Με μια συμβολική και ιδιαίτερα αιχμηρή παρέμβαση, ο Σύλλογος Κατοίκων της Γειτονιάς του Άι Γιάννη και η Πρωτοβουλία Χανιωτών για το Στρατόπεδο Μαρκοπούλου επέλεξαν να αναδείξουν το ζήτημα της διαχείρισης του πρώην στρατιωτικού χώρου στα Χανιά, συμπληρώνοντας έναν χρόνο από τη μετατροπή του σε προσωρινό χώρο στάθμευσης.

Οι συλλογικότητες των πολιτών πραγματοποίησαν μια ιδιότυπη εκδήλωση διαμαρτυρίας με τη μορφή «ετήσιου μνημοσύνου» για το προσδοκώμενο Μητροπολιτικό Πάρκο, το οποίο, παρά τις αρχικές διακηρύξεις για συμμετοχικό σχεδιασμό και τη δημιουργία ενός μεγάλου πνεύμονα πρασίνου, αξιοποιείται τελικά για την κάλυψη των αναγκών στάθμευσης της πόλης.

Η εξέλιξη αυτή επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για τις προτεραιότητες του αστικού σχεδιασμού στην Κρήτη και την ισορροπία ανάμεσα στις υποδομές για τα οχήματα και τους ελεύθερους δημόσιους χώρους.

Ακολουθεί το κείμενο που έδωσαν στη δημοσιότητα:

Με βαθιά θλίψη αναγγέλλουμε τη συμπλήρωση ενός έτους από την εκδημία του αειμνήστου ‘’Πάρκου Μαρκοπούλου’’, που εγκατέλειψε τα εγκόσμια προτού προλάβει να ριζώσει.

Αντί στεφάνων, οι συμπολίτες μας παρακαλούνται να δωρίσουν ό,τι προαιρούνται στο Πράσινο Ταμείο, στη μνήμη του προσφιλούς μας χώρου .

Το εκλιπόν εγεννήθη ως μεγάλο όραμα, εβαπτίσθη «συμμετοχικός σχεδιασμός», ανετράφη με υποσχέσεις και απεβίωσε αιφνιδίως όταν οι ιθύνοντες της Δημοτικής Αρχής διέγνωσαν ανίατη πάθηση: Οξεία Ανεπάρκεια Θέσεων Σταθμεύσεως.

Οι θεράποντες απεφάνθησαν ότι η μόνη λύση ήταν η άμεση μεταμόσχευση πάρκινγκ…

Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε μυστικά, παρουσία των γνωστών αγνώστων της διαβούλευσης, χωρίς πολεοδομικές άδειες, χωρίς κυκλοφοριακή μελέτη και με θυμίαμα τη σκόνη από τα χαλίκια.

Ένας χρόνος παρήλθε και το πνεύμα του πάρκου ακόμη περιπλανάται άστεγο, αναζητώντας λίγη σκιά μέσα στην απέραντη ερημιά του τσιμέντου και της ασφάλτου.

Οι συγγενείς και φίλοι θυμούνται με συγκίνηση τα λόγια που ακούγονταν τότε:

«Θα γίνει το καλύτερο μητροπολιτικό πάρκο της χώρας ..», αλλά πρώτα ας κάνουμε ένα προσωρινό πάρκινγκ.

Και όπως όλοι γνωρίζουμε, ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Το «προσωρινό» ενηλικιώθηκε, απέκτησε δικαιώματα, οικογενειακή μερίδα και σήμερα διεκδικεί λειτουργία στο διηνεκές.

Το εκλιπόν αφήνει πίσω του βαριά παρακαταθήκη:

• ένα όραμα που μαραίνεται λίγο λίγο κάθε μέρα,
• έναν συμμετοχικό σχεδιασμό που εξακολουθεί να αναζητείται στα συρτάρια του Δήμου,
• και μία πόλη που έμαθε πως ακόμη και το πράσινο μπορεί να θυσιαστεί στον θεό Παρκινγκ, προστάτη των τεσσάρων τροχών.

Αιωνία του η μνήμη.

Ας μετουσιώσουμε τη θλίψη μας σε ελπίδα ότι το πάρκο μπορεί να αναγεννηθεί, ας βρούμε το θάρρος και τη δύναμη να αντιπαλέψουμε τις κακές μας νοοτροπίες  και συνήθειες και ως υπεύθυνοι πολίτες ας επιλέξουμε ένα βιώσιμο μέλλον.

Ας  ευχηθούμε του χρόνου τέτοια μέρα να μη βρεθούμε στο δεύτερο μνημόσυνο ενός πάρκου που δεν έζησε ποτέ, αλλά στα εγκαίνια ενός αληθινού δημόσιου χώρου πρασίνου.

Μέχρι τότε…

Καλό παρκάρισμα και καλή… φωτοσύνθεση στα χαλίκια.