Του Χάρη Τσιόκα *

Η χώρα έχει ήδη εισέλθει σε προεκλογική τροχιά. Το πραγματικό διακύβευμα, όμως, δεν είναι ο χρόνος των εκλογών ούτε η σειρά κατάταξης των κομμάτων. Είναι αν θα διαμορφωθεί πλειοψηφία με προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης ή αν θα αναπαραχθεί ο σημερινός πολιτικός συσχετισμός, παρατείνοντας τη στασιμότητα.

Ο κόσμος αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις, η τεχνολογική επανάσταση και ο νέος διεθνής ανταγωνισμός αναδιαμορφώνουν οικονομίες και κοινωνίες. Η Ελλάδα, αντί να αποκτήσει εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, παραμένει εγκλωβισμένη στη διαχείριση της καθημερινότητας. Η παραγωγή αποδυναμώνεται, η περιφέρεια ερημώνει, οι νέοι εγκαταλείπουν τη χώρα και η κοινωνική κινητικότητα συρρικνώνεται.

Την ίδια στιγμή, η επικοινωνία υποκαθιστά την πολιτική. Η εικόνα κυριαρχεί απέναντι στο σχέδιο και τα μεγάλα ζητήματα –η παραγωγή, οι ανισότητες, οι θεσμοί, η θέση της χώρας στον κόσμο– υποβαθμίζονται σε δεύτερη μοίρα.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν εκφράζει απλώς μια συντηρητική επιλογή. Εδραιώνει ένα μοντέλο συγκέντρωσης πλούτου, ισχύος, γνώσης και πρόσβασης στις νέες τεχνολογίες σε λίγους, μεταφέροντας το κόστος στους πολλούς. Το κράτος αποσύρεται από τον στρατηγικό του ρόλο στην ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή και λειτουργεί κυρίως ως εγγυητής των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η κοινωνία δεν ζητά κόμματα διαμαρτυρίας . Ζητά πειστική εναλλακτική διακυβέρνηση. Η καταγγελία δεν αρκεί. Οι πολίτες θέλουν απαντήσεις: ποιος θα ενισχύσει την παραγωγή, θα μειώσει τις ανισότητες, θα στηρίξει τη νέα γενιά, θα ανοίξει την πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες και στη χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, θα αποκαταστήσει την αξιοπιστία των θεσμών.

Γι’ αυτό οι κομματικές περιχαρακώσεις για τη σειρά κατάταξης στην αντιπολίτευση   δεν συγκινούν την κοινωνία. Η ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου δεν μπορεί να οικοδομηθεί ούτε με εξουσιοδοτισμους ούτε με περιφερόμενους πολιτευτές .

Η ρήση του Ανδρέα Παπανδρέου ότι «δεν υπάρχει χάσμα γενεών αλλά ιδεών» στην πολιτική και τα προγράμματα , γίνεται επίκαιρη παρά ποτέ

Χρειάζεται προγραμματική ενότητα, κοινωνική συμμετοχή και καθαρές δεσμεύσεις. Προϋπόθεση αποτελεί η απόρριψη κάθε σεναρίου κυβερνητικής ανοχής ή «μεταβατικών» σχημάτων που θα αναπαράγουν τη σημερινή πολιτική με διαφορετικά πρόσωπα.

Απαιτείται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο: παραγωγική ανασυγκρότηση, ισχυρό δημόσιο κράτος, δίκαιη φορολογία, τεχνολογικός εκσυγχρονισμός με κοινωνικό πρόσημο, αποκέντρωση, προστασία της εργασίας και ενεργητική εξωτερική πολιτική.

Οι επόμενες εκλογές δεν θα κριθούν μόνο από τη φθορά της κυβέρνησης. Θα κριθούν από το αν οι προοδευτικές δυνάμεις θα υπερβούν τη λογική της κομματικής περιχαράκωσης και θα κρατήσουν ανοιχτό το δρόμο της προγραμματικής συνάντησης  διακυβέρνησης.

Ο αγώνας οφείλει να είναι μονομέτωπος απέναντι στη συντηρητική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας. Ο ανταγωνισμός των προοδευτικών κομμάτων δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εμπόδιο για τη συγκρότηση μιας προοδευτικής πλειοψηφίας, ούτε να αφήνει ανοιχτά παράθυρα σε κυβερνήσεις ανοχής ή «μεταβατικές» λύσεις που θα παρατείνουν, με διαφορετικούς διαχειριστές, το ίδιο μοντέλο εξουσίας.

Επειδή  το πραγματικό διακύβευμα των επόμενων εκλογών δεν απλώς η εναλλαγή στην εξουσία ούτε η σειρά κατάταξης στην αντιπολίτευση , αλλά η αλλαγή πολιτικής ,Κυρίαρχο κίνητρο για συμμετοχή των πολιτών στις επόμενες εκλογές πρέπει να γίνουν δυνάμεις και συντελεστές που θα κρατήσουν ανοιχτούς τους διαύλους της προοδευτικής διακυβέρνησης με προγραμματική ενότητα  , Γιατί έχουμε μπει σε νέα εποχή με άλλες κοινωνικές διαστρωματωσεις που γνωρίζουν ότι στις επόμενες εκλογές κανένα κόμμα δεν μπορεί μόνο του. Μπορεί ο Ανδρέας Παπανδρέου να μην αντιγράφεται αλλά διδάσκει όταν έλεγε ότι τα κόμματα πρέπει να υπάρχουν για να υπηρετούν τον Λαό και την Πατρίδα…. Γι αυτό δεν είναι επιλογή οι περιχαρακώσεις αλλά η στρατηγική για τις επόμενες εκλογές με εντολή του λαού στη διαμόρφωση προοδευτικής πλειοψηφίας .

* πρώην βουλευτής, πολιτικό στέλεχος