Η επίσημη ένταξη του Γενικού Νοσοκομείου Χανίων στο καθεστώς των «άγονων περιοχών» και η συνακόλουθη θεσμοθέτηση του μηνιαίου μικτού βοηθήματος των 600 ευρώ αποτελεί αναμφίβολα μια θετική εξέλιξη, η οποία καταδεικνύει ότι η συντονισμένη πίεση των τοπικών φορέων και της κοινωνίας μπορεί να κινητοποιήσει τον κεντρικό κρατικό μηχανισμό. Ωστόσο, η απόφαση αυτή φέρνει στην επιφάνεια βαθύτερα διαρθρωτικά προβλήματα που σχετίζονται με τη βιωσιμότητα του συστήματος υγείας στην Κρήτη.

Ο πρώην διευθυντής της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) του νοσοκομείου, Ιωάννης Μαραγκάκης, με δημόσια παρέμβασή του, αναλύει τις ρεαλιστικές παραμέτρους της απόφασης αυτής, προειδοποιώντας ότι τα οικονομικά επιδόματα λειτουργούν ως πρόσκαιρη ανακούφιση και όχι ως οριστική λύση απέναντι στην εργασιακή εξουθένωση και τις κοινωνικές ελλείψεις που αντιμετωπίζει το υγειονομικό προσωπικό της πρώτης γραμμής.

Το παράδοξο της «υγειονομικά άγονης» τουριστικής ζώνης

Ο χαρακτηρισμός των Χανίων —μιας από τις πλέον τουριστικές και ακριβές περιοχές της χώρας— ως «υγειονομικά άγονης γραμμής» αναδεικνύει το μέγεθος της κρίσης στελέχωσης που αντιμετωπίζει η δημόσια υγεία στην περιφέρεια. Το πρόβλημα στην περιοχή δεν είναι γεωγραφικό, αλλά αμιγώς οικονομικό και εργασιακό. Το εξαιρετικά υψηλό κόστος ζωής και τα ακριβά ενοίκια, σε συνδυασμό με τις εξοντωτικές συνθήκες εργασίας που προκαλεί η έλλειψη προσωπικού, λειτουργούν αποτρεπτικά για την προσέλκυση νέων επιστημόνων.

Αναφερόμενος στα στατιστικά δεδομένα της τελευταίας πενταετίας, ο κ. Μαραγκάκης επισημαίνει:

«Όταν 53 από τις 109 θέσεις γιατρών έμειναν κενές την τελευταία πενταετία, τα 600 ευρώ απλώς θα καλύψουν ένα μέρος των καθημερινών εξόδων. Δεν λύνουν ριζικά το πρόβλημα της εργασιακής εξουθένωσης».

Διαβάστε αναλυτικά τι έγραψε σε ανάρτησή του στο facebook:

Η ανακοίνωση ότι το Νοσοκομείο Χανίων μπαίνει τελικά στις άγονες περιοχές και ότι θα δίνεται αυτό το βοήθημα των 600 ευρώ μικτά είναι σίγουρα μια θετική εξέλιξη. Δείχνει ότι όταν οι τοπικοί φορείς και η κοινωνία πιέζουν όλοι μαζί με ενότητα, η προσπάθεια αποδίδει και το κεντρικό κράτος κινητοποιείται.

​Όμως, αν δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά, υπάρχουν ορισμένα βασικά ζητήματα που πρέπει να μας προβληματίσουν:

​1. Το επίδομα ως «ασπιρίνη» σε ένα βαθύτερο πρόβλημα

Το να χαρακτηρίζονται τα Χανιά —μια από τις πιο ακριβές και τουριστικές πόλεις της χώρας— ως «υγειονομικά άγονη περιοχή» για να δοθεί ένα βοήθημα, φανερώνει το μέγεθος του προβλήματος. Το ζήτημα στα Χανιά δεν είναι γεωγραφικό, αλλά οικονομικό και εργασιακό. Το υψηλό κόστος ζωής και τα ακριβά ενοίκια, σε συνδυασμό με τις εξοντωτικές συνθήκες λόγω υποστελέχωσης, αποθαρρύνουν το υγειονομικό προσωπικό. Όταν 53 από τις 109 θέσεις γιατρών έμειναν κενές την τελευταία πενταετία, τα 600 ευρώ απλώς θα καλύψουν ένα μέρος των καθημερινών εξόδων. Δεν λύνουν ριζικά το πρόβλημα της εργασιακής εξουθένωσης.

​2. Η τοπική αυτοδιοίκηση διεκδικεί, η κεντρική διοίκηση οφείλει να σχεδιάσει

Ο Δήμος και οι φορείς πολύ σωστά κάνουν και πιέζουν. Επίσης, η πρόταση να αποδίδεται μέρος από το τέλος ανθεκτικότητας (το πρώην τέλος διανυκτέρευσης) στους δήμους για την επιπλέον στήριξη των υγειονομικών είναι εξαιρετικά δίκαιη. Αφού ο τουρισμός επιβαρύνει σημαντικά το νοσοκομείο μας τους θερινούς μήνες, είναι λογικό αυτοί οι πόροι να επιστρέφουν στην υγεία των κατοίκων και των επισκεπτών. Το κράτος όμως πρέπει να καταλάβει ότι τα επιδόματα είναι προσωρινά μέτρα. Η οριστική απάντηση στη στελέχωση περνάει μόνο μέσα από την ουσιαστική και μόνιμη αναβάθμιση του βασικού μισθολογίου.

​3. Δίκαια αιτήματα και για το νοσηλευτικό προσωπικό

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η ανακοίνωση για το μπόνους του «άγονου» αφορά δυστυχώς μόνο το ιατρικό προσωπικό. Αυτό αποτελεί μια μεγάλη παράλειψη της πολιτείας. Ένα νοσοκομείο δεν λειτουργεί χωρίς νοσηλευτές. Οι νοσηλευτές και οι νοσηλεύτριές μας βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, υπομένουν την ίδια ακριβώς πίεση, τις ίδιες ελλείψεις και το ίδιο υψηλό κόστος ζωής στα Χανιά, με μισθούς που συχνά δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά ενοίκια. Η διεκδίκηση για αυξήσεις και κίνητρα πρέπει να είναι ενιαία και να περιλαμβάνει όλο το προσωπικό του νοσοκομείου.

​4. Τα κίνητρα δεν είναι μόνο οικονομικά, είναι και κοινωνικά

Η στελέχωση ενός νοσοκομείου κρίνεται και από τις υποδομές που προσφέρει στους ανθρώπους του. Για παράδειγμα, το ΠΑΓΝΗ στο Ηράκλειο μερίμνησε και απέκτησε βρεφονηπιακό σταθμό για όλες τις εργαζόμενες μητέρες ήδη από το 1990. Το Νοσοκομείο Χανίων, δυστυχώς, ακόμα και σήμερα στερείται μιας τέτοιας βασικής δομής. Με τους εξοντωτικούς ρυθμούς εργασίας, τις βάρδιες και τις εφημερίες, η φύλαξη των παιδιών αποτελεί μόνιμο βραχνά για τις νέες μητέρες γιατρούς και νοσηλεύτριες. Η δημιουργία ενός βρεφονηπιακού σταθμού μέσα στο νοσοκομείο θα ήταν ένα πανίσχυρο κοινωνικό κίνητρο για να έρθουν και να παραμείνουν νέοι άνθρωποι που βρίσκονται σε φάση δημιουργίας οικογένειας.

​Συμπέρασμα:

Η ένταξη στο «άγονο» είναι ένα αναγκαίο και καλοδεχούμενο πρώτο βήμα ανακούφισης για να κρατηθεί όρθιο το σύστημα. Όμως η οριστική λύση για το Νοσοκομείο Χανίων απαιτεί βαθιές αλλαγές, αξιοπρεπείς μισθούς για όλους (γιατρούς και νοσηλευτές) και σύγχρονες κοινωνικές υποδομές για τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής. Συνεχίζουμε την προσπάθεια μαζί, για όλο το προσωπικό του νοσοκομείου μας.