Από το 1992, όταν ο Τζόελ Σουμάχερ σκηνοθέτησε τον Μάικλ Ντάγκλας στο φιλμ «Ξεχωριστή Μέρα» (Falling Down), το ερώτημα «τι θα γινόταν εάν κάποιος/κάποια αποφασίσει ξαφνικά ότι ‘φτάνει, ως εδώ’, πάρει ένα όπλο και αρχίζει να καθαρίζει όποιον βρει μπροστά του για να εκδικηθεί την κοινωνία γενικώς και αορίστως;» έπαψε να είναι εντελώς θεωρητικό.

Στην «Ξεχωριστή Μέρα» εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ταυτίστηκαν με τον ήρωα που υποδύεται ο Μάικλ Ντάγκλας, έναν τύπο που απασφάλισε, που έσκασε, που από θύμα έγινε αμείλικτος τιμωρός. Το συγκεκριμένο φιλμ αποτύπωσε ένα απωθημένο και μια φαντασίωση. Τη φαντασίωση του ανθρώπου που νιώθει αδικημένος, αγνοημένος, παραπεταμένος από το σύστημα. Του ανθρώπου που έσπασε και απλώς απασφάλισε, βάλλοντας επί δικαίων και αδίκων, αδιακρίτως.

Στην κινηματογραφική «Ξεχωριστή Μέρα», ο ήρωας που παίρνει το όπλο του και θερίζει όποιον του κάθεται στο λαιμό, είναι ένας περίπου σαραντάρης, ο οποίος περνά το όριο αντοχής του. Η κεντρική ιδέα είναι κατά βάσιν ίδια με τον περίφημο και πολύ παλαιότερο «Ταξιτζή» του Μάρτιν Σκορσέζε με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο: Ένας συμβιβασμένος, κοινός και πλήρως υποταγμένος πολίτης, μπουχτίζει από την ίδια την αδυναμία του να προσαρμοστεί ή να αναγκάσει το σύστημα να του συμπεριφερθεί όπως ο ίδιος νομίζει πως αξίζει και δικαιούται, και μεταμορφώνεται σε ανήμερο θηρίο. Αλλιώς, από άκακο πρόβατο, γίνεται ένας λυσσασμένος λύκος.

Η εγχώρια «Ξεχωριστή Μέρα»

Χθες, Τρίτη 28 Απριλίου 2026 η Ελλάδα γνώρισε τη δική της, απολύτως πραγματική, εκδοχή της «Ξεχωριστής Μέρας».

Με την εσωτερική έκρηξη που διέλυσε στο μυαλό του πρωταγωνιστή κάθε φραγμό και κάθε αναστολή, ισοπεδώθηκε επίσης κάθε ορθολογικό κριτήριο. Οπότε, το εάν το αίτημά του για μια τρίτη ή τέταρτη σύνταξη από το ελληνικό κράτος ήταν λογικό και δίκαιο, έπαψε να έχει οποιαδήποτε σημασία. Διότι για εκείνον -και τα ανύποπτα θύματά του- είχε έρθει η ώρα να μιλήσει η πριονισμένη καραμπίνα.

Στην επιστολή του ο ήδη διαβόητος 89χρονος Παναγιώτης Κ., ως μετενσάρκωση του Μάικλ Ντάγκλας, καταγράφει όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζει κανείς για εκείνον. Κάτι ανάμεσα σε διαθήκη, προκήρυξη αλλά και εμμέσως επαναστατικό μανιφέστο, ο υπέργηρος παρά λίγο μακελλάρης εξηγεί ότι «είμαι ο Παναγιώτης Κ. Γεννήθηκα στη Μεσσηνία το 1937 και πήγα στρατιώτης το 1959. Το 1962 πήγα στο Βερολίνο για δουλειά και σχολείο. Το 1970 ταξίδεψα και εγκαταστάθηκα στο Σικάγο. Το 2005 κατέθεσα στο Σικάγο για σύνταξη και η Αμερική μου έβγαλε σύνταξη σε 2 μήνες. Επίσης, κατέθεσα στο Σικάγο τη γερμανική κάρτα και σε 6 μήνες μού έστειλαν τη μικτή γερμανική σύνταξη.

» Στο ίδιο γραφείο και την ίδια ώρα, μαζί με τις δύο κάρτες, κατέθεσα και το ελληνικό ΙΚΑ: το βιβλιάριο ενσήμων και το βιβλιάριο ασθενείας. Οι Αμερικανοί μου είπαν πως θα στείλουν τα χαρτιά στην Ελλάδα και εμένα μου έδωσαν 2 από τα αντίγραφα και κάποια άλλα χαρτιά. Από τότε που πήγαν στην Ελλάδα, άρχισαν τα μεγάλα προβλήματα με το ελληνικό ΙΚΑ και με τα ελληνικά δικαστήρια.

» Το ελληνικό ΙΚΑ, αυτή η επιτροπή στην πλατεία Αττικής, όταν με κάλεσε στο γραφείο, με έβρισε χυδαία και με αποκάλεσε ‘γενίτσαρο’ που ήρθα στην Ελλάδα τους και ζητάω σύνταξη. Τους έβρισα κι εγώ. Και το ελληνικό ΙΚΑ, αφού έχει την πένα και η πένα έχει τη δύναμη, μου έκανε πρώτον μια πλαστογραφία και δεύτερον ένα σαμποτάζ, γράφοντας ένα γράμμα στο γερμανικό ΙΚΑ ότι δεν μου δίνουν ελληνική σύνταξη.

» ΥΓ: Οι δημόσιες υπηρεσίες, τα ελληνικά δικαστήρια και το ελληνικό ΙΚΑ μού φέρθηκαν εδώ στην Ελλάδα (όπου ήρθα και είμαι 20 χρόνια, με σύνταξη στις ΗΠΑ 2.600 δολάρια τον μήνα, επί 20 χρόνια = πάνω από μισό εκατομμύριο δολάρια) σαν αδέσποτο σκυλί, του κλώτσου και του μπάτσου. Και εγώ, το σκυλί, τώρα λύσσαξα και είμαι λυσσασμένος και θα πάω κάποια μέρα στα γραφεία και θα τους δαγκώσω, να λυσσάξουν και αυτοί. Ο λυσσασμένος».

Ποιος είναι «Ο Λυσσασμένος»

Όπως γράφει ο ίδιος στην επιστολή του, ο Παναγιώτης Κ., αρχικά έφυγε από την Ελλάδα νεαρός, για να σπουδάσει και να εργαστεί στη Γερμανία, όπου και διέμεινε επί 8 χρόνια. Κατόπιν μετέβη στις ΗΠΑ, για να περάσει, όπως τελικά προέκυψε, 40 ολόκληρα χρόνια.

Το πρόβλημά του αφ’ ότου επαναπατρίστηκε, ήταν ότι δεν μπορούσε να ξεκαθαρίσει το συνταξιοδοτικό status του στην Ελλάδα. Τόσο από τη Γερμανία όσο και από τις ΗΠΑ, ο Παναγιώτης Κ. ελάμβανε κανονικά τη σύνταξή του, στη χώρα μας όμως ο ΕΦΚΑ (το «ΙΚΑ» όπως εξακολουθεί να το αποκαλεί ο 89χρονος) απέρριψε το αίτημά του για διαδοχική σύνταξη.

Διότι κρίθηκε, όχι μόνο από τον ΕΦΚΑ αλλά και από το αρμόδιο δικαστήριο, ότι ο Παναγιώτης Κ. δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις. Παρόλ’ αυτά, λάμβανε κανονικά την παλιά σύνταξή του, ως ασφαλισμένος του ΟΓΑ, ήτοι περί τα 360 ευρώ μηνιαίως. Η σύνταξή του για τα χρόνια εργασίας του στις ΗΠΑ, ήταν, κατά δήλωσίν του, 2.400 δολάρια ανά μήνα.

Η άρνηση του ελληνικού δημοσίου να ικανοποιήσει το αίτημά του, έκανε τον Παναγιώτη Κ. επίδοξο και ανεξέλεγκτο εκδικητή, εξού και το διπλό χτύπημά του, στον ΕΦΚΑ Κεραμεικού και στο Εφετείο της οδού Λουκάρεως, ήταν προμελετημένο -και μάλιστα επί μακρών. Εξάλλου, στο πρόσφατο παρελθόν είχε εξαπολύσει, επανειλημμένως, απειλές, προειδοποιώντας γι’ αυτό που τελικά έκανε.

Ήδη από τον Νοέμβριο του 2018 είχε αφήσει φυσίγγια στο γραφείο εισαγγελέα, ενώ από το δημόσιο ψυχιατρείο είχε ζητηθεί ο εγκλεισμός του, καθώς κρίθηκε δυνάμει επικίνδυνος για τον εαυτό του και τον περίγυρο. Εντούτοις, στον ίδιο άνθρωπο, σε ηλικία 81 ετών και αφού εξετάστηκε από γιατρούς, όπως προβλέπει η νομοθεσία, είχε χορηγηθεί άδεια οπλοκατοχής, η οποία και εν συνεχεία ανακλήθηκε. Κάτι που, βέβαια, ουδόλως επτόησε τον Παναγιώτη Κ., ο οποίος μπούκαρε στον ΕΦΚΑ φορώντας καμπαρντίνα, για να κρύψει την καραμπίνα με την πριονισμένη κάννη, κατά την πρακτική των ληστών, ενώ όταν συνελήφθη στην Πάτρα, πάνω του βρέθηκε κι ένα 38άρι περίστροφο, με λιμαρισμένο τον αριθμό πλαισίου

Η διαδρομή που είχε χαράξει και που ακολούθησε, στο μεγαλύτερο μέρος της εντελώς ανενόχλητος, ξεκίνησε από την περιοχή του Κεραμεικού όπου έφτασε με ταξί, πιθανότατα από τα Άνω Πατήσια, όπου και διαμένει. Ανέβηκε στον 4ο όροφο του κτηρίου όπου στεγάζεται ο ΕΦΚΑ, επανέλαβε για νιοστή φορά το αίτημά του για σύνταξη και, λαμβάνοντας την αναμενόμενη αρνητική απάντηση, άνοιξε πυρ. Μαρτυρίες αυτοπτών σημειώνουν ότι ο Παναγιώτης Κ. είπε σε έναν υπάλληλο να σκύψει για να γλιτώσει. Ωστόσο, στον ΕΦΚΑ τραυματίστηκε στο πόδι, από τα σκάγια της καραμπίνας, ένας άλλος εργαζόμενος.

Έχοντας ολοκληρώσει επιτυχώς το πρώτο στάδιο του εγχειρήματός του, ο Παναγιώτης Κ. πήγε στα δικαστήρια της Λουκάρεως, περίπου 5 χλμ. μακριά από τον ΕΦΚΑ, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας και το Θέμιδος Μέλαθρον. Εκεί επανέλαβε λίγο-πολύ τις ενέργειές του, σκορπώντας τον τρόμο και τραυματίζοντας τέσσερις γυναίκες που είχαν την ατυχία να βρεθούν μπροστά του. Ο Παναγιώτης Κ., μέσα στην παραφορά του, πυροβόλησε ακόμη και στο πάτωμα, προτού αποχωρήσει. Πίσω του άφησε, σαν αναμνηστικό της επίσκεψής του, την καραμπίνα και ένα πάκο έγγραφα, γύρω από την περίπτωση -και την προσωπική περιπέτειά του, ως αλύτρωτου συνταξιούχου που βαρέθηκε να μην τον παίρνει κανείς στα σοβαρά, απαύδησε και πήρε τα όπλα

Η σύλληψή του στην Πάτρα, αρκετές ώρες μετά από τις επιθέσεις, ματαίωσε το σχέδιο του Παναγιώτη Κ. να ταξιδέψει ως το Στρασβούργο, όπου και σκόπευε να δώσει συνέχεια, εν είδει δευτεροβάθμιας εκδίκησης, πλέον σε ανώτατο και κεντρικό επίπεδο, στην ένοπλη και βίαιη εκδίκησή του.

protothema.gr