Του Νεκτάριου Κοκολαντωνάκη *

Το «η ισχύς εν τη ενώσει» ισχύει σ’ όλες τις δράσεις του ανθρώπου, μα και σ’ όλη τη φύση. Δεν ανακαλύπτουν την Αμερική επομένως αυτοί που κάθε τόσο διαλαλούν την ανάγκη της ενότητας, ενώ συχνά ο στόχος τους είναι το εμπόριο ενότητας. Αυτή η δυνατότητα (το εμπόριο ενότητας) ήταν προνόμιο των ισχυρών πόλων της ρεφορμιστικής αριστεράς, που εδώ και πολλές δεκαετίες κυριαρχεί στη βάση της διάλυσης του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος (Ε.Ε.Κ.Κ.) που καθιέρωσε την έννοια της αριστεράς και την έκανε συνώνυμο αξιών, αγώνων, θυσίας και ανιδιοτελούς προσφοράς στην κοινωνική πρόοδο.

Στη χώρα μας η γραμμή του ΚΚΕ μετά το 1934, της κοινής μετωπικής δράσης, έδωσε το σπουδαίο εργατικό κίνημα της δεκαετίας του 1930, αλλά και την αντιφασιστική πάλη ενάντια  στο καθεστώς Μεταξά και κατάφερε να μετεξελιχθεί στο ιστορικής σπουδαιότητας μέτωπο του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ τη δεκαετία 1940. Οι ένδοξες σελίδες της ταξικής πάλης εκείνα τα χρόνια έβαλαν πλατιά και βαθιά στην εργατική τάξη και το λαό τα θεμέλια του αριστερού κινήματος.  Οι αδυναμίες και οι ανεπάρκειες  οδήγησαν σε λάθη, ήττες και τελικά σε διάλυση του Δ.Σ.Ε. που είχε πάρει τη σκυτάλη από το ΕΑΜ- ΕΛΑΣ για τη συνέχιση του αγώνα για το δίκιο και τη λευτεριά στον τόπο μας κόντρα στην πλουτοκρατία, το μοναρχοφασισμό και τον ιμπεριαλισμό που έστησε τελικά με τις βόμβες ναπάλμ, τα Μακρονήσια και τις χούντες, το σημερινό αστικό καθεστώς.

Σ’ αυτά τα ένδοξα χρόνια της πάλης του λαού μας κατακτήθηκε η αντίληψη της ενότητας στην πάλη που εκδηλώθηκε και σε μετέπειτα αναλαμπές (δεκαετία του 60, Νοέμβρης του 73, αγώνες της μεταπολίτευσης). Σήμερα η πλέρια αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης και η διάλυση του Ε.Ε.Κ.Κ. διεθνώς, δυσκολεύει την επαναστατική κομμουνιστική κατεύθυνση να μπει μπροστά στις υπαρκτές εργατολαϊκές αντιστάσεις, που παρότι αυτές ηττούνται, εκδηλώνονται ξανά και ξανά  και δε θα πάψουν. Φυσικά στην εποχή που κατάφερνε να ηγείται η επαναστατική κατεύθυνση στη λαϊκή πάλη αυτό συνέβαινε με όρους ενότητας αλλά και πάλης και αντιπαράθεσης.

Πότε δεν έλειψαν, ούτε στα πιο ένδοξα χρόνια του κινήματος, οι αυταπάτες και η γοητεία των εύκολων δρόμων . Ούτε η αντίληψη της συνδιαλλαγής, του πασιφισμού, της ηττοπάθειας, ούτε αυτή του σεχταρισμού και της ανεμπιστοσύνης στις λαϊκές δυνάμεις. Το μόνο έδαφος που μπορούσε πάντα να πατήσει και να διαμορφώσει συσχετισμούς η επαναστατική κατεύθυνση της εργατικής τάξης ήταν το έδαφος της μαζικής πάλης ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Η πάλη για το μεροκάματο, την ειρήνη, την εθνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατία με όρους μαζών έχει ιστορία και έγραψε ιστορία στον τόπο μας. Αυτό δε διαγράφεται. Αποτελεί ιστορική πραγματικότητα που την αναγνωρίζει ακόμα και το σύστημα παρότι  στους σημερινούς συσχετισμούς τη διαχειρίζεται σχετικά άνετα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι εργαζόμενες μάζες μαθαίνουν από την πείρα τους. Από την πείρα των καθημερινών αγώνων που γίνονται με τη συμμετοχή τους. Με κανέναν άλλο τρόπο δε μπορούν να διαμορφωθούν συσχετισμοί καταρχήν νικηφόρας αντίστασης στην άγρια επίθεση του συστήματος. Αυτά τα διόδια της αντίστασης από τις πιο μικρές εστίες αντίστασης πρέπει να πληρώσουν ξανά στις μέρες μας οι δυνάμεις που θέλουν να συμβάλλουν για να ξαναποκτήσει υπόσταση η επαναστατική άποψη στη μαζική λαϊκή πάλη. Μέχρι να πληρωθούν αυτά τα διόδια και η μαζική πάλη π.χ. σήμερα για το μεροκάματο να γίνει ξανά καθημερινή υπόθεση της ζωής των εργαζομένων, οι αυταπάτες, οι οπορτουνισμοί, οι απάτες και οι πολικαντισμοί θα δίνουν και θα παίρνουν. Ο κάθε παπατζής και ο κάθε Τσίπρας θα είναι ότι δηλώνει και το σύστημα θα κάνει τη δουλειά του με το λαό στο περιθώριο. Όμως δεν έχουν τη σημασία τους και οι εκλογές; Και βέβαια έχουν. Μιας και θα καταγράψουν τους συσχετισμούς. Αυτούς τους συσχετισμούς που διαμορφώνονται στο ταξικό πεδίο με τους αγώνες και τις αντιστάσεις που γίνονται, έτσι που γίνονται, ή που δε γίνονται καν.

Και η συσπείρωση στις εκλογές και στην εκλογική μάχη δε μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη συμβολή στην πάλη της εργατικής τάξης, της νεολαίας και του λαού; Γενικά ναι. Όμως όχι από το πουθενά. Το πρώτο και βασικό πεδίο εκδήλωσης της κοινής δράσης δε μπορεί να είναι εκλογικό. Για πραγματική και ουσιαστική κοινή δράση και συσπείρωση δεν αρκούν οι παραπλήσιες διακηρύξεις, οι ιστορικές αναφορές, τα λάβαρα και οι όρκοι στους αγώνες του παρελθόντος. Μόνο στο πεδίο της ταξικής πάλης του σήμερα σφυρηλατούνται  αληθινές κοινές δράσεις, συνασπισμοί, μέτωπα και συμπαρατάξεις. Όσοι το ξεχνάνε αυτό ελάχιστα έχουν να προσφέρουν στην αναγκαία για τη ζωή του λαού υπόθεση της πάλης του. Υπάρχουν οι εκλογικές κοινοπραξίες με διάφορες αριστερές έως και κομμουνιστικές συχνά ταμπέλες. Μπροστά στην ολοκλήρωσης της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ «εις τα εξ ων συνετέθη», το ΜΕΡΑ 25  και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εμφανίζονται σαν μετωπικές τάχα συσπειρώσεις που ελπίζουν κάτι να τραβήξουν από τα συντρίμμια. Όμως υπάρχει  μεταξύ ΝΑΡ και ΣΕΚ κοινή δράση που να ευνόησε κάποιο μέτωπο της λαϊκής πάλης;

Δεν περιμένουμε καν κάτι τέτοιο από το κόμμα του Βαρουφάκη που θέλει λέει κάτι σαν τον ευρωστρατό που να σκοτώσει το ΝΑΤΟ και μέσα από το λεκτικό εφεύρημα της επανάκτησης σπέρνει σύγχυση ρεφορμιστικών αυταπατών για το αστικό κράτος χωρίς καμία  έγνοια για τα αναγκαία μέτωπα πάλης του λαού για το μεροκάματο, την απεμπλοκή από τους πολέμους των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ κ.ο.κ. Ούτε φυσικά οι αυτόνομες καταγραφές σαν του ΚΚΕ έχουν να προσφέρουν στην υπόθεση του λαού, όταν ούτε αυτό το κόμμα  συμβάλει στο να δοθούν αποφασιστικά κάποιες μάχες. Χαρακτηριστικά στους αγρότες όπου αναπαρήγαγε, για άλλη μια φορά, τη λογική της συνδιαλλαγής και του διαλόγου. Η ενίσχυσή του σε σειρά συνδικαλιστικών οργάνων κάθε άλλο παρά αντανακλά ενίσχυση των όρων πάλης στο συγκεκριμένο χώρο όπου αυτό ενισχύεται.

Αυτή είναι η πραγματικότητα και  δυστυχώς η πλέρια αποκάλυψη των αυταπατών του ΣΥΡΙΖΑ, που για οκτώ χρόνια έδωσε άλλοθι στη Ν.Δ. του Μητσοτάκη για την πιο άγρια αντιλαϊκή επίθεση, δε μπορεί να αξιοποιηθεί από το κίνημα. Ας είναι λοιπόν αδιάφορο στις δυνάμεις που θέλουν να συμβάλλουν στην υπόθεση της λαϊκής πάλης το τι θα πιάσει η νέα γυροβολιά του πολιτικάντη Τσίπρα. Ας κρατήσουμε μόνο από την ιστορία των χιλιάδων έντιμων, που πίστεψαν στο «συνασπισμό» του ΣΥΡΙΖΑ πως, όχι μόνο οι ριψάσπιδες της συνδιαλλαγής με το σύστημα δε συνασπίζονται, μα συνεχώς στις γραμμές τους θα κυριαρχούν Κασελάκηδες, Τσίπρες κ.ο.κ. Ας αντιληφθούν έστω κάποιοι  αριστεροί άνθρωποι πως η δεξιά κυριαρχία, λόγω διάλυσης του Ε.Ε.Κ.Κ. που αναφερθήκαμε, δεν αντιμετωπίζεται και με τη δικιά μας μετατόπιση προς τα δεξιά. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τον κόσμο του πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ αλλά και πιο αριστερά, μιας και η δεξιά μετατόπιση είναι συνολική. Αφορά  ήθη, συμπεριφορές και κυρίως την πολιτική διάθεση συμβολής στην πραγματική και όχι στην  εικονική και απονευρωμένη λαϊκή πάλη. Οι επιμένοντες, κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα της εποχής, θα συναντιούνται καθημερινά  και θα γνωρίζονται στις μάχες της εργατικής τάξης, της νεολαίας και του λαού.  Παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς οι αντιθέσεις του συστήματος της εκμετάλλευσης οξύνονται και έτσι αυτός ο δρόμος μένει συνεχώς ανοικτός και πάντα ο μόνος δρόμος  ελπίδας.

* μέλος της π.ο. Κομμουνιστική Πάλη