Η απόφαση μιας ισραηλινής οικογένειας να εγκαταλείψει την ασφάλεια και την άνεση ενός πολυτελούς ρετιρέ προκειμένου να εγκατασταθεί σε μια απομονωμένη φάρμα στην Κοιλάδα του Ιορδάνη, πλησίον παλαιστινιακού χωριού, φέρνει εκ νέου στο προσκήνιο την έντονη ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση γύρω από την εποικιστική δραστηριότητα.
Η δημόσια εξομολόγηση του Γιόσι Ράινερ (Yossi Reiner) για τη σιωνιστική του αποστολή, η οποία συνοδεύτηκε από την έκδοση αδειών οπλοφορίας για τον ίδιο και τη σύζυγό του, προκάλεσε ένα κύμα σφοδρών αντιδράσεων στην ψηφιακή σφαίρα, αναδεικνύοντας τη βαθιά πόλωση και τα εκρηκτικά χαρακτηριστικά που περιβάλλουν το ζήτημα της εδαφικής κυριαρχίας στην περιοχή.
Το σκεπτικό πίσω από την απόφαση της μετακόμισης αναπτύχθηκε εκτενώς από τον Γιόσι Ράινερ, ο οποίος περιέγραψε τη μετακίνηση αυτή ως την υλοποίηση ενός μακροχρόνιου ιδεολογικού ονείρου. Επηρεασμένος από την ιστορία του σιωνιστικού κινήματος και τις ιστορικές αναφορές, όπως η ίδρυση των 11 σημείων-οικισμών μέσα σε μία μόνο νύχτα το 1946, ο κ. Ράινερ εξέφρασε την επιθυμία του να αποτελέσει ενεργό μέρος αυτής της διαδικασίας.
Στο κείμενό του, ο κ. Ράινερ περιγράφει το πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη:
«Σε όλη μου τη ζωή διάβαζα για τον Σιωνισμό, για τον εποικισμό της γης, για την αυτοθυσία των εποίκων […]. Διάβαζα, συγκινούμουν, και το συναίσθημα πάντα παρέμενε μέσα μου ότι θέλω και εγώ να είμαι μέρος αυτού του υπέροχου πράγματος. Όχι απλώς να μιλάω για τον Σιωνισμό, όχι απλώς να συγκινούμαι από τις ιστορίες άλλων ανθρώπων, αλλά να σηκωθώ και να πράξω. Τώρα αποφασίσαμε να σταματήσουμε να διαβάζουμε την ιστορία και να αρχίσουμε να τη γράφουμε».
Διαβάστε τι αναφέρει:
Ο Σιωνισμός είναι πραγματικά μια ψυχική ασθένεια, μεταξύ άλλων φρικτών πραγμάτων.
Αφήνουμε το πολυτελές ρετιρέ μας στο Μπεϊτ Σεμές (Beit Shemesh) και μετακομίζουμε για να ζήσουμε σε μια απομονωμένη φάρμα δίπλα στην Κοιλάδα του Ιορδάνη, κοντά σε ένα εχθρικό παλαιστινιακό χωριό.
Γράφω αυτή τη φράση και ακόμα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι είναι πραγματικότητα.
Σε όλη μου τη ζωή διάβαζα για τον Σιωνισμό, για τον εποικισμό της γης, για την αυτοθυσία των εποίκων και τα 11 σημεία που στήθηκαν στο έδαφος σε μια μόνο νύχτα το 1946. Για τους πρωτοπόρους του παρελθόντος, για ανθρώπους που άφησαν τα πάντα και αφοσιώθηκαν σε ένα όραμα, για τον εποικισμό της Γης του Ισραήλ όχι με λόγια, αλλά με τα χέρια και τα πόδια.
Διάβαζα, συγκινούμουν, και το συναίσθημα πάντα παρέμενε μέσα μου ότι θέλω και εγώ να είμαι μέρος αυτού του υπέροχου πράγματος. Όχι απλώς να μιλάω για τον Σιωνισμό, όχι απλώς να συγκινούμαι από τις ιστορίες άλλων ανθρώπων, αλλά να σηκωθώ και να πράξω.
Τώρα αποφασίσαμε να σταματήσουμε να διαβάζουμε την ιστορία και να αρχίσουμε να τη γράφουμε.
Μετά από πολλές σκέψεις, αμφιβολίες και νυχτερινές συζητήσεις, η σύζυγός μου Εστί (Esti) @esti_rainer κι εγώ πήραμε μια κοινή και γενναία απόφαση που θα αλλάξει τη ζωή μας.
Και οι δύο έχουμε αποκτήσει άδειες οπλοφορίας. Αφήνουμε το πολυτελές ρετιρέ μας στο Μπεϊτ Σεμές, αποχωριζόμαστε την οικογένεια που μας περιέβαλλε, την καταπληκτική κοινότητα, τους στενούς μας φίλους, εγκαταλείπουμε τη σύντομη μετακίνηση προς τη δουλειά μου στην Ιερουσαλήμ και μαζεύουμε τη ζωή μας καθ’ οδόν προς ένα νέο μέρος.
Πού μετακομίζουμε;
Σε μια απομονωμένη φάρμα, σε ακαλλιέργητη γη, κοντά σε ένα εχθρικό παλαιστινιακό χωριό. Θα είμαστε μόλις η δεύτερη οικογένεια που θα φτάσει και θα ζήσει εκεί.
Αυτή η φάρμα είναι μια πραγματική γραμμή ανάσχεσης που σταματά την κατάληψη περιοχών της Γης του Ισραήλ γύρω από το χωριό από τον εχθρό. Όταν επισκεφθήκαμε τη φάρμα, συνειδητοποιήσαμε ότι στην ίδια την τοποθεσία υπάρχουν εγκαταλελειμμένες κατασκευές που χτίστηκαν από Παλαιστίνιους προτού ο ιδιοκτήτης της φάρμας φτάσει στο μέρος.
Έρχομαστε εκεί για να εποικίσουμε τη γη με τα σώματά μας. Για να χτίσουμε ένα σπίτι, να μεγαλώσουμε παιδιά, να φυλάξουμε τη γη και να δημιουργήσουμε μια πραγματικότητα που δεν θα επιτρέψει στο μέλλον την ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους στην καρδιά της Γης του Ισραήλ.
Δεν κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Αυτό θα είναι ένα περίπλοκο ταξίδι. Η Εστί ίσως χρειαστεί να βρει μια νέα δουλειά. Θα πρέπει να βρούμε για το 4χρονο φως μας ένα ποιοτικό και βασισμένο σε αξίες πλαίσιο. Θα απομακρυνθούμε από φίλους, από την κοινότητα, από τα καταστήματα, από τους δρόμους και από την άνεση που έχουμε συνηθίσει. Θα ανταλλάξουμε την οικεία αίσθηση ασφάλειας με μια ζωή στην οποία η ευθύνη της ασφάλειας είναι μέρος της καθημερινότητας. Ναι. Θα χρειαστεί να ζήσουμε με το σπαθί στο χέρι.
Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι θα υπάρξουν στιγμές που δεν θα είναι εύκολες. Θα υπάρξουν φόβοι. Θα υπάρξουν δυσκολίες. Πιθανώς θα υπάρξουν και μέρες που θα μας λείψει το σπίτι μας στο Μπεϊτ Σεμές και η ζωή που είχαμε.
Αλλά η καρδιά μας είναι απόλυτα σίγουρη.
Εκπληρώνουμε ένα τεράστιο όνειρο. Ένα όνειρο για τα παιδιά μας, τον Γεχονατάν Ορ (Yehonatan Or) και τη Χαλέλ Σαλέμ (Hallel Shalem), και ένα ιδεολογικό όνειρο που σκεφτόμαστε εδώ και χρόνια.
Θέλουμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν γνωρίζοντας ότι οι αξίες δεν είναι απλώς όμορφες προτάσεις που διδάσκονται στο σχολείο. Αξίες είναι οι επιλογές που είσαι διατεθειμένος να κάνεις, τα πράγματα που είσαι διατεθειμένος να απαρνηθείς και το τίμημα που είσαι διατεθειμένος να πληρώσεις για αυτό που πιστεύεις.
Ξεκινάμε μια οικογενειακή, σιωνιστική και βασισμένη σε αξίες αποστολή.
Θα είναι απαιτητικό. Μερικές φορές ίσως και σκληρό. Αλλά ξέρω ότι κάθε πρωί που θα ξυπνάμε εκεί, κάθε δέντρο που θα φυτεύουμε, κάθε φως που θα ανάβουμε και κάθε γέλιο των παιδιών στην αυλή θα είναι μέρος κάποιου πράγματος πολύ μεγαλύτερου από εμάς.
Δεν ξέρουμε ακριβώς πώς θα μοιάζει αυτό το μονοπάτι. Ξέρουμε μόνο ότι ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε την πορεία μας σε αυτό.
Κάτι νέο αρχίζει.



