Όσο υπάρχουν άνθρωποι, όσο δε μας κυριεύει το μίσος, υπάρχει ελπίδα. Αυτή είναι η αληθινή ιστορία του Ντανιέλ Ρομάνι, ενός ιδιοκτήτη μίας πιτσαρίας στο Μπρόνξ των ΗΠΑ, ενός αληθινού υπερήρωα…
Ένας ιδιοκτήτης πιτσαρίας στο Μπρονξ είδε μια γυναίκα να τρώει από τα ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ του. Βγήκε έξω, την έπιασε από το χέρι, την οδήγησε μέσα και έβγαλε ένα ζεστό κομμάτι κατευθείαν από τον φούρνο για εκείνη.
Εκείνη κάθισε και έκλαψε. Εκείνος είπε: «Μην κλαις. Φάε. Δεν θέλω να τρως από τα σκουπίδια».
Το όνομά του είναι Ντάνιελ Ρομάνο (Daniel Romano). Είναι ιδιοκτήτης του D’Romano’s Pizza στην περιοχή Throggs Neck του Μπρονξ.
Δεν την έδιωξε.
«Την έπιασα από το χέρι και την οδήγησα στην πιτσαρία, πήγα στον φούρνο, της πήρα ένα φρέσκο κομμάτι και της το έδωσα. Κάθισε και άρχισε να κλαίει. Είπα, “μην κλαις, φάε. Δεν υπάρχει πρόβλημα”».
Εκείνη τη στιγμή, αποφάσισε ότι δεν θα άφηνε ποτέ να ξανασυμβεί αυτό σε κανέναν.
Έτσι πήρε έναν μαρκαδόρο, έγραψε μια επιγραφή στο χέρι και την κόλλησε με ταινία στο παράθυρό του για να τη βλέπει όλη η γειτονιά:
«Προς τους ανθρώπους που τρώνε από τα σκουπίδια μου, έχω περισσότερη αγάπη για εσάς από ό,τι νομίζετε. Παρακαλώ περάστε μέσα και πείτε μου ότι πεινάτε. Θα σας δίνω για πάντα ένα κομμάτι και φρέσκο νερό να πιείτε».
Όταν τον ρώτησαν γιατί, η απάντησή του ήταν απλή.
«Αυτή τη στιγμή, νομίζω ότι αυτός ο κόσμος έχει χαλάσει. Υπάρχει πάρα πολύ μίσος. Πάρα πολλή αρνητικότητα. Γιατί να μην χαρίσεις ένα χαμόγελο στο πρόσωπο κάποιου;»
Και αποδεικνύεται ότι αυτό έχει βαθιές ρίζες για τον Ντάνιελ.
Πηγαίνει πίσω μέχρι τη μητέρα του, την Καρμέλα (Carmella).
«Είχε ένα ρητό στα ιταλικά. Συνήθιζε να λέει, “ένας απελπισμένος άνθρωπος θα παίρνει πάντα μια καλύτερη απόφαση με γεμάτο στομάχι παρά με άδειο”. «Μου έμεινε πάντα χαραγμένο. Οπότε ταΐζω ανθρώπους».
Ένας απελπισμένος άνθρωπος παίρνει μια καλύτερη απόφαση με γεμάτο στομάχι…Αυτή η χειρόγραφη επιγραφή έχει ταξιδέψει πολύ πέρα από το Μπρονξ τώρα.
Ο Ντάνιελ λέει ότι άνθρωποι του τηλεφωνούν από το Τέξας, το Αρκάνσας, τη Χαβάη, ακόμη και την Αλάσκα, θέλοντας όλοι να συνεισφέρουν και να αγοράσουν κομμάτια για πεινασμένους αγνώστους που ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΟΥΝ ΠΟΤΕ. Τώρα, το μήνυμά του έφτασε και στην Κρήτη…
«Μη με ρωτάτε, δεν ήξερα καν ότι η Αλάσκα είχε τηλέφωνο».
Όλα ξεκίνησαν με ένα κομμάτι. Μία γυναίκα. Έναν άνδρα που έκανε μια καλή πράξη.
Το όνομά του είναι Ντάνιελ Ρομάνο. Θυμήσου το όνομά του την επόμενη φορά που θα δεις κάποιον πεινασμένο.
Το ξέρουμε…
Το να βλέπετε αυτά τα μηνύματα μπορεί να είναι κουραστικό. Και να είστε σίγουροί ότι ούτε κι εμείς βρίσκουμε κάποια ευχαρίστηση από το να τα γράφουμε... Όμως αυτό το μήνυμα δεν αφορά εμάς. Αφορά κάτι πολύ πιο σημαντικό: την επιβίωση της ανεξάρτητης, μαχητικής δημοσιογραφίας στην Kρήτη.
Η στήριξη σας είναι σημαντική γιατί μας επιτρέπει να:
- - Κάνουμε ρεπορτάζ χωρίς φόβο και εξαρτήσεις. Κανείς δεν μας υπαγορεύει τι να πούμε ή τι να αποσιωπήσουμε.
- - Κρατάμε τη δημοσιογραφία μας προσβάσιμη σε όλους, ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν την ικανότητα να πληρώσουν. Χωρίς paywall, χωρίς προνόμια μόνο για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα.
Η απλή αλήθεια είναι ότι τα έσοδα διαρκώς συρρικνώνονται. Αν πιστεύετε ότι μια πραγματικά ελεύθερη ενημέρωση είναι ζωτικής σημασίας για τη δημοκρατία και τον έλεγχο της εξουσίας, τότε δώστε μας τη δύναμη να συνεχίσουμε.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
