακυβέρνησης, δεν είχε τίποτε να μας πει για το όραμά του για τη χώρα. Εμείς με το τρίπτυχο, παράγουμε περισσότερα, μοιράζουμε δικαιώτερα, ζούμε καλύτερα, επιδιώξουμε να εφαρμόσουμε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο. Μιλήσαμε για τον τρόπο να γίνει καλύτερη η ζωή μας. Να μπορέσουμε επιτέλους, να ζήσουμε ως Ευρωπαίοι. Αυτή είναι η βούλησή μας, να απευθυνθούμε στον λαό με ένα όραμα» συνέχισε ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ.

Σε ό,τι αφορά τη συζήτηση που έχει ανοίξει σχετικά με την κοστολόγηση των μέτρων και την κριτική της κυβέρνησης είπε: «Πριν κατέβω από το βήμα, ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης είχε ετοιμάσει την κριτική του. Η κοστολόγηση του προγράμματός μας ήταν… πίνακας ζωγραφικής σουρεαλιστικού περιεχομένου. Είναι μία τάση που υποβαθμίζει τον πολιτικό διάλογο. Εμείς επιχειρήσαμε, με συντηρητικό τρόπο και μεγάλη ακρίβεια, να παρουσιάσουμε μέτρα με βάση το δημοσιονομικό πλαίσιο, το οποίο έχουμε από το μεσοπρόθεσμο, το οποίο έχει ήδη καταθέσει η κυβέρνηση. Είχαμε έναν δημοσιονομικό χώρο 7,5 δισ. και πάνω σε αυτό σχεδιάσαμε. Είδα υπουργούς να κάνουν αναρτήσεις που θα γέλαγαν ακόμη και πρωτοετείς φοιτητές. Δεν είναι αδαείς. Το κάνουν επίτηδες, για να περάσουν στους πολίτες ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον δικό τους. Μόλις είπαμε ότι θα καταθέσουμε στον αρμόδιο φορέα το πρόγραμμά μας για αξιολόγηση, το τροπάρι άλλαξε και μας έλεγαν ότι δεν καταλάβαμε ότι μιλάς για την 4ετία. Δεν θα κουνάνε το δάχτυλο σε μας για τα οικονομικά».

Σε ερώτηση για τις εκλογές και την επόμενη μέρα, ο Αλέξης Τσίπρας είπε: «Έχει πολύ μεγάλη σημασία αν η εντολή που θα λάβουμε, είναι πρώτη, δεύτερη ή τρίτη. Η ΕΛΑΣ δημιουργήθηκε για να καλύψει ένα πολύ μεγάλο κενό στο πολιτικό σύστημα της χώρας. Δεν υπήρχε διακριτός πόλος έναντι του κυβερνητικού σχήματος. Στόχος είναι η νίκη. Αν γίνει αυτό εφικτό, και βγούμε πρώτοι, θα εξαντλήσουμε κάθε πιθανότητα να καταρτίσουμε κυβέρνηση, στη βάση της αλλαγής του μοντέλου της πολιτικής που ασκείται. Αν υπάρξει αυτή η δυνατότητα, θα έχουμε κυβέρνηση. Αν όχι, θα πάμε σε δεύτερες εκλογές. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης, στις προηγούμενες εκλογές, είχε προεξοφλήσει τις δύο κάλπες. Ακόμα και στις πρώτες, με 146 έδρες, δεν συζήτησε καν τον σχηματισμό κυβέρνησης και πήγε σε δεύτερες εκλογές. Δεν είναι και καμία καταστροφή. Αντιθέτως, ίσως εκφραστεί πιο καθαρά, η βούληση για το ποιος και πώς θέλουμε να κυβερνήσει τη χώρα. Ο Μητσοτάκης διαβάζει στις δημοσκοπήσεις ότι πάνω από το 70% θέλει αλλαγή».

Με την πατριωτική εισφορά οι πλούσιοι θα συμβάλλουν για το μέλλον της χώρας

Ερωτηθείς για την πατριωτική εισφορά και αν το πρόγραμμα θυμίζει το 2015 είπε: «Μιας και ο πρωθυπουργός το Σαββατοκύριακο το ‘ριξε στο ελαφρολαϊκό, να σας θυμίσω κι εγώ ένα ωραίο τραγούδι του αείμνηστου Γιώργου του Μητσάκη, που έλεγε: «Μου ‘φαγες όλα τα δαχτυλίδια». Να σοβαρευτούμε, όμως. Και λέω «να σοβαρευτούμε» διότι η συζήτηση αυτή, που ανοίξαμε με θάρρος, είναι μια συζήτηση που -και καλά κάνατε και φέρατε ευρωπαϊκά παραδείγματα-είναι στο επίκεντρο αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, είναι στο κέντρο της συζήτησης στη Γαλλία, αναφέρατε το παράδειγμα της Ισπανίας, να σας πω τι γίνεται: υπάρχει για χρόνια περιουσιολόγιο και φόρος πλούτου στην Ελβετία, στη Νορβηγία, αλλά είναι μια συζήτηση που στις μέρες μας παίρνει άλλες διαστάσεις. Γιατί στις μέρες μας παίρνει άλλες διαστάσεις; Διότι, κοιτάξτε να δείτε ποιο είναι το βασικό πρόβλημα, όχι μόνο στην Ελλάδα. Το κεφάλαιο έχει διεθνοποιηθεί και έχει βρει καινούριους και παγκόσμιους τρόπους να αναπαράγεται, ενώ η φορολογία έχει μείνει σε εθνικό επίπεδο και έχει χάσει τη δυνατότητα να εντοπίζει τις ώρες του πλούτου. Διότι ο πλούτος που αναπαράγεται και συσσωρεύεται μέσα από την αξιοποίηση επενδυτικών προϊόντων-χρηματοοικονομικών- είναι πολύ, πολύ μεγαλύτερος από αυτόν που καταγράφεται στο εισόδημα. Κάποια παραδείγματα θα μπορούσα να σας δώσω, για να καταλάβετε ότι είναι διεθνές το ζήτημα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Oxfam, τα τελευταία 10 χρόνια, οι 10 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο έχουν συσσωρεύσει αύξηση περιουσίας κατά 34 τρισεκατομμύρια δολάρια. Και οι αντιθέσεις αυτές είναι γνωστές και στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Οι αντιθέσεις αυτές υπάρχουν και στη χώρα μας. Όμως το παράδοξο πού είναι; Ενώ αυτή η συζήτηση, όταν ανοίγει στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ή στη Μεγάλη Βρετανία, ή σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εντάξει, υπάρχουν προφανώς αντιδράσεις, από κάποιους υπερπλούσιους που δεν θέλουν να φορολογούνται και θέλουν να φοροδιαφεύγουν, αλλά υπάρχουν ταυτόχρονα και κινήσεις πατριωτών εκατομμυριούχων σε κάθε χώρα που λένε «φορολογήστε μας». Διότι δεν μπορεί αυτή η ανισότητα να διευρύνεται. Στο τέλος της ημέρας, θα βρεθούμε σε μια κοινωνία η οποία θα βρεθεί σε καταστάσεις εξέγερσης, εξαιτίας του γεγονότος ότι αυτή η ανισοκατανομή του πλούτου θα δημιουργήσει συνθήκες ανυπόφορες. Είδαμε το κίνημα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής των millionaires, πατριωτών εκατομμυριούχων. Είδαμε, πριν από λίγες μέρες, στη Μεγάλη Βρετανία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, την κίνηση «proud to pay more», «περήφανοι να πληρώσουμε περισσότερα», 120 μεγαλοεκατομμυριούχοι στο Ηνωμένο Βασίλειο συνέταξαν επιστολή και την έστειλαν στον πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας, λέγοντας ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό. Στη χώρα μας θα χαρώ αν δω κάτι αντίστοιχο, εξοργίζομαι όμως που βλέπω το ακριβώς αντίστροφο. Βλέπω να διαφωνούν και να εξεγείρονται πολιτικά στελέχη, δημοσιογράφοι, και να δημιουργούν μια συζήτηση η οποία δεν έχει καθόλου, καθόλου βάση. Τώρα, αν τα πολιτικά στελέχη αυτά, ιδίως του κυβερνώντος κόμματος, εξεγείρονται διότι φοβούνται πως το περιουσιολόγιο μπορεί να καταγράψει την απότομη αύξηση περιουσίας των βουλευτών και των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας την τελευταία επταετία, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Εγώ σας καλώ να κάνουμε αυτή τη συζήτηση με σοβαρότητα και να την κάνουμε σε βάθος. Μου θέσατε κάποια ενδιαφέροντα ερωτήματα. Προσπαθώντας να μη μακρηγορήσω, θα σας απαντήσω. Δεν είμαι σε θέση να σας μιλήσω για τον ακριβή, το ακριβείς μέγεθος της περιουσίας του ισχυρότερου 1% στη χώρα μας. Έχουμε κάποια ακριβή στοιχεία αυτή τη στιγμή που προκύπτουν από τις -από τον ΕΝΦΙΑ και από τις καταθέσεις. Αλλά προφανώς το ακριβείς- το ακριβές μέγεθος δεν είμαι σε θέση να σας το πω. Γι’ αυτό και πρέπει να γίνει το περιουσιολόγιο. Υπάρχουν αναλύσεις, υπάρχει βιβλιογραφία, αυτό το οποίο -στο οποίο αναφερθήκατε, αν δεν κάνω λάθος, είναι το World Inequality Database του World Inequality Lab. Πρόκειται για ένα εργαστήριο το οποίο έχει ιδρύσει στο Πανεπιστήμιο στο Παρίσι, όπου διδάσκει ο Τόμας Πικετί, τον οποίο έχω συναντήσει επανειλημμένως, και έχουμε συζητήσει σε βάθος. Το οποίο κάνει μια προσπάθεια καταγραφής του παγκόσμιου πλούτου, και έχει εκτιμήσει ότι στην Ελλάδα ο πλούτος του πλουσιότερου 1% είναι περίπου 200 δισεκατομμύρια ευρώ. Είναι έτσι; Πιθανόν να είναι και περισσότερο, πιθανόν να είναι και λιγότερο. Δεν μπορώ να σας πω. Αντιστοίχως, σοβαροί παράγοντες στη χώρα, και η εγχώρια βιβλιογραφία, στελέχη τραπεζικά, οικονομολόγοι, έχουν εκτιμήσει αυτόν τον πλούτο στα 350 δισ. Πάντως, αθροιστικά, οι καταθέσεις και οι ακίνητοι περιουσία του 1% είναι στα 175 δισεκατομμύρια. Ποια είναι η λογική; Διότι πριν από λίγο βγήκα -πριν από λίγες μέρες βγήκαν τα στοιχεία τα αντίστοιχα της Τράπεζας της Ελλάδας, του ΤΕΚΕ, τα οποία δείχνουν ότι το 1% των ισχυρότερων καταθετών έχει το 46% των καταθέσεων στη χώρα, στο τραπεζικό σύστημα. Στοιχεία τα οποία είναι αδιαμφισβήτητα. Αλλά δεν είναι εκεί—δεν είναι εκεί το ζήτημα. Το ζήτημα είναι να δούμε αν μας αφορά, να βρούμε έναν τρόπο, μόνιμο, μέσα από τον οποίο θα εξισορροπήσουμε αυτό το πλαίσιο της διευρυμένης και γενικευμένης αδικίας που αισθάνεται ο μέσος Έλληνας πολίτης. Διότι όταν έχει κάποιος ένα διάρι στο περιστέρι, είναι περιουσία. Και πληρώνει για την περιουσία αυτή. Δεν πληρώνει μόνο για τη φορολόγηση του εισοδήματός του, έτσι δεν είναι; Όταν κάποιος έχει 5 εκατομμύρια στην Τράπεζα, πληρώνει για την περιουσία αυτή; Μου δίνετε όμως την ευκαιρία να πω κάτι που, κατά την άποψή μου, είναι πολύ σημαντικό. Το πού θα κατευθυνθούν αυτά τα χρήματα, όποια κι αν είναι αυτά, αυτός ο μόνιμος δημοσιονομικός χώρος, και το—και να σας πω και γιατί το ονομάσαμε «πατριωτική σφορά». Γιατί θα μπορούσε κανείς να πει: «Ωραία, ονομάζεται φόρος πλούτου σε όλο τον κόσμο και στην Ευρώπη». Πρώτα απ’ όλα, θέλω να σας πω ότι πατριωτική σφορά το ονομάσαμε ακριβώς διότι πιστεύουμε, εμπνευσμένοι ίσως από αυτή την κίνηση των Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, πιστεύουμε ότι είναι πατριωτική ευθύνη των πιο δυνατών να βάλουν πλάτη και να στηριχθεί το σύνολο της κοινωνίας και της χώρας και της πατρίδας. Και επειδή σε λίγα—σε λίγες μέρες κλείνουμε 200 χρόνια από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, να σας πω ότι αυτό το κράτος και αυτή η χώρα στάθηκε στα πόδια της, προφανώς, χάρη στη συνεισφορά του εργάτη, του αγρότη, του επιστήμονα, του επιχειρηματία, του μετανάστη, του καλλιτέχνη, αλλά και χάρη- δεν πρέπει να είμαστε αγνώμονες -στη στήριξη των εύπορων συμπολιτών μας. Ευπατρίδης, εύποροι, οι οποίοι στήριξαν αυτό το κράτος, ε; Να σας πω ονόματα; Ο Ζάππας, ο Σίτσας, ο Βαρβάκης. Στήριξαν. Σχολεία, νοσοκομεία, το Ζάππειο, την ΙΔΕΑ για τη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στη χώρα. Οι εύποροι συμπατριώτες μας σήμερα δεν αισθάνονται την ανάγκη να στηρίξουν το μέλλον; Πιστεύω ότι θα την αισθανθούν ή πρέπει να την αισθανθούν. Όχι με όρους φιλανθρωπίας, με όρους μιας νόμιμης, ενός νόμιμου, κανόνα που θα επιβάλει η πολιτεία, αλλά και οι ίδιοι πιστεύω ότι θα πρέπει να συμβάλλουν. Και πού θα κατευθυνθεί αυτή η διεύρυνση του φορολογικού—του δημοσιονομικού χώρου, αν θα είναι ένα, δύο, τρία δισ. σε ετήσια βάση, δεν το ξέρω. Θα το δούμε, επαναλαμβάνω. Αλλά σκοπεύουμε, και το είχα πει σε άλλες παρεμβάσεις που έχω κάνει, να δημιουργήσουμε έναν ειδικό λογαριασμό, ένα ταμείο νέων γενεών. Που θα επενδύει στο μέλλον αυτού του τόπου. Στήριξη της έρευνας, της τεχνολογίας, των σχολείων, των δημόσιων πανεπιστημίων. Εκεί όπου μπορούμε να δώσουμε προοπτική, να μένουν τα νέα παιδιά στον τόπο μας, να στηρίξουμε αυτόν τον τόπο που το έχει ανάγκη, να έχει μια άλλη προοπτική».

Αναφερόμενος στις υποκλοπές είπε ότι «έχουμε ένα στίγμα για τη δημοκρατία μας. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, δεν θα μπορούσε να έχει μείνει στη θέση του ο πρωθυπουργός. Είτε θα είχε παραιτηθεί, είτε θα είχε καθαιρεθεί από το ίδιο του το κόμμα. Η συγκάλυψη έχει πιάσει ταβάνι. Το έχουν μηδενίσει το κοντέρ. Για την ηγεσία της δικαιοσύνης, αποτελεί ένα στίγμα. Αν έχουμε άλλη μία 4ετία Μητσοτάκη, δεν θα υπάρχει καμία διερεύνηση και καμία λογοδοσία. Η μόνη δέσμευσή μου, είναι ότι μία προοδευτική κυβέρνηση με την ΕΛΑΣ στις θέσεις ευθύνης, θα είναι αυτή που θα αφήσει τη δικαιοσύνη ελεύθερη, ώστε να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι. Οι πολιτικοί δεν βάζουν άλλους πολιτικούς στη φυλακή. Αυτή είναι δουλειά της δικαιοσύνης».

Δεν έχουμε κλείσει την πόρτα σε κανένα και καμία, απευθυνόμαστε στην κοινωνία

«Νομίζω ότι από την πρώτη στιγμή ήμουν απολύτως καθαρός στα κριτήρια με βάση τα οποία συγκροτείται η ελληνική αριστερή συμπαράταξη. Είμαστε ανοιχτοί σε όλους και σε όλες όσοι επιθυμούν να υπογράψουν τη διακήρυξή μας και να γίνουν μέλη μας. Δεν έχουμε κλείσει τις πόρτες μας σε κανέναν. Βάλαμε όμως δύο όρους, ας το πω έτσι, ο πρώτος όρος ήταν ότι δεν θα δεχθούμε μέλη μας βουλευτές που έχουν εκλεγεί προφανώς με άλλα κόμματα στον ελληνικό κοινοβούλιο. Θα αποκτήσουμε κοινοβουλευτική ομάδα όταν με το καλό ο ελληνικός λαός με την κρίση του μας στείλει στο ελληνικό κοινοβούλιο.Και νομίζω ότι αυτός ο όρος ήταν κάτι αυτονόητο σε μια εποχή που βλέπουμε βουλευτές να εκλέγονται με μία έδρα, να πηγαίνουν σε ένα κόμμα, να παίρνουν την έδρα τους, να πηγαίνουν σε ένα άλλο κόμμα, να φλερτάρουν με ένα τρίτο, να καταλήγουν σε ένα τέταρτο. Πιστεύετε ότι αυτό βοηθάει την κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος και της πολιτικής, ή την επιτείνει; Άρα λοιπόν, ο πρώτος όρος ήταν πάρα πολύ καθαρός: και ο δεύτερος όρος που θέσαμε ήταν αυτονόητος και αυτός, κάνουμε μια καινούρια προσπάθεια, ξεκινάμε από την αρχή με μεγάλες φιλοδοξίες, δεν θα υπάρξει, αν θέλετε, μεταβίβαση των ιδιοτήτων ή των, αν θέλετε, προνομίων εντός εισαγωγικών, από προηγούμενες φάσεις στη νέα φάση, de facto. Όλοι όσοι έρθουν σε αυτή την προσπάθεια θα τεθούν με ίσους όρους στον κοινό αγώνα, στην κοινή προσπάθεια, τα ψηφοδέλτια θα τα αποφασίσουμε όταν έρθει η ώρα, με συλλογικές διαδικασίες. Δεν έχουμε κλείσει την πόρτα σε κανέναν και σε καμία, έχουμε βάλει πολύ καθαρούς όρους όχι στους ίδιους τους ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται να ενταχθούν στις γραμμές μας, εμείς απευθυνόμαστε στην κοινωνία, στους πολίτες, προς αυτούς απευθυνόμαστε. Και βεβαίως, κυρία Μπαρμπάτση, το κάλεσμά μας για συστράτευση, για πανστρατιά, είναι διαρκές και ανοιχτό, επαναλαμβάνω, προς όλους και όλες. Αλλά νομίζω ότι αυτή η δύο συγκεκριμένοι όροι που θέσαμε από την αρχή είναι όροι που διευκολύνουν, αν θέλετε, τη δημιουργία μιας άλλης σχέσης αξιοπιστίας ανάμεσα στους πολιτικούς, στην πολιτική και στον πολίτη. Και νομίζω ότι αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να μας απασχολεί όλους και όλες, διότι, επαναλαμβάνω, έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια πολύ μεγάλη και βαθιά κρίση, ένα πολύ μεγάλο και βαθύ, βαθύτατο έλλειμμα εμπιστοσύνης, και για μας αυτό είναι πάρα, πάρα πολύ κρίσιμο».

Στόχος μου είναι να ηττηθεί στρατηγικά και εκλογικά ο κ. Μητσοτάκης

«Το αν «μας έχουν» ή δεν «μας έχουν» και το αν αποτελούμε, ή δεν αποτελούμε απειλή φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο μας αντιμετωπίζουν από την πρώτη ημέρα της εμφάνισής μας.

Από εκεί και πέρα, κοιτάξτε: δεν θέλω να μιλήσω για κάποιον συγκεκριμένο εκλογικό στόχο. Και σας το λέω με πολύ μεγάλη ειλικρίνεια.

Δεν επανήλθα στην κεντρική πολιτική σκηνή έχοντας ως στόχο ένα συγκεκριμένο ποσοστό. Επανήλθα στην κεντρική πολιτική σκηνή διότι πιστεύω ότι υπήρχε ανάγκη —για το πολιτικό σύστημα, για την παράταξή μου και για τη λειτουργία της δημοκρατίας— να επανέλθει η ισορροπία σε ένα πολιτικό σύστημα ανισόρροπο, χωρίς εναλλακτικό πόλο.

Επανήλθα στην πολιτική ζωή αυτή τη στιγμή διότι δεν υπήρχε προοπτική νίκης απέναντι στον κύριο Μητσοτάκη. Αν υπήρχε, θα έγραφα ένα δεύτερο βιβλίο. Μια χαρά πήγε και το πρώτο.

Άρα, λοιπόν, ο στόχος μου δεν είναι το 18%, το 17%, το 15% ή το 20%. Ο στόχος μου είναι να ηττηθούν στρατηγικά και εκλογικά αυτή η κυβέρνηση και ο κύριος Μητσοτάκης στις επόμενες εκλογές.

Θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να το πετύχω. Προφανώς, όμως, η τελική απόφαση βρίσκεται στα χέρια του ελληνικού λαού, στην κρίση των πολιτών που μας παρακολουθούν. Στο τέλος, εκείνοι είναι που θα μας κρίνουν».