Στα πλαίσια της εκπομπής “Πορτατίφ” της τηλεόρασης ΚΡΗΤΗ TV που ήταν αφιερωμένη στον Αποκόρωνα ο Δήμαρχος Αποκορώνου μίλησε για άγνωστες πτυχές της προσωπικής του ιστορίας, τα δύσκολα παιδικά χρόνια, την αναγνώριση που έλαβε ως αυτοδιοικητικός, την ανθρωπιά και τον όμορφο Αποκορώνα.

Σε μια εκτενή αναδρομή στην προσωπική και επαγγελματική του διαδρομή προχώρησε ο Δήμαρχος Αποκορώνου κατά τη συμμετοχή του στην εκπομπή «Πορτατίφ» της τηλεόρασης ΚΡΗΤΗ TV. Με αφορμή τη συμπλήρωση έντεκα ετών στο τιμόνι του Δήμου, ο κ. Κουκιανάκης ξεδίπλωσε άγνωστες πτυχές της ζωής του, από τη σκληρή βιοπάλη στην Αθήνα της δεκαετίας του ’60 έως την ενασχόλησή του με τα κοινά, αναδεικνύοντας παράλληλα τη γεωμορφολογική και ιστορική υπεροχή της περιοχής.

Ακολουθεί η συνέντευξη:

Ερώτηση: Δήμαρχε, καλώς σε βρήκαμε.

Χαράλαμπος Κουκιανάκης: Καλώς βρεθήκαμε στον ομφαλό της ομορφιάς του Αποκόρωνα.

Ερώτηση: Τι ωραίος τόπος! Τι νεραϊδοχώρα είναι αυτή εδώ, στη Λίμνη του Κουρνά. Νομίζω ότι όταν έπλαθε ο Θεός τον Αποκόρωνα είχε περίσσια κέφια και του χάρισε απλόχερα ομορφιές. Λοιπόν, Δήμαρχος τα τελευταία 11 χρόνια… Ας πάμε όμως στον Αποκόρωνα πριν από πολλά χρόνια, όπου βρίσκεσαι σε μια οικογένεια με δέκα αδέρφια —μια φτωχή οικογένεια. Φεύγεις στα 14 να πας στην Αθήνα, να δουλέψεις σε εργοστάσιο για να βοηθήσεις. Δύσκολα χρόνια. Θέλω να μου πεις πώς σκεφτόσουν, πώς ονειρευόσουν τότε αυτόν τον τόπο; Σου περνούσε από το μυαλό ότι θα μπορούσες να γίνεις Δήμαρχος και να είσαι για 11 χρόνια σε αυτή τη θέση;

Χ. Κουκιανάκης: Όταν ζεις σε μια εποχή που το μόνο πράγμα που σε απασχολεί είναι ο βιοπορισμός, δηλαδή πώς θα βρεις τα προς το ζην, ασφαλώς και τέτοια πράγματα δεν έχεις στο μυαλό σου. Πράγματι, λοιπόν, 14 χρονών με έβαλε ο πατέρας μου στο καράβι —το οποίο έβλεπα πρώτη φορά— και βρέθηκα στον Πειραιά.

Έβλεπα από τη Βουλιαγμένη μέχρι τη Γλυφάδα, και μέχρι την Κινέτα και την Κόρινθο, όλα αυτά τα φώτα και εντυπωσιαζόμουν. Έβαζα τα κλάματα, μιας και ήταν κάτι άγνωστο για μένα, κάτι πρωτόγνωρο. Με περίμενε ο αδερφός μου και την άλλη μέρα, πράγματι, πήγα ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του Ολυμπιακού, στον Ρέντη, σε μια μεγάλη βιομηχανία. Με έβαζαν να σκουπίζω τις σκόνες επειδή ήμουν μικρός —η βιομηχανία αυτή έβγαζε το Klinex κ.τ.λ., όλες αυτές τις απορρυπαντικές σκόνες.

Εγώ ντρεπόμουν και δεν δέχτηκα· προτιμούσα να σηκώνω σακιά. Πράγματι, λοιπόν, ήταν δύσκολα χρόνια, «πέτρινα» χρόνια. Έπρεπε να δουλεύουμε για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε και ταυτόχρονα να σπουδάζουμε. Τα καταφέραμε, όμως, γιατί υπήρχε πίστη, υπήρχε θέληση και αγώνας για τη ζωή. Και αυτός ο αγώνας απέδωσε καρπούς.

Μπήκα, λοιπόν, στην Ελληνική Αστυνομία. Υπηρέτησα σχεδόν στο σύνολο των υπηρεσιών της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων, της Νομαρχίας Χανίων τότε. Αγαπήθηκα, αγάπησα τον κόσμο, αγάπησα τη δουλειά μου, πρόσφερα με τον καλύτερο δυνατό εαυτό μου. Και δεν είναι εύκολο πράγμα, όταν είσαι αστυνομικός ή χωροφύλακας, να ζητάς την ψήφο του λαού. Σε όποια μέρη υπηρέτησα, πήρα και το μεγαλύτερο δυνατό αποτέλεσμα ψήφων —την αγάπη δηλαδή του κόσμου. Πράγμα που σημαίνει πως ό,τι δίνεις, παίρνεις.

Ερώτηση: Εκείνα τα χρόνια τα δύσκολα, οι οικογένειες εδώ στον Αποκόρωνα, οι περισσότερες, δύσκολα τα έφερναν βόλτα. Πόσο έχει αλλάξει ο Αποκόρωνας τώρα;

Χ. Κουκιανάκης: Μα τι μου θυμίζεις τώρα! Μου θυμίζεις τη μητέρα μου, που μαζεύαμε ελιές και έπρεπε, αφού τελειώναμε, να φύγει μια ώρα νωρίτερα για να πάρει ένα τσουβάλι, να το γεμίσει χόρτα, να τα καθαρίσει στο σπίτι, να τα βράσει… Και μέσα σε μια μεγάλη λεκανίδα, η οποία ήταν τσίγκινη —παλιές λεκανίδες— να βάζει πολύ λάδι μέσα και τα χόρτα σε μπουκιές, και όλοι μαζί με ψωμί να τρώμε από ένα τραπέζι και από μια μεγάλη τσικάλα. Ήταν δύσκολα χρόνια, αλλά όμορφα χρόνια, που —πιστέψτε με— ακόμα τα αναπολώ γιατί ήταν χρόνια ανθρώπινα. Είχαν συναίσθημα, είχαν ψυχή, είχαν το λεζέτι που έλεγαν οι παλιοί. Δηλαδή, ήταν κάτι το οποίο «έδενε» σαν το σιρόπι.

Ερώτηση: Έτσι. Τώρα ο Αποκόρωνας πώς είναι; Δεν έχει μείνει ψυχή;

Χ. Κουκιανάκης: Ο Αποκόρωνας θεωρώ ότι είναι το ομορφότερο μέρος της Κρήτης και της Γης, θα έλεγα. Σε μια ρύμη του λόγου μου, κάποια στιγμή τον είπα «Μαϊάμι». Και πιστέψτε με, δεν υπερβάλλουμε καθόλου. Το είπα «Μαϊάμι» και μάλιστα κάποιοι το χλεύαζαν. Εγώ τους ευχαριστώ και αυτούς, διότι με αυτόν τον τρόπο διαφήμιζαν τον Αποκόρωνα.

Πράγματι, ο Αποκόρωνας είναι όμορφος. Μα τι του λείπει; Τα βουνά του, αυτός ο πλούτος, η Μαδάρα με τα σπηλαιοβάραθρά της! Το «Λιοντάρι» συναγωνίζεται τον Γουργούθακα για το ποιο είναι πιο βαθύ —και μας προέκυψε τώρα ο Γουργούθακας βαθύτερος. Γιατί στην τελευταία σπηλαιοεξερεύνηση που έγινε από τους σπηλαιολόγους μας, βρήκαν άλλα 19 μέτρα βάθος μέσα στο νερό.

Πράγμα που σημαίνει ότι έχουμε τα βαθύτερα σπηλαιοβάραθρα των Βαλκανίων. Έχουμε τους «κούμους», έχουμε τη μοναδική φυσική λίμνη στην οποία βρισκόμαστε σήμερα, τη Λίμνη του Κουρνά, έχουμε τα μοναδικά φυσικά ποτάμια στην Κρήτη (τα άλλα είναι χείμαρροι). Ένας τόπος πλούσιος σε νερά, πλούσιος σε φύση, πλούσιος σε ιστορία και μνημεία.

Δείτε όλη την εκπομπή ΕΔΩ: