Κάτω από το μνημείο που ανεγέρθηκε στα Φλώρια από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, βρίσκεται ένα λιτό αλλά ιδιαίτερα συμβολικό μνημείο. Δεν πρόκειται για κάποιο επιβλητικό έργο ή για μια κατασκευή που τραβά εύκολα το βλέμμα του επισκέπτη. Πρόκειται για μια ελιά, η οποία συνοδεύεται μονάχα από μια μικρή αναμνηστική πλάκα.

Ακολουθεί η επιστολή του Ευτύχιου Κουκουτσάκη:

Η επιγραφή αναφέρει ότι το δέντρο φυτεύτηκε στις 17 Μαΐου 2008 από έναν νέο από την Κάντανο και έναν νέο από την Άνω Φραγκονία της Γερμανίας, ως σύμβολο φιλίας, συνεννόησης και ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ των λαών.

Ομολογώ ότι μέχρι πρόσφατα δεν γνώριζα την ύπαρξη αυτής της πρωτοβουλίας. Για τον λόγο αυτό θα ήθελα να απευθύνω ένα ειλικρινές ερώτημα προς όσους συμμετείχαν ή γνωρίζουν περισσότερα: ποια ήταν η ιστορία πίσω από αυτή τη συμβολική πράξη; Ποιοι ήταν οι δύο νέοι που φύτεψαν την ελιά; Υπάρχουν δημοσιεύματα, φωτογραφίες ή άλλο υλικό που να καταγράφει εκείνη την ημέρα και το μήνυμα που θέλησαν να στείλουν;

Πιστεύω ότι μια τέτοια πρωτοβουλία αξίζει να αναδειχθεί πολύ περισσότερο. Σε έναν τόπο που κουβαλά τη βαριά μνήμη του πολέμου, των εκτελέσεων και της καταστροφής, η φύτευση ενός δέντρου από δύο νέους ανθρώπους, Έλληνα και Γερμανό, αποτελεί μια πράξη με βαθύ συμβολισμό. Δεν σβήνει την ιστορία ούτε ζητά να ξεχαστεί το παρελθόν.

Αντίθετα, δείχνει έναν δρόμο όπου η μνήμη συνυπάρχει με τον αλληλοσεβασμό, τη συμφιλίωση και την ελπίδα.

Θα ήταν μάλιστα συγκινητικό, εφόσον είναι δυνατόν, να αναζητηθούν σήμερα οι δύο εκείνοι νέοι και να συναντηθούν ξανά, δεκαεπτά χρόνια μετά, στον ίδιο χώρο. Μια τέτοια συνάντηση θα μπορούσε να αποτελέσει μια ανανέωση εκείνης της υπόσχεσης φιλίας που συμβολίζει η ελιά και να στείλει ένα μήνυμα που έχει ιδιαίτερη αξία στις μέρες μας.

Δυστυχώς, σήμερα το δέντρο αυτό παραμένει σχεδόν κρυμμένο μέσα στα χόρτα και άγνωστο στους περισσότερους. Για εμένα, όμως, δεν πρόκειται για απλά ένα δέντρο.

Αλλά για ένα ζωντανό σύμβολο ειρήνης, μνήμης και συνεννόησης. Και τα σύμβολα αυτά δεν πρέπει να εγκαταλείπονται στη λήθη.

Σε μια εποχή όπου η παγκόσμια ειρήνη δοκιμάζεται ξανά, όπου συνεχίζουμε να γινόμαστε μάρτυρες πολέμων, αδικίας, καταστροφών και ανθρώπινου πόνου, προκαλεί θλίψη το γεγονός ότι, παρά την πρόοδο της παιδείας, του πολιτισμού και της επιστήμης, η ανθρωπότητα εξακολουθεί να επιτρέπει στη βία να καθορίζει τις τύχες λαών και ανθρώπων.

Γι’ αυτό πιστεύω ότι τέτοιες πρωτοβουλίες δεν πρέπει να παραμένουν κρυμμένες από το βλέμμα της κοινωνίας. Αντίθετα, οφείλουμε να τις αναδεικνύουμε, να τις προστατεύουμε και να τις μετατρέπουμε σε παραδείγματα προς μίμηση για τις επόμενες γενιές. Γιατί η φιλία, η ειρήνη, η κατανόηση και ο σεβασμός μεταξύ των λαών δεν είναι δεδομένα. Είναι αξίες που χρειάζονται διαρκή καλλιέργεια, ακριβώς όπως ένα δέντρο που φυτεύεται με αγάπη και φροντίδα για να δώσει καρπούς στο μέλλον.

Μετά τιμής

Ευτύχιος Αντωνίου Κουκουτσάκης

Οργανικός Γραμματέας & Εκπρόσωπος Τύπου

Μείζονος Αντιπολίτευσης