Σε μια εκτενή δημόσια παρέμβαση προχώρησε ο Στέφανος Κασσελάκης, με αφορμή τις τελευταίες εσωκομματικές εξελίξεις και την αποχώρηση της Όλγας Γεροβασίλη από τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

Ο κ. Κασσελάκης, ανατρέχοντας στα γεγονότα του Φεβρουαρίου του 2024 και χρησιμοποιώντας μια κοινή τους φωτογραφία από το τότε συνέδριο, εξαπέλυσε κριτική στα στελέχη που τον αμφισβήτησαν, κάνοντας λόγο για ένα οργανωμένο σχέδιο ανατροπής της ετυμηγορίας των μελών που βρισκόταν σε εφαρμογή ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2023.

Η τοποθέτησή του επικεντρώνεται στη διατήρηση της πολιτικής μνήμης και αναδεικνύει την κρίση των μηχανισμών του κόμματος, την ώρα που ο ίδιος επικεντρώνεται πλέον στη συγκρότηση ενός νέου πολιτικού φορέα στον χώρο του προοδευτικού κέντρου.

Το συνέδριο του 2024 και οι καταγγελίες για παρασκηνιακές διεργασίες

Ο κ. Κασσελάκης συνδέει την έναρξη της εσωκομματικής αντιπαράθεσης με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες του, όπως η έκδοση ενός ερωτηματολογίου, το οποίο, κατά τον ίδιο, προσέκρουσε σε ευρύτερα σχέδια επιστροφής παλαιότερων ισορροπιών στο κόμμα. Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η αμφισβήτηση του αποτελέσματος των εσωκομματικών εκλογών, στις οποίες συμμετείχαν 150.000 μέλη, είχε δρομολογηθεί αμέσως μετά την εκλογή του τον Σεπτέμβριο του 2023.

Αναφερόμενος στις κρίσιμες στιγμές του συνεδρίου του Φεβρουαρίου 2024, ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι η απόφασή του να μην προσφύγει εκ νέου στις κάλπες υπαγορεύτηκε από τη βάση του κόμματος και όχι από άγνοια των διεργασιών:

«Στο Συνέδριο του 2024 χιλιάδες μέλη που είχαν ξοδευτεί για να ασκήσουν το δημοκρατικό τους δικαίωμα, μου ζητούσαν με κάθε τρόπο: “Μην πας στην κάλπη, δεν αντέχουμε άλλο, έχουμε Πρόεδρο”. Αυτοί οι άνθρωποι με έπεισαν να μην προχωρήσω – όχι η άγνοια των παρασκηνιακών ραδιουργιών. Επέλεξα να σεβαστώ τη βούληση των μελών και όχι να κερδίσω με τακτικισμούς. Και δεν το μετανιώνω».

Η κριτική στους «θεματοφύλακες» και η «ψυχρή λογιστική» των αποχωρήσεων

Το κεντρικό σημείο της παρέμβασης του κ. Κασσελάκη εστιάζει στην αποχώρηση της Όλγας Γεροβασίλη, την οποία αντιπαραβάλλει με τις κατηγορίες που είχε δεχθεί ο ίδιος κατά τη διάρκεια της θητείας του στην ηγεσία. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι εξελίξεις διαψεύδουν τη ρητορική που τον παρουσίαζε ως απειλή για την ενότητα και την ιστορία της παράταξης.

Ο κ. Κασσελάκης υπογραμμίζει τις αντιφάσεις που εντοπίζει στη στάση των εσωκομματικών του αντιπάλων:

«Μας έλεγαν ότι έπρεπε να φύγω εγώ, για να μείνει όρθιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Έφυγα. Και σήμερα φεύγουν κι εκείνοι — αφού πρώτα βεβαιώθηκαν ότι δεν έμεινε τίποτα όρθιο».

Σημειώνει παράλληλα ότι το κίνητρο των ενεργειών εναντίον του δεν αφορούσε ιδεολογικές αξίες ή την κομματική δημοκρατία, αλλά τον έλεγχο των αξιωμάτων, των λιστών και των εσωτερικών μηχανισμών. Κατά την εκτίμησή του, η εξασφάλιση αυτού του ελέγχου οδήγησε τελικά στη διοίκηση ενός «κτιρίου χωρίς ψυχή» και ενός «ταμείου χωρίς ελπίδα». Συμπληρώνει μάλιστα ότι όσοι τον κατηγορούσαν για έλλειψη συλλογικότητας επιλέγουν τώρα την αποχώρηση αντί της εσωτερικής μάχης, γεγονός που αποδίδει σε «ψυχρή λογιστική» και όχι σε αρχές.

Διαβάστε τι αναφέρει αναλυτικά ΕΔΩ:

Μια φωτογραφία, όλη η αλήθεια.

Φεβρουάριος 2024. Μια φωτογραφία. Πάνω στη σκηνή του συνεδρίου, δίπλα μου, η Όλγα Γεροβασίλη. Η έναρξη της διάλυσης, μετά από ένα ερωτηματολόγιο που χαλούσε το σχέδιο επιστροφής.

Ήδη από τις 25 Σεπτεμβρίου 2023, είχε μπει σε εφαρμογή το σχέδιο της αμφισβήτησης, της ανατροπής, της «διόρθωσης» της ετυμηγορίας 150.000 μελών.

Στο Συνέδριο του 2024 χιλιάδες μέλη που είχαν ξοδευτεί για να ασκήσουν το δημοκρατικό τους δικαίωμα, μου ζητούσαν με κάθε τρόπο: «Μην πας στην κάλπη, δεν αντέχουμε άλλο, έχουμε Πρόεδρο». Αυτοί οι άνθρωποι με έπεισαν να μην προχωρήσω – όχι η άγνοια των παρασκηνιακών ραδιουργιών. Επέλεξα να σεβαστώ τη βούληση των μελών και όχι να κερδίσω με τακτικισμούς. Και δεν το μετανιώνω.

Σήμερα, η κυρία Γεροβασίλη αποχωρεί από τον ΣΥΡΙΖΑ. Από το κόμμα που —όπως μας έλεγαν τότε— έπρεπε να «σωθεί» από εμένα. Από το κόμμα που «κινδύνευε» επειδή τα μέλη του τόλμησαν να διαλέξουν μόνα τους.

Ας θυμηθούμε λοιπόν τι μας έλεγαν.

Μας έλεγαν ότι εγώ ήμουν η απειλή για την ενότητα. Η ενότητα διαλύθηκε από τους ίδιους που την επικαλούνταν.

Μας έλεγαν ότι εγώ δεν σεβόμουν το κόμμα και την ιστορία του. Σήμερα φεύγουν εκείνοι που είχαν αυτοανακηρυχθεί ως «θεματοφύλακές» του.

Μας έλεγαν ότι έπρεπε να φύγω εγώ, για να μείνει όρθιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Έφυγα. Και σήμερα φεύγουν κι εκείνοι — αφού πρώτα βεβαιώθηκαν ότι δεν έμεινε τίποτα όρθιο.

Δεν νιώθω χαιρεκακία. Γράφω σήμερα για τη διατήρηση της πολιτικής μνήμης. Γιατί στην πατρίδα μας, η πολιτική λήθη δεν είναι μόνο το καλύτερο άλλοθι της υποκρισίας. Οδηγεί και στα ίδια λάθη.

Η αλήθεια είναι απλή: το πραξικόπημα εναντίον μου δεν έγινε ποτέ για «αξίες», για «ιδεολογία», για «κομματική δημοκρατία». Έγινε για τον έλεγχο. Για τις καρέκλες, τις λίστες, τους μηχανισμούς. Κι όταν ο έλεγχος εξασφαλίστηκε, αποδείχθηκε ότι έλεγχαν ένα κτίριο χωρίς ψυχή. Ένα ταμείο χωρίς ελπίδα. Μια σημαία χωρίς ανθρώπους να την κρατήσουν.

Γιατί ο κόσμος ούτε ανήκει, ούτε υπακούει σε μηχανισμούς. Ο κόσμος υπακούει το μυαλό και την ψυχή του. Με αυτά ψηφίζει και με αυτά αποφασίζει να φύγει. Και έφυγε.

Το πιο αποκαλυπτικό; Όσοι με κατηγορούσαν για «αρχηγισμό» και «έλλειψη συλλογικότητας» δεν μένουν να δώσουν τη μάχη μέσα στο κόμμα τους. Δεν μένουν για να προσπαθήσουν. Αποχωρούν επειδή δεν έχουν πια κάτι να κερδίσουν. Αυτό δεν είναι αρχές. Είναι ψυχρή λογιστική.

Το κόλλημα με την εξουσία έχει πάντα το ίδιο τέλος: μένεις με την εξουσία ενός τίτλου πάνω σε ερείπια. Πρόεδρος του τίποτα. Γραμματέας του κενού.

Δεν χαίρομαι καθόλου με τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Το λέω ειλικρινά. Πίσω από τα ονόματα που κάνουν σήμερα πρωτοσέλιδα υπάρχουν χιλιάδες απλοί άνθρωποι που πίστεψαν, κουράστηκαν, απογοητεύτηκαν. Άνθρωποι που τους πρόδωσαν όχι οι ιδέες τους, αλλά όσοι τις διαχειρίστηκαν σαν οικογενειακή επιχείρηση.

Σε αυτούς τους ανθρώπους λέω: η ψήφος σας δεν ήταν λάθος. Λάθος ήταν αυτοί που τη θεώρησαν ιδιοκτησία τους.

Κι αν έχω προσεγγίσει νέα κοινά για να μπορεί το προοδευτικό κέντρο να ριζώσει (όπως τους Φιλελεύθερους στην Ευρώπη), αυτό δεν είναι επειδή το προοδευτικό κέντρο δεν μπορεί να συνυπάρξει με την Αριστερά. Είναι επειδή αυτά τα άτομα διέλυσαν την Αριστερά αφού γεύτηκαν εξουσία – και κυρίως επειδή την έχασαν.

Εμείς, οι Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο, χτίζουμε κάτι διαφορετικό. Ένα κόμμα όπου η ηγεσία λογοδοτεί στα μέλη — όχι τα μέλη στους μηχανισμούς. Όπου οι αποφάσεις κρίνονται από το αποτέλεσμα, όχι από το ποιος κρατάει το μικρόφωνο. Όπου κανείς δεν είναι «ιδιοκτήτης», αλλά όλοι είναι συμμέτοχοι.

Η ιστορία με τη φωτογραφία αυτή έχει ένα δίδαγμα: η εξουσία που κερδίζεται με πλάτες και διαδρόμους, χάνεται στην πρώτη επαφή με την πραγματικότητα. Η μόνη εξουσία που αντέχει, είναι αυτή που σου δίνει ο κόσμος — και που ο κόσμος μπορεί να σου πάρει.

Εκείνο το απόγευμα του Φεβρουαρίου, όταν κατέβηκα από τη σκηνή, ήξερα ότι η αλήθεια αργεί αλλά δεν ξεχνάει. Δυόμιση χρόνια μετά, δεν χρειάζεται να πω τίποτα παραπάνω.

Η φωτογραφία μιλάει. Η ιστορία απαντάει. Κι εμείς κοιτάμε μπροστά.

Με τον κόσμο. Πάντα με τον κόσμο.