Τα τελευταία χρόνια με την κρίση που περνά η Δημοκρατία μας διάφοροι νοσταλγοί σκοτεινών καθεστώτων, όπως είναι το καθεστώς της αμερικανοκίνητης Χούντας, μας έχουν ζαλίσει με το πόσο καλά ήταν εκείνη την εποχή, κάτι που δε βασίζεται σε κανένα γεγονός αφού τόσο οι δείκτες της οικονομίας όσο και τα γεγονότα τα ίδια που οδήγησαν μέχρι και την καταστροφή με την Κύπρο δείχνουν το αντίθετο.

Όμως για ένα πράγμα συνεχίζουν να επιμένουν ότι οι Χουντικοί ήταν “πατριώτες”. Μα ούτε αυτό ισχύει.

ο Γιάννης Κυριακάκης, πρώην πρόεδρος της ΕΛΜΕ Χανίων, με ανάρτησή του μας υπενθύμισε μία συνέντευξη που είχε δώσει το 1971 ο δικτάτορας Παπαδόπουλος στην τουρκική ημερήσια εφημερίδα “Milliyet” όπου ούτε λίγο ούτε ούτε πολύ είπε ότι αν είχε τη “μαγική δύναμη” θα έκανε το παν για να γίνουν η Ελλάδα και η Τουρκία μία συνομοσπονδία.

Διαβάστε τι ανέφερε:

“Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι η ιστορία μας οδηγεί σε μία ομοσπονδία της Τουρκίας με την Ελλάδα. Θα πραγματοποιηθεί σε ίσως 20 ή 50 χρόνια. Αλλά θα πραγματοποιηθεί…. Θέλω ιδιαιτέρως να υπογραμμίσω την πίστη μου στην αναγκαιότητα πραγματοποιήσεως αυτής της ομοσπονδίας.… Εάν είχα μαγική δύναμη θα έκανα το παν για την πραγματοποίηση της ομοσπονδίας και θα οδηγούσα πάραυτα τον λαό μας προς αυτήν την κατεύθυνση. (Δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος, συνέντευξη στην τουρκική ημερήσια εφημερίδα «Milliyet», που δημοσιεύτηκε στις 25 Μαΐου 1971)

Όπως φαίνεται και στο εξώφυλλο ελληνικής εφημερίδας ο δικτάτορας δήλωσε ότι:

“Πρέπει να πεισθούν αι δύο κοινότητες εις την Κύπρον, ότι δε θα έλθουν εις πόλεμον αι δύο χώραι προς χάριν των”

Ο φόβος για την «Κούβα της Μεσογείου»

Για την Ουάσιγκτον, ο Μακάριος θεωρούνταν ο «Κάστρο της Μεσογείου» λόγω της πολιτικής των Αδεσμεύτων και των σχέσεών του με το σοβιετικό μπλοκ.

Η ιδέα μιας συνομοσπονδίας ή μιας λύσης που θα έδενε οργανικά την Ελλάδα με την Τουρκία είχε ως στόχο να παρακάμψει την κυπριακή ανεξαρτησία, η οποία θεωρούνταν επικίνδυνα ασταθής.

Αν η Ελλάδα και η Τουρκία «τα έβρισκαν» σε ένα συνομοσπονδιακό πλαίσιο, το Κυπριακό θα έπαυε να υφίσταται ως διεθνές πρόβλημα και θα γινόταν «εσωτερικό θέμα» του ΝΑΤΟ.

Η στρατηγική του Χένρι Κίσινγκερ (1974)

Τη δεκαετία του ’70, και ειδικά κατά την κρίση του 1974, ο Κίσινγκερ δεν πίστευε απαραίτητα σε μια τυπική συνομοσπονδία κρατών, αλλά σε μια στρατηγική αλληλεξάρτηση.

Η ανοχή των ΗΠΑ προς τον «Αττίλα» και η μετέπειτα πίεση για μια ομοσπονδιακή λύση στην Κύπρο (διζωνική, δικοινοτική) αντανακλούσε την πεποίθηση ότι οι δύο χώρες πρέπει να είναι «αναγκασμένες» να συνεργάζονται για να διατηρείται η ισορροπία στην περιοχή.

Υπήρχαν θεωρίες (όπως αυτές του καθηγητή Δημήτρη Κιτσίκη, ο οποίος είχε επαφές με δυτικά κέντρα) που υποστήριζαν ότι μια Ελληνοτουρκική Συνομοσπονδία θα ήταν ο μόνος τρόπος να ανακοπεί η ρωσική κάθοδος στο Αιγαίο.